Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 47

66 ώρες μέχρι το τέλος

Τα τακούνια της ηχούν στην βρεγμένη άσφαλτο και ας είναι δώδεκα τα μεσάνυχτα. Τα κόκκινο κραγιόν είναι βαλμένο προσεκτικά στα χείλη της και τα ξανθά της μαλλιά είναι κυμματιστά. Το κόκκινο παλτό της, ζεστένει την ψυχή της και την κάνει να φαίνεται πιο επιβλητική. Καθαρίζει τον λαιμό της και εξετάζει στο μυαλό της τα λόγια που έχει να πει. Από αυτήν κρίνεται η εξέλιξη της ιστορίας και το αν θα ζήσει ή όχι η Ιφιγένεια. Ας δούμε αν η ηθοποιία είναι το φόρτε της.

《Τι θες εσύ εδώ;》Το όπλο στρέφεται πάνω της και καλύπτει το πρόσωπο του με την κουκούλα. 《Εγώ περίμενα την Εύη όχι εσένα!》Η φωνή του είναι άγρια και το πόδι του ανεβοκατεβαίνει νευρικά στον βρεγμένο δρόμο.

《Μου ζήτησε να το κάνω. Με κάλεσαν στο νοσοκομείο.. για να την αποχαιρετήσω...》Τρεμάμενη φωνή και δάκρυα πέφτουν από τα μάτια της. Μέσα της απορεί με τον ίδιο της τον εαυτό.
《Ορίστε; Που θα πάει;》Ο Νέιθαν την κοιτάζει στα μάτια  και ένα ρίγος διαπερνά την Πηνελόπη. Τα μάτια του είναι κατάμαυρα και κρύβουν μίσος, πόνο, οργή και θυμό αλλά πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα κομμάτι ενδιαφέροντος και αγάπης. Ένα μικροσκοπικό κομματάκι κι όμως τόσο σημαντικό.
《Δεν μπόρεσε να το αντέξει.. η φωτιά ήταν τεράστια και.. δεν μπόρεσαν να την βγάλουν έξω.》Ο Νέιθαν κατεβάζει το όπλο σαστισμένος. Στο μυαλό του οι πληροφορίες εισέρχονται με βία. 

《Το μωρό;》Αν είχε καρδιά και συναίσθημα τώρα θα έκλαιγε με λυγμούς και θα είχε γονατίσει. Αντιθέτως όμως μόνο ένα δάκρυα κυλά στο μάγουλο του και ο τόνος της φωνής του δεν αλλάζει.
《Το παιδί μου είναι ζωντανό;》Ζητάει να μάθει διακαώς και ένα τρέμουλο αρχίζει να εξαπλώνεται από τα χέρια του τα οποία είναι καλυμμένα με μαύρα δερμάτινα γάντια.
《Αυτός είναι ο λόγος που σου μιλάω εγώ. Φοβόταν να στο πει εκείνη.. η Εύη είναι γεμάτη εγκαύματα και το μωρό δεν τα κατάφερε.》Ο Νέιθαν πυροβολεί στον αέρα κάνοντας την Πηνελόπη να αναπηδήσει. Μία κίνηση απρόβλεπτη όπως και εκείνος.

《Όχι όχι δεν είναι σωστό. Δεν γίνεται, δεν μπορεί να είναι αλήθεια! Όχι.. όχι το παιδί μου.. η μόνη μου ευκαιρία.. όχι!》 Τραβάει με δύναμη τα μαλλιά του και μια κραυγή βγαίνει από το στόμα του. Κραυγή πονεμένου ζώου.
《Το παιδί μου.. και η κοπέλα μου.. όχι δεν γίνεται να πεθάνει, τους αγαπάω πολύ για να γίνει όλο αυτό. Δεν..》 Η Πηνελόπη κοιτάζει τον δρόμο και νιώθει απαίσια για όλο αυτό. Αν και ψεύδεται στον άνθρωπο που μισεί περισσότερο από όλους, νιώθει το ίδιο απαίσια - ίσως και χειρότερα. Νιώθει οίκτο γι' αυτόν τον άντρα που δεν γνώρισε ποτέ του την αγάπη και την ευτυχία.