Το αυτοκίνητο απομακρύνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο Νέιθαν αφήνει έναν αναστεναγμό ανακούφισης και γυρίζει να κοιτάξει προς τα πίσω με ένα αίσθημα φόβου να τον αγγίζει.
《Ελπίζω να μην σε είδε..》 είναι το μόνο που καταφέρνει να ψελλίσει πριν σταματήσει για να καταβροχθίσει ένα ολόκληρο μπουκάλι νερό.
Ο ηλικιωμένος άντρας δεν μιλάει. Εξάλλου γνωρίζει ότι τον είδε ο αστυνομικός. Ένιωσε το βλέμμα του να καρφώνεται στο δικό του. Και χαίρεται ιδιαίτερα γι' αυτό. Είναι η ευκαιρία που έψαχνε χρόνια ολόκληρα για να γλιτώσει από την τρέλα του συνοδηγού του. Δεν αποκλείει το ότι θα βρεθεί και αυτός στην φυλακή - είναι πολύ πιθανό. Αλλά θα το δεχτεί. Για το καλό της κόρης του η οποία έχει γίνει το μέσο πίεσης του.
《Μην αγχώνεσαι. Δεν με είδε. Ούτως ή άλλως κοιτούσα μπροστά.》 Ψεύδεται με ευκολία και δεν νιώθει καθόλου άσχημα γι' αυτό.
《Ευτυχώς.. όλα πάνε σκατά τις τελευταίες μέρες!》Σχολιάζει αγανακτισμένα ενώ σφίγγει στην παλάμη του το πλαστικό μπουκάλι αφήνοντας έναν δυνατό ήχο.
《Τι συνέβη;》Προσποιητό ενδιαφέρον και μία ερώτηση ανούσια διότι ο δήθεν συνεργάτης του Νέιθαν δεν έχει ως βασική επιθυμία να ανακαλύψει την βαθύτερη αιτία που στεναχωρεί τον Νέιθαν.
《Η νέα μου φίλη.. γίνεται σαν εμένα. Προσπαθεί να το κρύψει. Χαμογελάει, μιλάει ήρεμα, φέρεται έξυπνα. Αλλά στα μάτια της φαίνονται όλα. Φαίνεται το μίσος και η κακία. Η αγανάκτηση και ο πόνος. Ο τρόμος και ο φόβος. Επιτέλους νιώθει τον τρόμο, νιώθει τους δαίμονες της να ξυπνούν και να κατασπαράζουν την άλλη της πλευρά. Δεν της απομένει πολλή καλοσύνη, δεν βλέπω άλλο φως! Βλέπω σκοτάδι, φαίνεται γύρω της. Κάθε φορά που την αγγίζω, που ξαπλώνω δίπλα της, που την σκέφτομαι και που -μερικές φορές- ενώνομαι μαζί της.. μπορώ να νιώσω το πόσο άγρια, κακιά, τρελή έχει γίνει.
Και ναι αυτό το έκανα εγώ. Και πλέον το μετανιώνω στο μέγιστο. Αν..》 Αφήνει έναν λυγμό - τώρα συνειδητοποιεί ότι κλαίει. 《Αν ήξερα πως θα καταλήγαμε έτσι.. αν ήξερα πως.. θα μου ξυπνούσε τόσο πρωτόγνωρα αισθήματα.. δεν.. θα το έκανα. Θα έμενα μαζί της. Θα την πλησίαζα σαν να ήμουν έναν φυσιολογικός άνθρωπος. Κι όμως.. ούτε αυτό δεν κατάφερα να κάνω..》 Αμέσως μετά κοιτάζει τον δρόμο. Τα μάτια του για πρώτη φορά δείχνουν συναίσθημα.
《Θα έχεις χρόνο να την πείσεις να μείνει μαζί σου.》Φωνή χωρίς συναίσθημα. Μίλησε από υποχρέωση και μόνο. Εννοείται πως έμεινε έκπληκτος από τα λόγια αλλά και από το κλάμα του χρόνιου εχθρού του αλλά αυτή η πράξη δεν είναι αρκετή για να του αλλάξει γνώμη.
YOU ARE READING
Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔
Action> Η απαγωγή της ήταν το τέλος του παλιού εαυτού της. Ήταν το τέλος του εγκληματικού μυαλού του. Ήταν η αρχή της έρευνας της αστυνομίας. Η αρχή του τέλους. Started: 08/09/2018 Finished: 10/07/2019 Covers by:weebnextdoor
