The Wolf Girl

*/* dertien */*

Ik word wakker door zacht geklop op de deur. 'Binnen' mompel ik.

De deur opent op een kier en Wolff steekt zijn hoofd om de hoek. 'Ontbijt staat klaar' zegt hij.

'We komen' zeg ik terwijl ik me uitrek.

Lore kreunt zacht en Wolff loopt weg. 'Kom' zeg ik tegen Lore.

Ze gaapt en we kleden ons aan. Daarna lopen we naar beneden. Wolff zit aan tafel en leest weer de krant. Lore en ik gaan zitten en we ontbijten. Als alles afgewassen is zegt Wolff: 'Laten we dan maar gaan.'

We knikken en lopen achter hem aan naar buiten. Hij wil in zijn auto stappen maar Lore zegt: 'We gaan met mijn auto. Ik weet de weg naar huis.'

'Prima' zegt Wolff.

Hij vind het absoluut niet leuk aan zijn blik te zien! Lore stapt achter het stuur en ik ga voorin zitten. Wolff zit achterin en zakt onderuit. 'Volgende keren rij ik' gromt hij.

'Als opa Cora terug laat gaan ten minste.'

'Ik praat wel met hem.'

We grinniken. 'Dat gaat hem niet worden.'

'We zullen zien.'

Lore rolt nog met haar ogen voordat ze de auto start. De weg naar huis is stil. Niemand zeg iets aangezien niemand weet wat. Als we voor de deur geparkeerd hebben komt oma de voordeur uitrennen. Ze rent meteen naar ons toe. 'Gelukkig zijn jullie ongedeerd' zegt ze na een stevige knuffel.

We glimlachen. Ze neemt mijn gezicht tussen haar handen en geeft een dikke kus op mijn hoofd. 'Gefeliciteerd liefje' zegt ze, 'eindelijk ben je volwassen.'

Ik grinnik. 'Inderdaad, eindelijk!'

Ze kijkt naar Wolff. 'En wie is dit' vraagt ze.

'Dit is Wolff' zeg ik.

'Alpha Rodolf' zegt Wolff, 'om precies te zijn mevrouw.'

'Alpha hé? Mmh.'

Ze klinkt afkeurend wat we niet vaak horen bij haar. Lore zie ik grijnzen voordat ze naar binnen loopt. 'Welkom dan Alpha' zegt oma, 'in ons nederige huisje.'

Wolff glimlacht kort voordat we naar binnen lopen. Wolff sluit de deur achter zich. Als ik de woonkamer inloop zit Lore op de bank. Opa staat op uit zijn stoel en omhelst me. 'Gefeliciteerd meisie' zegt hij.

'Dank u.'

Hij geeft ook een kus op mijn hoofd voordat hij Wolff aankijkt. 'Alpha' zegt hij.

'Hoe weet u dat ik een Alpha ben' vraagt Wolff.

'Dat zal snel genoeg duidelijk worden.'

Opa kijkt mij aan. 'Ik wil je iets vertellen' zegt hij, 'en laat me alsjeblieft uitpraten voordat je vragen gaat stellen.'

Ik knik en ga naast Lore zitten. Wolff gaat op de andere bank zitten. Oma gaat de keuken weer in. 'Goed' zegt opa, 'jullie twee zijn al eerder in aanraking gekomen met weerwolven.'

'Weet ik' zeg ik, 'Lore zei het.'

Opa kijkt me waarschuwend aan. 'Sorry' zeg ik snel, 'ik zal het proberen.'

Hij glimlacht even voordat hij verder gaat. 'Jij weet er niets meer van, Lore vage stukken. Jullie vader was een weerwolf. Jullie moeder niet en toch waren het mates. Jullie oma en ik vonden het bijzonder. Ze trouwden omdat het mocht van ons en van de Alpha toen. Jullie vader was Bèta maar dat moest hij opgeven om met jullie moeder te mogen trouwen. Dat deed hij en jullie ouders gingen iets verder van de rest afwonen. Ze bemoeiden zich weinig met de roedel. Jullie werden geboren en hij nam nog meer afstand om jullie te zien opgroeien. Er viel een andere roedel aan en Lore kon met jou ontsnappen. Ze kon hierheen komen en jullie zijn hier opgegroeid. De rest van de roedel leeft nog. Ze hebben jullie ouders laten stikken, daarom vertrouw ik weerwolven niet meer.'

Als hij dat laatste zegt dan kijkt hij Wolff direct aan. Ik kijk ook naar hem. 'Hoe heet uw roedel Alpha' vraagt opa.

'Whitelake' zegt Wolff rustig.

'De roedel waar jullie bij hoorden' zegt opa tegen mij, 'zij hebben jullie ouders laten stikken.'