Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 58

24 ώρες μέχρι το τέλος - 17:00 μ.μ.

Η Ιφιγένεια παρατηρεί τα πάντα γύρω της χωρίς να καταλαβαίνει ή να θυμάται που βρίσκεται. Κοιτάζει για λίγο τον ανοιχτό χώρο από πελώρια και γέρικα δέντρα και νιώθει στο χέρι της την μεταλλική πλευρά του όπλου και τότε θυμάται. Αναμνήσεις έρχονται στο νου της από την προηγούμενη πράξη της και θυμάται ξεκάθαρα πως κατέφυγε στο δάσος για ασφάλεια. Όμως πόσο ασφαλής είναι σε μια τεράστια έκταση που δεν γνωρίζει καθόλου;

Οι γονείς της της απαγόρευαν να πηγαίνει στο δάσος καθώς ήταν γεμάτος κινδύνους και θεωρούσαν πως δεν ήταν προσβάσιμο μέρος για ένα παιδί. Έχει απρόσιτα μέρη και όπως αποδείχθηκε τρελαμένους δολοφόνους. Αν δεν τους άκουγε πάντα, τώρα θα ήξερε πως να φύγει από εκεί. Δάκρυα συσσωρεύονται στα μάτια της. Τρόμος κυριαρχεί στην καρδιά της και σύγχυση στο μυαλό της. Φοβάται επειδή εξαγρίωσε έναν δολοφόνο, φοβάται επειδή είναι μόνη της μέσα σε ένα δάσος και σιγά σιγά σκοτεινιάζει. Σκοτεινιάζει και δεν θα αργήσουν να επιστρέψουν οι τρομεροί εφιάλτες που βλέπει ακόμη και όταν είναι ξύπνια. Έχει γίνει παρανοϊκή, βλέπει παντού αίματα, πτώματα, τον Νέιθαν να της χαμογελάει με ένα σαδιστικό χαμόγελο ενώ αυτή υποφέρει. Βλέπει ανθρώπους πυροβολημένους στο κεφάλι, βλέπει αυτό το απαίσιο σίδερο, νιώθει το νερό να την πνίγει, το χέρι του να πέφτει με φόρα πάνω στο κορμί της και να την χτυπά ώσπου αυτή να λιποθυμά.

Το μόνο σίγουρο είναι πως χρειάζεται βοήθεια από γιατρούς αλλιώς θα ζει μέσα στην τρέλα, δεν θα μπορέσει ποτέ της να ενταχθεί στην κοινωνία αν καταφέρει και ζήσει, αν καταφέρει να ξεφύγει από τον εγκληματία. Το μέλλον της κρίνεται από τα χέρια της αστυνομίας. Από το μέλλον άγνωστων ανθρώπων. Τι και αν θέλουν και αυτοί να της καταστρέψουν την ζωή; Όλοι πλέον είναι κακοί και απάνθρωποι.

Μακάρι να έμενε για πάντα παιδί, να ζούσε μέσα στην δική της αφέλεια, στον δικό της ονειρικό κόσμο με πρίγκιπες και ουράνια τόξα, να τους έβλεπε όλους σαν καλούς ανθρώπους που θέλουν να την βοηθήσουν. Όμως μεγάλωσε και προσγειώθηκε απότομα. Έπεσε από το ροζ σύννεφο που ζούσε, της διέλυσαν το παλάτι που το είχε χτίσει με κόπο και αγάπη μέσα σε μια στιγμή. Για την ακρίβεια όλο αυτό το έκαναν η αλήθεια, η κακία, η πονηριά και η τρέλα. Αλλά αυτή δεν κατάφερε ούτε να τις αντιμετωπίσει αλλά ούτε και να τις κρατήσει κακία. Γιατί η αθωότητα και η αγνότητα δεν έφυγαν ποτέ από κοντά της. Πλέον όμως δεν μπορεί να πει το ίδιο. Αυτή τις άφησε. Πλέον είναι ολομόναχη και έχει αφήσει ανοιχτό το μονοπάτι σε όλους τους παλιούς της εχθρούς. Η τρέλα και η παράνοια στέκονται δίπλα της και την αγγίζουν, της μιλούν και αυτή δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Άθελα της μιλάει μαζί τους και παρασύρεται. Το φως μέσα της σβήνει. Το σβήνουν όλοι. Δεν μπορεί να το κρατάει. Όχι πια. Οι προσπάθειες της τελείωσαν. Πρέπει να παραδοθεί. Αυτό θέλουν πια οι καινούργιες της φίλες. Θέλουν να γίνει μία από αυτές. Όπως και ο Νέιθαν. Ούτε αυτός γεννήθηκε με κακία και παράνοια. Να όμως που τις απέκτησε. Και τώρα ήρθε η σειρά της να τις αποκτήσει. Και δεν το αρνείται. Δεν μπορεί. Επειδή θέλει! Ω ναι διάολε, θέλει τόσο πολύ να γίνει μία από αυτές. Το θέλει τόσο πολύ που δεν γνωρίζει αν το φως μπορεί να γεννηθεί ξανά.