Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 4ο

Φτάνει στο σπίτι της ιδρωμένη και κουρασμένη. Χτυπάει την πόρτα με δύναμη ενώ τοποθετεί το χέρι της στην πλευρά της καρδιάς της.

Αναγκάστηκε να τρέξει τόσο δρόμο μόνο και μόνο επειδή νόμιζε πως κάποιος την παρακολουθούσε.

"Είμαι απίστευτη. Ακόμα και την σκιά μου φοβάμαι" χασκογέλασε και ξανά χτύπησε την πόρτα. Δεν μπορεί όλο και κάποιος θα είναι μέσα στο σπίτι.

Η Ιφιγένεια σαν χαρακτήρας δεν έχει καθόλου υπομονή. Επίσης είναι αρκετά ονειροπόλα.

Μετά από λίγο ανοίγει την πόρτα η Πηνελόπη και την κοιτάζει ειρωνικά.

《Επ φρικιό πως και δεν είσαι σε κάποιο καφέ; Αχ ξέχασα δεν έχεις λεφτά. Χάρηκες που είδες την φίλη σου; Αχ ξέχασα δεν έχεις!》 Η φωνή της στάζει ειρωνεία και υπεροψία.

Η Ιφιγένεια είναι γεμάτη θυμό με την στάση της αδερφής της προς αυτήν. Γνωρίζει πως πιο σκληρά της έχει φερθεί η οικογένεια της παρά οι συμμαθητές  της στο σχολείο.

Γι' αυτό απλώς προσπερνάει την αδερφή της και ανεβαίνει στο δωμάτιο της αγνοώντας τις φωνές της μαμάς και του αδερφού της. Κλείνεται στο δωμάτιο και πετάει την τσάντα της στο πάτωμα. Κάθεται βιαστικά στο κρεβάτι και επιτέλους απελευθερώνει τα καυτά δάκρυα που κρατούσε μέρες τώρα μέσα της.

Κλαίει για την οικογένειά της, για το σχολείο, για τον εαυτό της. Ντρέπεται γι' αυτό που έχει γίνει και που είναι τόσο αντικοινωνική. Ντρέπεται για το γεγονός ότι δεν έχει ούτε μια φίλη να πει όλα αυτά που αισθάνεται. Ντρέπεται που η ίδια της η αδερφή την αντιμετωπίζει με τόσο μίσος.

Δεν της έχει κάνει κάτι. Πάντα έμενε μακριά από εκείνη όταν έπαιζε με τις φίλες της ή όταν έβγαινε βόλτες. Απλά δεν καταλαβαίνει τι της έχει κάνει.

Φέρνει τα γόνατα μπροστά της. Κουράστηκε. Κουράστηκε να προσπαθεί να είναι η τέλεια κόρη. Και να είναι τελικά το αντίθετο.

Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί όλοι της φέρονται με τόση κακία. Γιατί οι άνθρωποι την αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο.

Σκουπίζει βιαστικά τα μάτια και ανοίγει το παράθυρο. Μυρίζει τον φρέσκο αέρα και διώχνει τις σκέψεις από το μυαλό της.

Ίσως μία βόλτα να της έκανε καλό. Ανοίγει την πόρτα και κατεβαίνει σαν σίφουνας τα σκαλιά.

《Φεύγω!》Λέει αδιάφορα και δεν περιμένει για να ακούσει την απάντηση. Τρέχει στον δρόμο. Τρέχει ανάμεσα από ανθρώπους και αμάξια. Η καρδιά της έχει γίνει χίλια κομμάτια.