Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 61

Η Ιφιγένεια γυρνάει σπίτι μαζί με τον αδερφό της. Το κλίμα που βρίσκει είναι άκρως γιορτινό καθώς ξημερώνει Χριστούγεννα.

Το πράσινο δέντρο με τα χρωματιστά λαμπιόνια βρίσκεται στην γωνία και το τζάκι καίει δυνατά δημιουργώντας μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Γύρω από το τζάκι η Καλλιόπη με την Πηνελόπη μιλούν για καλλυντικά, η Ηλέκτρα διαβάζει ένα βιβλίο μαγειρικής και ο Χάρης βάζει παιδικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

《Ήρθαμε κι εμείς.》Ανακοινώνει ο Έκτορας τραβώντας την προσοχή όλων. 《Ιφιγένεια πήγαινε να καθίσεις..》Η νεαρή κοπέλα κοιτάζει το σπίτι της τρέμοντας. Είναι όπως το θυμάται. Ίσως πιο οικείο και φιλικό. Σαν να άλλαξαν ρόλους. Όταν η καρδιά της ήταν ζεστή και φιλόξενη, το σπίτι έμοιαζε με φυλακή ενώ τώρα το σπίτι είναι οικείο, σε αντίθεση με την καρδιά της.

Κάθεται διστακτικά στην αγαπημένη της πολυθρόνα και κοιτάζει την φωτιά από το τζάκι.
《Αγάπη μου αν θέλεις να κάνεις ένα μπάνιο έχουμε έτοιμο το νερό.》Της λέει με γλυκιά και βελούδινη φωνή η μητέρα της.
《Φοβάμαι μόνη μου..》Παραδέχεται η νεαρή κοπέλα και τότε η αδερφή της χαμογελάει γλυκά χωρίς να ξεστομίσει καμία απολύτως μπιχτή.
《Θα έρθω εγώ βρε χαζούλα. Θα είμαι ακριβώς πίσω από την κουρτίνα και θα σου μιλάω μέχρι να συνηθίσεις. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα μόνη σου. Είσαι σε ένα σπίτι με τόσα άτομα που σε αγαπούν.》Η Ιφιγένεια χαμογελάει αυθόρμητα αλλά το χαμόγελο της σβήνει αμέσως.

《Τι συνέβη μικρή;》Ρωτάει ο Έκτορας ο οποίος παίρνει την θέση του δίπλα στην Καλλιόπη.
《Δεν θέλω να δείτε το σώμα μου. Ντρέπομαι.》Απαντά με ειλικρίνεια και παιδικότητα η ανήλικη κοπέλα.
《Δεν θα ντρέπεσαι για τίποτα. Μια οικογένεια είμαστε!》Σχολιάζει ο Χάρης ο οποίος τόση ώρα ήταν αμίλητος. 《Επίσης σου χρωστάω και μια μεγάλη συγγνώμη μικρή μου. Δεν ξέρω καν αν με θεωρείς πατέρα αλλά..》Την πλησιάζει αρκετά άλλα φοβάται να την αγκαλιάσει. Γι' αυτό και απλώς την κοιτάζει στοργικά.

《Θα είσαι για πάντα ο μπαμπάς μου. Όλοι εσείς είστε η οικογένεια μου και αυτό δεν αλλάζει. Κάποιες φορές μου σπάτε τα νεύρα αλλά εν τέλει εσείς είστε το στήριγμα μου. Αν δεν είχα εσάς δεν θα άντεχα. Και μόνο στην σκέψη πως εδώ πίσω καρτερούσατε τον γυρισμό μου, πως προσευχόσασταν για την επιστροφή μου, ότι πονούσατε στην σκέψη πως δεν ήμουν καλά, εγώ δυνάμωνα και υπέμεινα τα βασανιστήρια του.》Ο Έκτορας αγκαλιάζει την αδερφή του και χαϊδεύει τα μαλλιά της ασταμάτητα.