The Wolf Girl

*/* drieënveertig */*

Ik sta bij de kist van mijn zusje. De kist die we gisteren dicht hebben gemaakt. Ze lag zo vredig in haar kist. Alsof ze sliep. Maar ik weet dat ze niet slaapt. Ze is dood en ik ben haar kwijt!

Er zijn drie dagen voorbij gegaan. Vandaag is de begrafenis van Caro en van Wolff. Ze worden in één graf begraven.

Tibbe slaat opeens zijn armen om me heen. 'Gaat het' vraagt hij.

Ik knik langzaam. 'Ik...'

Mijn stem is schor door het huilen van de afgelopen dagen. Ik voel ondertussen niets meer van binnen. Oma en opa hadden het er ook moeilijk mee. Maar we blijven bij de roedel. Ik bleef toch al voor Tibbe en voor de rol als Bèta-vrouw. Lennert en Feija komen de kamer inlopen. 'Lore' zeggen ze, 'we moeten de ceremonie beginnen.'

Ik knik en ga met Tibbe op de stoelen zitten. Lennert, Meike, Feija, opa, oma en Wolff's ouders gaan ook zitten op de stoelen vooraan. Daarna laat Lennert de deuren openen en begint de ceremonie. Lennert spreek toe over hoe groot Wolff was als Alpha. En hoe een goede Luna Caro zou worden. Maar helaas gingen ze te vroeg.

Ik zou eigenlijk ook nog wat zeggen maar heb daar de kracht niet meer voor. Daarom zegt Tibbe het voor mij. Iedereen laat bloemen achter op de kisten van Caro en Wolff. Daarna dragen wat wachters de kisten naar buiten en leggen die in de graven. Iedereen gooit er een schep zand op.

Daarna gaan we weer terug naar binnen en drinken en eten wat. Ik ga in een hoekje zitten samen met opa en oma. Meike komt bij ons zitten en we praten een heleboel. Behalve oma, zij is stil. Maar de afgelopen dagen heeft ze maar een paar korte zinnen gezegd. Volgens opa is ze gewoon in schok. Daar komt ze wel uit, maar dat gaat een tijdje duren. Zo was ze namelijk ook toen mijn ouders werden gedood.

Na een tijdje is iedereen naar huis. Lennert komt ook bij ons zitten samen met Feija. 'Dus' zegt hij, 'laten we het hebben over de olifant in de kamer, de rogues.'

'Dood ze' zeg ik direct, 'ze namen mijn zusje af. Ze hebben haar verzwakt en daarom heeft ze het niet gered!'

Oma kijkt me aan en legt haar handen op mijn handen. 'Liefje' zegt ze, 'zo ben jij niet.'

'Oma' zeg ik, 'ze hebben-'

'Verdienen ze geen tweede kans? Net als jij kreeg hier van Wolff ook al maakte je ruzie met hem.'

Ik sla mijn ogen neer. Oma kijkt Lennert aan. 'Dood de mannen die mensen hebben pijn gedaan of gedood, geef de anderen een tweede kans.'

Lennert knikt. 'Dat lijkt me een goed idee. Iedereen mee eens?'

We knikken instemmend. 'Laten we dat dan gaan doen' zegt Tibbe.