The Wolf Girl

*/* drieëntwintig */*

p.o.v Carolien

We lopen naar beneden na nog wat gepraat te hebben. Als we de woonkamer inlopen glimlacht Wolffs moeder naar me. 'Uitgepraat' vraagt Wolff.

We knikken en gaan op de bank zitten. 'Jullie lijken wel op jullie moeder' zegt Wolffs moeder.

'Hoe dan' vraag ik.

'De manier hoe jullie zitten.'

'En hoe jullie ruzie maakten' zegt Wolffs vader.

We grinniken. Ze glimlachen. Ik kijk Wolff aan. 'Dus wanneer ga je mijn grootouders bellen' vraag ik.

'Vanavond. Als iedereen weg is.'

Ik knik. 'Goed' zegt Wolff, 'laat ik mijn ouders eerst nog even goed aan jullie voorstellen. Mijn vader Ludwig en mijn moeder Verena. De oude Alpha en Luna.'

De vrouw glimlacht naar ons. Ik glimlach terug net als mijn zus. 'Dus hoeveel mensen hebben jullie al ontmoet' vraagt Wolffs vader.

'Mijn zus alleen Tibbe' zeg ik, 'ikzelf een hele hoop. Leine, Lennert, Feija, Meike en Tibbe.'

'En dat noem je een hoop' vraagt hij, 'er zijn minimaal tien keer zoveel mensen hier.'

'En ik moet ervoor gaan zorgen dat ze happy zijn' vraag ik.

'Samen' zegt Wolff, 'daar zorgen we samen voor. Dat iedereen veilig is en gelukkig.'

Ik knik. Hij glimlacht naar me en pakt mijn hand voorzichtig beet. 'Maar dat komt later' zegt hij, 'eerst ga ik je alles uitleggen.'

'Hoe oud wordt je eigenlijk?'

'Eenentwintig.'

'Oh ja. Ik was vergeten hoe oud je was.'

'Jij vergeet altijd alles' mompelt Lore.

Ik kijk haar aan. 'En jij onthoud alles. Dat is ook soms een vloek, dat zei je zelf.'

'Dat weet ik, 'maar ik heb liever dat ik alles onthoud dan dat ik alles vergeet.'

Ik rol met mijn ogen. Wolff grinnikt. 'Het is maar goed dat ik bijna niets vergeet' zegt Wolff, 'we vullen elkaar dus aan op dat gebied.'

'Mooi' zegt Verena.

De rest van de middag praten we tot de deur weer opengaat en Lennert binnen komt lopen met Feija en Meike achter hen aan. Ze blijven verbaasd stilstaan en kijken naar Lore. 'Lore' zeg ik, 'dit zijn Meike, Lennert en Feija. Lennert is de Bèta, Feija is zijn mate en Meike is de jongere zus van Lennert. Allemaal dit is Lore, mijn oudere zus.'

'Ah de mate van Tibbe' zegt Lennert, 'weet hij al dat je hier bent?'

'Nee' zegt Lore, 'en dat wil ik graag nog even zo houden. Ik denk niet dat ik hier blijf als Caro dat wel besluit.'

'We zullen zien' zeg ik, 'misschien vind je het hier wel leuker dan dat je nu denkt.'

'Misschien.'

De vier gaan zitten en na een tijdje gaat Wolff eten maken. We eten met zijn allen en na de thee en koffie gaat iedereen naar huis. Als iedereen weg is pak ik mijn telefoon en bel naar huis. Ik zet hem op de luidspreker zodat Wolff ook mee kan luisteren. 'Caro' roept mijn opa, 'waar denk je dat je mee bezig bent.'

'Opa' zeg ik, 'dit gepsprek heb ik al met Lore gevoerd. Jullie probeerde me om te praten en ik mocht niet mijn eigen keuzes maken. Wolff wil dat jullie hierheen komen zodat jullie kunnen zien dat het hier veilig is.'

'En waarom zouden we komen' vraagt opa.

'Opa alstublieft' zegt Lore, 'vertrouw ons.'

'Goed dan, Lore kun je ons morgen ophalen?'

'Ja, ik zal er om elf uur zijn.'

'Tot morgen dan.'

'Tot morgen' zeggen we tegelijk.