Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 6ο

Πλένει το πρόσωπο του με κρύο νερό και νιώθει ακόμη πιο φουντωμένος. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως ένας άνθρωπος συγχωρεί τόσο εύκολα βίαιες και άκαρδες πράξεις προς αδύναμους ανθρώπους.

Η Ιφιγένεια κουβαλάει τόση καλοσύνη που ειλικρινά του είναι δύσκολο να σκεφτεί τα βασανιστήρια που θα ακολουθήσουν. Και αν πάλι έχει την ψυχική δύναμη να τον συγχωρήσει; Όχι.. αυτός πληγώνει τους άλλους για να ξεχάσει τον δικό του πόνο.

Βλέποντας τον άλλο να παρακαλάει για την ζωή του νιώθει πως είναι το τέρας που κατέστρεψε τα νεανικά του χρόνια. Όμως αν αυτή η κοπέλα έχει τόση ψυχική δύναμη γιατί να μην είχε και αυτός τότε;

Αποκλείεται. Μόλις νιώσει και η ίδια τον πόνο, το σκοτάδι θα φωλιάσει στο μυαλό της και θα θολώσει την κρίση της.

Βγαίνει προς τα έξω και πηγαίνει στην Ιφιγένεια που πίνει την σοκολάτα της ήρεμα. Κάθεται στην καρέκλα και την κοιτάζει.

《Συγγνώμη.》Του λέει ξαφνικά 《Νόμιζα.. πως δεν σε πείραζε να μιλάμε για σένα αλλά έκανα λάθος.. Λυπάμαι.》Κατεβάζει το κεφάλι της και χαϊδεύει αμήχανα τις άκρες των μαλλιών της.

Ο Νέιθαν είναι σοκαρισμένος. Δεν του έχουν ζητήσει συγγνώμη, κανένας δεν μετάνιωσε για τα λόγια που του είχε πει και για τις πράξεις του. Εκτός από αυτή την κοπέλα.

《Καλύτερα να σε πάω σπίτι σου.》Το μυαλό του είναι καρφωμένο στον κύριο στόχο του.
《Μα.. δεν ήπιαμε αυτά που πήραμε.》

Βγάζει ένα δεκάρικο και το πετάει πάνω στο τραπέζι.
《Εντάξει τώρα;》Λέει ειρωνικά και παίρνει το κινητό του.

Η Ιφιγένεια σηκώνεται διστακτικά έχοντας το κεφάλι σκυμμένο. Λίγες τούφες πέφτουν μπροστα στα μπλε βουρκωμένα μάτια της, ενώ βγαίνει από το μαγαζί με τρομερά νεύρα.

Εντάξει δεν είναι δυνατόν να της φέρεται τόσο παράξενα από λεπτό σε λεπτό.  Είχε διαβάσει για μια παρόμοια ψυχική ασθένεια. Είναι άραγε διπολικός; Την μία στιγμή είναι γλυκός και ευγενικός ενώ το άλλο δευτερόλεπτο είναι άγριος και αυταρχικός.

Ίσως πρέπει να φοβάται. Ίσως πρέπει να προσέχει αυτούς τους ανθρώπους. Ίσως πολύ απλά θα έπρεπε να πάει σπίτι της και να τον αποφεύγει για πάντα. Όμως είναι τόσο όμορφος.

Τι της συμβαίνει; Γιατί βουρκώνει που ένας άνθρωπος της φέρεται τόσο άσχημα ενώ ζει έτσι τόσα χρόνια; Γιατί μόλις την κοιτάζει νιώθει έναν κόμπο στο στομάχι και στον λαιμό; Γιατί κάνει ό,τι της λέει χωρίς να φέρει αντίρρηση και χωρίς να εκφέρει την δική της άποψη;