Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 44

80 ώρες πριν το τέλος

Το σκοτάδι τον τυλίγει. Οι χειροπέδες τον πονούν φριχτά. Το αίμα του έχει σχεδόν σταματήσει να ρέει σε εκείνο το σημείο. Ο τύπος που τον απήγαγε δεν είναι ο Νέιθαν. Άλλωστε το προφίλ δεν ταιριάζει μήτε στον σωματότυπο του άντρα μήτε στην ηλικία του. Επιπλέον ο νεαρός εγκληματίας δεν θα άφηνε την Ιφιγένεια για τόσες μέρες μόνη της. Φοβάται μην χάσει ένα θύμα. Ήξερε καλά πως θα ήταν αδύνατο να επιβιώσει η Ιφιγένεια χωρίς νερό και τρόφιμα γι' αυτό και δεν τόλμησε να την αφήσει μόνη της. Έστειλε κάποιον άλλο προκειμένου η νεαρή κοπέλα να μην φύγει απο την ζωή τόσο άδοξα. Γι' αυτούς τους ανθρώπους είναι φριχτό να πεθαίνει κάποιος όταν είναι υπό την κατοχή τους. Θεωρούν τους εαυτούς τους ανίκανους να προσέξουν ένα αντικείμενο και έπειτα συνειδητοποιούν την πράξη που έχουν κάνει.

Άνθρωποι σαν τον Νέιθαν δεν θεωρούν τους εαυτούς τους εγκληματίες. Είναι απλώς άτυχοι άνθρωποι που πέρασαν άσχημα παιδικά χρόνια και συνεχίζουν το άθλημα που έχουν μάθει καλύτερα από όλα. Στο μυαλό τους δεν υπάρχει η λέξη συγχώρεση ή οι τύψεις και πολύ σπάνια ζητούν συγγνώμη. Μόνο ένα μικρό ποσοστό μπορεί να επανέλθει σε κλινική, οι περισσότεροι αυτοκτονούν ή σκοτώνονται - είτε από την αστυνομία, είτε από τα θύματα τους, είτε από έναν τύπο ίδιο  με αυτούς-. Αρκετοί καταλήγουν στην φυλακή και μένουν εκεί πολλά πολλά χρόνια. Μέσα στην φυλακή μετανιώνουν, καταρίπτουν την ιδεολογία στην οποία πίστευαν και αν ποτέ αφεθούν ελεύθεροι αρχίζουν μια νέα ζωή βασισμένη στην αγάπη και στην συγχώρεση. Είναι τρομερό φάρμακο η φυλακή.

Το μυαλό του Αλέξη αρχίζει να παίρνει πολύ γρήγορες στροφές. Αν ήταν ο Νέιθαν ποιον θα καλούσε για βοήθεια; Ποιον θα έβαζε να ξεφορτωθεί τον αστυνομικό που τον κυνηγάει μανιωδώς; Μα φυσικά κάποιον που δεν μπορεί να του αρνηθεί.

《Έλα! Θέλεις να με ακούσεις; Δεν θα σε κρατήσω για πολύ!》 Κλωτσάει την πόρτα με τα δυο του πόδια κάνοντας τον άντρα να πεταχτεί επάνω.

《Τι θέλεις πάλι; Να το  παίξεις έξυπνος και σωστός; Αλέξη κατάλαβε το, δεν μπορείς να κερδίζεις κάθε φορά. Τέλος παιχνιδιού φίλε! Αύριο κιόλας θα την πάρει και θα φύγουν μακριά!》 Το περιπαιχτικό βλέμμα του δεν καταφέρνει να ρίξει την ψυχραιμία του Αλέξη.

《Αυτό θα είσαι για πάντα; Υπόχρεος σε ένα τέρας; Αξίζεις πολλά περισσότερα και βαθιά μέσα σου το ξέρεις αυτό. Μέσα σου βράζεις δικαίως. Όλο το αστυνομικό τμήμα ασχολείται με ένα παιδί που απλά έτυχε να απαγάγει κάποιες κοπέλες! Εσύ έχεις κάνει πολλά περισσότερα και πιο αξιόλογα εγκλήματα. Είσαι πιο έξυπνος και πιο δυνατός από αυτόν. Εσύ δεν θα άφηνες στοιχεία, ίχνη πίσω σου. Δεν θα ζητούσες την βοήθεια των άλλων, δεν θα άφηνες τους άλλους να ανακατεύονται με τις δουλειές σου. Αν δεν ήταν αυτός θα ήσουν ο νούμερο ένα καταζητούμενος. Εμείς θα κάναμε τα αδύνατα δυνατά για να βρούμε ποιος θα είναι το επόμενο θύμα, θα ήσουν κάτι σαν μύθος. Ένας τόσο υπαρκτός μύθος. Οι ειδήσεις θα είχαν κάθε μέρα ένα εικοσάλεπτο αφιερωμένο στα στυγνά και ευφυή εγκλήματα σου! Αλλά επειδή του χρωστάς μια χάρη αναγκάζεσαι να κάνεις τον φύλακα σε εμένα. Ήμουν κοντά στον να τον πιάσω και τότε θα είχες όλη την πόλη για σένα μόνο που τώρα η πόλη είναι λιγάκι καμμένη για τα δικά σου χέρια.》