Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 41

《Εύη;》Ακούει την γεμάτη έκπληξη φωνή του Αλέξη και τον κοιτάζει με ντροπή. 《Τι θες εσύ εδώ;》

《Νομίζω πως ξέρεις πολύ καλά Αλέξη, δεν χρειάζεται να το κρύβω πια. Δεν μπορώ να σε αφήσω να πας εκεί. Είναι ο πατέρας του παιδιού μου και τον αγαπάω πολύ για να τον αφήσω να φύγει, να πάει στην φυλακή. Έχει κάνει λάθη αλλά δεν φταίει αυτός!》 Ο θυμός ξυπνά στις φλέβες του Αλέξη και δεν διστάζει να σηκώσει το όπλο του.

《Σου έχει κάνει πλύση εγκεφάλου;》 Ουρλιάζει. 《Παραλίγο να σε σκοτώσει, κατέστρεψε την ζωή σου, σε πήρε μακριά από την οικογένεια σου, σε βίασε και εσύ λες πως τον αγαπάς; Πώς δεν έχει κάνει τίποτα! Πως δεν φταίει αυτός επειδή σε άφησε έγκυο; Εύη.. σκέψου λογικά..》 Η Εύη κοιτάζει κάτω και δάκρυα απειλούν να ξεφύγουν από τα μάτια της.

《Τα έκανε όλα αυτά.. αλλά τα έχει ζήσει κι αυτός.. μην του κάνεις κακό.》 Λέει κλαίγοντας πια η νεαρή κοπέλα. Ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να καταλάβει την αγάπη που τρέφει για αυτόν τον άντρα. Όλοι την κρίνουν χωρίς να προσπαθούν να μπουν στην θέση της.

《Εύη.. σε παρακαλώ συγκεντρώσου.. και εσύ τα έχεις περάσει αυτά αλλά δεν τα κάνεις σε άλλους! Άσε με να τον πιάσω. Στην φυλακή δεν θα αποτελέσει κίνδυνο. Θα τον βλέπεις όποτε θες, το παιδί θα τον βλέπει όποτε θέλει..》 Τα γόνατα της Εύη λυγίζουν και κάθεται στο χώμα κλαίγοντας. Πώς μπορεί να θεωρεί την φυλακή ένα αξιοπρεπές περιβάλλον για να βλέπει το παιδί της τον πατέρα του;

《Μην τον σκοτώσεις.. μην τον πιάσεις. Δεν του αξίζει.》 Ψιθυρίζει.

《Εύη δεν είμαι δολοφόνος!》 Πηγαίνει και κάθεται δίπλα της. Τα χέρια του σκουπίζουν τα δάκρυα της και τοποθετεί μία σγουρή μαύρη τούφα πίσω από το μικρό αυτί της.《Σε νοιάζομαι. Μετά τα χθεσινά σε θεωρώ φίλη μου. Γι' αυτό σε συμβουλεύω πως αυτός ο άνθρωπος δεν αξίζει να μεγαλώσει παιδί. Αν του κάνει κακό; Αν το χτυπήσει;》

《Ποτέ δεν θα έκανε κακό στο ίδιο του το παιδί ηλίθιε!》 Ουρλιάζει με όλη την δύναμη της φωνής της. Είναι δυνατόν να τον θεωρεί τόσο ψυχοπαθή και τρελό; Σε κανέναν δεν αξίζει αυτή η αντιμετώπιση.

《Και πως το ξέρεις; Πώς είσαι τόσο σίγουρη;》 Την κοιτάζει στα μάτια λαμβάνοντας ένα ψυχρό βλέμμα γεμάτο πόνο.

《Δεν είναι το τέρας που όλοι νομίζετε! Είναι ένας κατεστραμμένος άνθρωπος που ψάχνει λίγη αγάπη. Δεν έχει τρόπους, δεν ξέρει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Βαθιά μέσα του φοβάται, αγωνιά και κλαίει, νοιάζεται, ενδιαφέρεται και αγαπά. Απλά δεν τον γνωρίζετε όπως τον γνωρίζω εγώ. Αξίζει να ζει ελεύθερα και με την βοήθεια ειδικών θα προοδεύσει, θα γίνει καλά ξανά. Θα μάθει Αλέξη. Θέλει να μάθει. Θέλει να αλλάξει. Θέλει να κρατήσει στα χέρια του το παιδί του χωρίς να του κάνει κακό. Θέλει να γίνει σωστός πατέρας ακόμα και αν δεν ξέρει πως. Είναι.. είναι αθώος. Δεν καταλαβαίνει το κακό που κάνει. Δεν έχει σκοτώσει ποτέ του!!》 Δακρύζει διαρκώς και κοιτάζει στα μάτια τον Αλέξη ο οποίος την κοιτάζει απογοητευμένος. Πώς μπορεί να είναι τόσο απαθής;