Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 34

Ο Αλέξης με γρήγορες κινήσεις τρέχει προς τον Νέιθαν και τον πιάνει απροετοίμαστο.

《Ακίνητος!》 Ουρλιάζει ο Αλέξης ενώ στρέφει το όπλο προς αυτόν. Οι κόρες των ματιών του Νέιθαν μεγαλώνουν, ο φόβος μέσα του κυριαρχεί αλλά κυριαρχεί επίσης και η στυγνή μορφή του δολοφόνου, ενός τέρατος που θα επιβιώσει επειδή αυτό θέλει.

Έτσι ο Νέιθαν ελευθερώνει το όπλο του από το εσωτερικό του αντιανεμικού τζάκετ  του και το στρέφει από μακριά στην Εύη η οποία δεν έχει καταλάβει τίποτα καθώς είναι χαμένη στον δικό της, κατεστραμμένο κόσμο.

《Αν τολμήσεις να κάνεις το οτιδήποτε θα την σκοτώσω!》Ψελλίζει ύπουλα ο τρελός άντρας και ένα χαιρέκακο χαμόγελο εμφανίζεται στα ζουμερά χείλη του.

《Είσαι τόσο τρελός ώστε να σκοτώσεις το ίδιο σου το παιδί;》Ρωτάει ξαφνιασμένος ο Αλέξης με μια έκφραση απορίας να εμφανίζεται στις άκρες του προσώπου του.

《Είμαι διατεθειμένος να κάνω τα πάντα προκειμένου να σωθώ εγώ και η δουλειά που κάνω. Επίσης αν με πιάσεις ποτέ, κανείς δεν θα μάθει που είναι η Ιφιγένεια και τότε η νεαρή κοπέλα θα πεθάνει μόνη.》Οι απειλές του Νέιθαν δεν ξαφνιάζουν τον Αλέξη. Όταν όμως μια σφαίρα με ταχύτητα φωτός πηγαίνει προς την Εύη τότε ο Αλέξης σαν ελατήριο τρέχει προς τα εκεί φωνάζοντας το όνομα της νεαρής κοπέλας.

Ο Νέιθαν τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση και φοβισμένος καταφεύγει στον πιο άγνωστο και επικίνδυνο δρόμο.

Τρέχει στο δάσος γεμάτος τρόμο χωρίς να γυρίσει για να δει πως είναι η υγεία της μοναδικής κοπέλας που πίστεψε σε αυτόν, χωρίς να ενδιαφερθεί για την υγεία του αγεννένητου μωρού του που θα μπορούσε να τον έχει ως πρότυπο. Ένα παιδί που θα μπορούσε να πάρει την πιο φωτεινή πλευρά του πατέρα του. Κι όμως προτίμησε το αντίθετο. Προτίμησε τον πιο δύσβατο δρόμο, τον πιο επικίνδυνο αγνοώντας τις συνέπειες των επιλογών του. Η ώρα έχει περάσει αλλά κάτι μέσα του του λέει να μην σταματήσει να τρέχει. Αν και τα πόδια του πονάνε, δεν σταματάει να τρέχει. Ο λαιμός του είναι ξερός και καίει απίστευτα πολύ.

Περνά χιλιάδες πέτρες, κλαδιά και ζωύφια. Τα δέντρα μοιάζουν μεταξύ τους σε σημείο να νομίζει πως κάνει κύκλους. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και ανά πάσα στιγμή υπάρχει περίπτωση να χιονίσει ή να βρέξει. Το χώμα είναι βρεγμένο και το πόδι του βουτάει μέσα στην λάσπη. Μετά από ένα σημείο όλα φαίνονται ίδια.  Τα μάτια έχουν κουραστεί. Το μυαλό του παίζει βρώμικα παιχνίδια. Είναι στην αρχή του δάσους ή στο τέλος του; Μήπως έχει φτάσει ξανά εκεί απ' όπου ήρθε; Μήπως ο Αλέξης είναι εκεί κοντά; Και αν τον πιάσουν; Τι θα απογίνει η Ιφιγένεια; Η δουλειά του θα πάει πίσω, όλοι του οι συνεργάτες θα ανησυχήσουν. Αν δεν προλάβει να φύγει; Όλα είναι μπερδεμένα και ο Νέιθαν βγάζει μία κραυγή απόγνωσης και τρόμου.