114 ώρες πριν το τέλος
Είναι νωρίς το πρωί και η Ηλέκτρα στρώνει την τραπεζαρία με προσοχή και αγάπη. Το μυαλό της γυρνά στα παλιά και συγκινείται με την εξέλιξη της ζωής της. Τέσσερις μήνες πριν ήταν χαρούμενη, είχε έναν άντρα που την αγαπούσε και τρία παιδιά υγιή που την εμπιστευόταν και της έδειχναν την αγάπη τους με κάθε ευκαιρία. Αν και γνώριζε πως η αγάπη που έτρεφε προς τον άντρα της ήταν καθαρά ανθρώπινη και όχι ερωτική. Δυστυχώς ο έρωτας τους είχε παρακμάσει πολύ νωρίς χωρίς αυτό να σημαίνει πως το μίσος και η αδιαφορία φώλιασαν στις καρδιές τους. Τουλάχιστον όχι και στις δύο πλευρές. Τώρα, όμως, έχει καταντήσει να είναι χωρισμένη με έναν βίαιο γιο, μία κατεστραμμένη κόρη και άλλη μία εξαφανισμένη ενώ ο σύζυγος της την παράτησε με ευκολία στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της.
Τελικά δεν είναι όλοι για τα δύσκολα. Για την ακρίβεια κάποιοι είναι τόσο δειλοί που με την πρώτη ατυχία, με το πρώτο εμπόδιο τα παρατάνε και προσπαθούν να εξαφανιστούν, να κρυφτούν για να μην αντιμετωπίσουν την δυσκολία λες και η ζωή δεν είναι δύσκολη από μόνη της. Λες και αυτός δεν είναι ο σκοπός της ζωής. Μα για ποιον λόγο να ζεις αν δεν θες να παλέψεις; Αν αφήνεις αυτούς που αγαπάς στην τύχη επειδή εσύ δεν έχεις το θάρρος, την θέληση να βοηθήσεις; Βέβαια δεν είναι σωστό να κατακρίνουμε κάποιον αν δεν ξέρουμε την ιστορία του, τα βάσανα του και τις άτυχες στιγμές της ζωής του. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για τα δύσκολα και δεν έχουν όλοι τόσο ισχυρή θέληση.
Το ένα ποτήρι της πέφτει και καθώς βλέπει αυτή την κίνηση δεν κάνει τον κόπο να το πιάσει, της φαίνεται μάταιο να προσπαθήσει. Έχει αρχίσει να γίνεται σαν τον πρώην σύζυγο της μόνο που αυτή δεν κάνει βήματα πίσω για να αποφύγει τα κοψίματα των γυαλιών. Αυτή μένει εκεί και δέχεται τις συνέπειες της πράξης της.
《Μαμά είσαι καλά;》 Ρωτά αλαφιασμένη η Πηνελόπη καθώς μπαίνει φουριόζα στο δωμάτιο. Τα μαλλιά της είναι ατημέλητα, και το πρόσωπο της μισοβαμμένο* σωστή αμφίεση για τα καρναβάλια όπως συνήθιζε να αποκαλεί την Ιφιγένεια.
《Απλώς έσπασε, αυτό είναι όλο.》 Συνεχίζει να στρώνει το τραπέζι με την ίδια προσοχή, τοποθετεί πέντε πιάτα, πέντε ποτήρια, πέντε μαχαιροπίρουνα, πέντε κουτάλια, πέντε πετσέτες. Κάθε μέρα κάνει την ίδια κίνηση, δεν δέχεται πως ο αριθμός σε αυτό το τραπέζι έχει αλλάξει και ποτέ δεν θα το δεχτεί.
《Γύρισε ο Έκτορας χθες τελικά;》 Ρωτάει η κοπέλα μαζεύοντας τα σπασμένα κομμάτια με προσοχή και τα πετάει μέσα στην σακούλα.
VOUS LISEZ
Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔
Action> Η απαγωγή της ήταν το τέλος του παλιού εαυτού της. Ήταν το τέλος του εγκληματικού μυαλού του. Ήταν η αρχή της έρευνας της αστυνομίας. Η αρχή του τέλους. Started: 08/09/2018 Finished: 10/07/2019 Covers by:weebnextdoor
