61 ώρες μέχρι το τέλος
Η ησυχία της αποθήκης διαταράσσεται από την απότομη έλευση του Νέιθαν. Ανοίγει απότομα την πόρτα και εισέρχεται μέσα χωρίς να την κλείσει. Κρατάει στο δεξί του χέρι το όπλο και τρέμει ολόκληρος. Τα μάτια του είναι κενά και γουρλωμένα ενώ τα χείλη του είναι πιεσμένα σε μια γραμμή.
《Νέιθαν;》 Η Ιφιγένεια σηκώνεται και τον κοιτάζει ανήσυχη. Τα μάτια του έχουν χάσει την ζωντάνια τους, μοιάζουν κενά και άψυχα. Σταγόνες ιδρώτα κυλούν στο πρόσωπο του και παίρνει βαθιές ανάσες χωρίς να καταφέρει να ηρεμήσει. Φαίνεται εκτός εαυτού.
《Είναι νεκροί..》 Πυροβολεί την οροφή αφήνοντας μια δυνατή κραυγή που κάνει την Ιφιγένεια να αναπηδήσει. Τα μάτια της γουρλώνουν και καταπίνει με δυσκολία. Τι εννοεί άραγε αυτός ο άντρας;
《Ποιοι είναι νεκροί;》 Ρωτάει καθώς τον πλησιάζει γρήγορα. Το στήθος της ανεβοκατεβαίνει γρήγορα και νιώθει να χάνει την γη κάτω από τα πόδια της.
《Η Εύη και το παιδί μου.》 Ο Νέιθαν κλείνει την πόρτα και ακουμπά πάνω της δακρύζοντας.
《Τι;》 Σκεπάζει με τα χέρια το πρόσωπο της και έπειτα τοποθετεί τα χέρια της στο μέτωπο της. 《Πώς μπόρεσες να σκοτώσεις το παιδί σου;》 Του φωνάζει δυνατά ενώ κλωτσάει το πάτωμα με ανεξέλεγκτη δύναμη.
《Νομίζεις πως είμαι τόσο σκατόψυχος; Εννοείται πως δεν το σκότωσα εγώ! Το αγάπησα πριν καν γεννηθεί Ιφιγένεια, δεν θα του έκανα ποτέ κακό. Απλώς η φωτιά.. μεγάλωσε και.. δεν..》 Πλέον κλαίει με λυγμούς και αφήνει το όπλο να πέσει από τα χέρια του.
《Πώς ξέρεις πως δεν κρύβονται;》 Η Ιφιγένεια πηγαίνει δίπλα του και του χαϊδεύει τα μαλλιά. Κοιτάζει το όπλο με την άκρη του ματιού της αλλά δεν κάνει κίνηση να το πιάσει.
《Μου το είπε η αδερφή σου.. αυτήν κάλεσαν στο νοσοκομείο. Η Εύη με φοβόταν, δεν ήθελε να το πει σε εμένα..》 Βουρκώνει ξανά αλλά δεν αφήνει άλλα δάκρυα να τρέξουν. 《Ιφιγένεια δεν είμαι τέρας. Εσύ το ξέρεις αυτό ε;》 Την κοιτάζει στα μάτια σαν παιδί, ελπίζοντας να ακούσει την σωστή πρόταση που θα ανακουφίσει την ψυχή του. Η φωνή του σπάει στο τέλος της ερώτησης και τα χέρια του πέφτουν άψυχα δίπλα της.
《Δεν είσαι τέρας χαζό, κατεστραμμένος είσαι. Νέιθαν θέλω να ξέρεις πως δεν διαλέγουμε την οικογένεια μας αλλά διαλέγουμε ποιοι είμαστε και πως θα εξελιχτούμε. Αν δεν θες να είσαι ίδιος με τον πατέρα σου, κάνε κάτι για να το αλλάξεις αυτό. Σταμάτα αυτές τις απάνθρωπες πράξεις. Γίνε καλύτερος γιατί είσαι καλύτερος από αυτόν.》Η Ιφιγένεια τον αγκαλιάζει και αυτός ακουμπά το κεφάλι του στον ώμο της.
YOU ARE READING
Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔
Action> Η απαγωγή της ήταν το τέλος του παλιού εαυτού της. Ήταν το τέλος του εγκληματικού μυαλού του. Ήταν η αρχή της έρευνας της αστυνομίας. Η αρχή του τέλους. Started: 08/09/2018 Finished: 10/07/2019 Covers by:weebnextdoor
