Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 1ο

Η Ιφιγένεια από μικρή ήταν μια ανήσυχη και πολύπλευρη προσωπικότητα. Συνδύαζε τόσο πολλά πράγματα, ασχολίες και στο μυαλό της η φαντασία μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο.

Δεν ταίριαζε απόλυτα στο σύνολο, ξεχώριζε ανάμεσα στους άλλους. Εμφάνιζε έναν δυναμισμό, μία φωτεινή λάμψη και μια αγνή καρδιά. Ποτέ δεν σκέφτηκε με δόλο, ποτέ δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω από όσα είχε.

Ήταν μία μικρή ζωγραφιά. Όλοι την θαύμαζαν για τον χαρακτήρα της και για τα πεντακάθαρα γαλάζια  μάτια της. Συχνά η μητέρα της της έλεγε ότι τα μάτια είναι ο φάρος της ψυχής και αυτό την έκανε περήφανη.

Εάν και ήταν το τρίτο και τελευταίο παιδί, κέρδιζε τις εντυπώσεις. Το γλυκό της χαμόγελο, το αθώο της βλέμμα, η διαφορετική πλευρά της ζωής.

Η αδερφή της, Πηνελόπη, αν και την περνούσε για τέσσερα χρόνια δεν δίσταζε να εκμεταλλεύεται όσο περισσότερο μπορούσε την αφέλεια της μικρής της αδερφής.

Αντίθετα ο αδερφός της, Έκτορας, έδειχνε από πάντα την αδυναμία του σε αυτήν προσφέροντάς της δώρα και παιχνίδια.

Είχαν μία όμορφη και ευτυχισμένη οικογένεια, όπως όλες. Φυσικά και υπήρχαν εντάσεις, καυγάδες, τσακωμοί μα πάντα κατέληγαν να περνούν τις ώρες σαν μία δεμένη και δυνατή οικογένεια.

Όμως η Ιφιγένεια άρχισε να μεγαλώνει. Άρχισε να μιλά και να εκφράζει τις σκέψεις της. Να πλάθει τον δικό της χαρακτήρα, την δική της σκέψη, να έχει την δική της άποψη για σοβαρά θέματα και να κρίνει ό,τι της φαινόταν λάθος.

Άρχισε να πηγαίνει σχολείο. Αυτό ήταν και είναι το μεγάλο της πρόβλημα. Όσο και αν λάτρευε τα βιβλία, όσο και αν αγαπούσε να μαθαίνει καινούργια πράγματα και να εκφράζει τις απόψεις της άλλο τόσο μισούσε την κακία του κόσμου.

Δεν της άρεζαν οι παρέες στο δημοτικό. Τα παιδιά συχνά δημιουργούσαν ομάδες και άφηναν στην άκρη άτομα με κάποιες ιδιαιτερότητες. Άτομα τα οποία δεν ήταν τόσο όμορφα ή δεν είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτούς.

Αυτό η Ιφιγένεια το σιχάθηκε από την πρώτη στιγμή. Άρχισε να τρέφει αρνητικά συναισθήματα για το σχολείο, για τους συμμαθητές της οι οποίοι ποτέ δεν πλησίαζαν να της μιλήσουν. Φοβόντουσαν το καθαρό της βλέμμα, τον εκνευρισμό της όταν πείραζαν άλλα παιδιά. Της είχαν ήδη βγάλει παρατσούκλι. Από εδώ και πέρα ή θα ήταν το  "φυτό" ή θα ήταν το "φρικιό".