Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔

Κεφάλαιο 28

Έτσι ο Νέιθαν κάθε μέρα δοκίμαζε και ένα νέο βασανιστήριο στην Ιφιγένεια, η οποία χωρίς διαμαρτυρίες άντεχε αυτές τις απάνθρωπες πράξεις.

Ένα από αυτά τα μαρτυρία ήταν να την οδηγήσει με κλειστά τα μάτια σε έναν γκρεμό και να την αφήσει να περιπλανηθεί δειλά δειλά ώσπου να πέσει από απροσεξία και μόνο αν όντως πίστευε πως θα πέσει, την έπιανε και την επέστρεφε στο σημείο μηδέν.

Άλλο ένα βασανιστήριο ήταν το εξής: την είχε δέσει σε μια καρέκλα ιατρείου και την ανάγκαζε να βλέπει την χειρουργική επέμβαση που έκανε σε ένα μικρό παιδί.

Την ίδια μέρα την κλείδωσε σε μια αποθήκη μακριά από την πόλη, τουλάχιστον απ' ό,τι κατάλαβε. Έπειτα έριξε ένα σπίρτο μέσα και η αποθήκη κάηκε ολοσχερώς προκαλώντας στην Ιφιγένεια πάνω από δύο εγκαύματα.

Αυτό που δεν θα ξεχάσει ποτέ είναι το δωμάτιο προσομοίωσης. Σύμφωνα με τον Νέιθαν ένας καλός του φίλος του έκανε δώρο ένα κάτασπρο δωμάτιο με ένα ζευγάρι διαστημικά κάτασπρα γυαλιά. Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Μετά από λίγους πειραματισμούς αυτά τα γυαλιά μπορούσαν να ζωντανέψουν οτιδήποτε - αφού πρώτα προγραμματίζονταν.
Έχοντας παρατηρήσει καλά την Ιφιγένεια κατάφερε να την κάνει να πονέσει, να κλάψει. Την πόνεσε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μαρτύριο και εκεί στόχευε. Την έβαλε να παρακολουθήσει την οικογένεια της να πεθαίνει. Την ανάγκασε να δει τον εαυτό της να τραυματίζει μέχρι θανάτου ένα σωρό αθώα πρόσωπα, πρόσωπα που συναντούσε καθημερινά.

Οποιοδήποτε άλλο βασανιστήριο της έκανε ήταν τόσο απάνθρωπο που η Ιφιγένεια έφτασε στο σημείο να τρελαίνεται. Να αρέσκεται στον πόνο. Να  σκέφτεται ακόμη περισσότερα και πιο τρελά βασανιστήρια. Όχι όμως προς άλλους ανθρώπους αλλά προς εκείνον. Κάθε μέρα μπορούσε να δημιουργήσει ένα διαφορετικό σενάριο το οποίο κατέληγε στον θάνατο του.

Όμως μπροστά του πάντα φορούσε ένα πλατύ χαμόγελο και προσποιούνταν πως τον αγαπάει. Έμαθε να παίζει τόσο καλά αυτόν τον ρόλο που με τον καιρό ούτε η ίδια δεν μπορούσε να διανοηθεί πως οι λέξεις που έβγαιναν από το στόμα της ήταν όντως ψεύτικες. Είχε χάσει, επίσης, τις ελπίδες της επειδή μιας και δεν έβρισκε λόγο να συνεχίσει να ελπίζει στην ελευθερία της. Εξάλλου όλος ο κόσμος την είχε ξεχάσει, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Νέιθαν. Σίγουρα και η οικογένεια της θα είχε σταματήσει να ψάχνει, μετά από τόσο καιρό όλοι θα είχαν χάσει τις ελπίδες τους. Αν μπορούσε να ικανοποιήσει μία της επιθυμία εκείνη την στιγμή θα ήταν να μάθει πληροφορίες για την οικογένεια της^ και ναι θα έκανε όντως τα πάντα για να κερδίσει αυτές τις πολυπόθητες πληροφορίες.