Η Εύη μόλις άκουσε την κραυγή κατάλαβε πως πρόκειται για τον Νέιθαν. Χωρίς να χάνει χρόνο, γεμάτη αγωνία για τον αγαπημένο της ξεκίνησε να τρέχει μέσα στο δάσος αγνοώντας τον πόνο που της προκαλούσε το μωρό μέσα της.
Βασισμένη στις αισθήσεις της και την μνήμη της προσπαθεί να θυμηθεί από που ακούστηκε εκείνη η τρομαγμένη, απελπισμένη και άκρως τρελαμένη κραυγή που βγήκε από το στόμα του Νέιθαν.
Δεν έπρεπε να τον αφήσει ποτέ. Έπρεπε να μείνει δίπλα του και να τον στηρίξει. Ο Νέιθαν είναι άλλοτε σαν μικρό παιδί - αθώο, αβοήθητο, συγχωρητικό- και άλλοτε ένας στυγνός εγκληματίας ο οποίος είναι αμετάβλητος, τρελός, ψυχασθενής. Προσπερνά μικρούς θάμνους και αφού σκύβει προκειμένου να περάσει από κάτι κλαδιά βρίσκει τον Νέιθαν λιπόθυμο, πεσμένο πάνω στα βράχια άγαρμπα.
《Αγάπη μου..》 Ψιθυρίζει τρομαγμένη η Εύη και προσπαθεί να σηκώσει τον Νέιθαν μάταια. Τον πιάνει από το χέρι και τον σέρνει προς τον θάμνο ενώ στα μάτια της έχουν συγκεντρωθεί πολλαπλά δάκρυα κυρίως από τον πόνο. Τον τοποθετεί ανάσκελα και σκουπίζει το αίμα του με το χέρι της. Τα αισθήματα της για τον Νέιθαν δεν μπορούν να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή, πόσο μάλλον τώρα που βλέπει τον πατέρα του παιδιού της αβοήθητο μέσα σε μια λίμνη αίματος.
《Είμαι εδώ Νέιθαν.. πρέπει να συνέρθεις.. Νέιθαν ξύπνα μωράκι μου σε παρακαλώ..》 Η Εύη δακρύζει ασταμάτητα ενώ ταρακουνάει το σώμα του απαγωγέα της. 《Δεν γίνεται να παραδώσεις τα όπλα τόσο εύκολα. Σε ξέρω εσένα, είσαι μαχητής. Είσαι ο μαχητής μου. Έχεις έναν στόχο, θα ήταν ειρωνικό αν δεν τον πετύχαινες εσύ, ο πιο δυνατός και ο καλύτερος δολοφόνος...》 Τα δάκρυα της πολλαπλασιάζονται και βρέχουν το πρόσωπο του, τα ρούχα του, το έδαφος.
《Μωρό μου μην κλαις..》 Η βραχνή του φωνή, την ξαφνιάζει και την κάνει να βγάλει έναν αναστεναγμό ανακούφισης και να τυλίξει τα χέρια της γύρω του. 《Σε ευχαριστώ που γύρισες σε μένα..》 Ψιθυρίζει αδύναμα.
《Πρέπει να γυρίσω.. ο Αλέξης με ψάχνει και είμαι σίγουρη ότι ανησυχεί, ξέρει πως είμαι έγκυος και θέλει να με στηρίξει και πολύ μάλιστα.》 Χαμογελάει πλατιά καθώς χαϊδεύει τα μαλλιά του. 《Θα πάρω τηλέφωνο έναν συνεργάτη σου και θα φύγω εντάξει;》
Το χέρι του τυλίγει το σώμα της και το άλλο κατευθύνεται στην κοιλιά της. 《Ναι αλλά.. μία μέρα θα φύγουμε μαζί και θα αλλάξω.. αλήθεια.. θα με αλλάξεις εσύ, θα με δει ειδικός. Μόλις τελειώσω με την Ιφιγένεια ναι;》 Η Εύη τον κοιτάζει έκπληκτη και μέσα της ένα αίσθημα χαράς γεννιέται μέσα της.
YOU ARE READING
Κάθοδος: Ο Εμμονικός Απαγωγέας |✔
Action> Η απαγωγή της ήταν το τέλος του παλιού εαυτού της. Ήταν το τέλος του εγκληματικού μυαλού του. Ήταν η αρχή της έρευνας της αστυνομίας. Η αρχή του τέλους. Started: 08/09/2018 Finished: 10/07/2019 Covers by:weebnextdoor
