TESADÜF

37. bölüm- Bunu yapamaz

YAZARDAN

Gitme dersin. Gitme! Ama o kişinin umurunda bile olmazsın. Çekip gider. Ya da umurundasındır ama onun elindeki tek çözüm gitmektir. Belki de her şey bitmelidir.  Kader deriz ama gitmekte kaderdedir. Aynı hikâyede birçok kişi ile bir araya geliriz. Yolda giderken yanımızda geçenler bile bizim hikâyemizin bir parçasıdır. Aşklar da öyle. Aynı hikâyede buluşursun o gitse de hala senin hikâyende yer alır. Bitti dense de hikâyeniz bitmez.

Koray Masal’ın onu terk etmesi ile yıkılmıştır. Onun için terk edilmekten daha kötüsü her şeyin bir anda olmasıdır. Hayalleri bir anda yarım kalmıştır. Çok araştırır Masal’ın gideceği her yeri ama yoktur. Sanki yer yarılmışta içine girmiştir. Ama aşk ve hayat tesadüfle şekillenir demiştik ya aynen öyle olur. Tesadüfen genç çiftimiz karşılaşır. İyi okumalar J

KORAY’DAN

Bütün gün dolaşmaktan yorgun düştüm. Kendimi Masal’ın evine nasıl attım bilmiyorum. Bomboş olan ev içimi yakıyordu. Duvara sırtımı sürterek yere oturdum. Başımı duvara dayarken ayaklarımı uzattım. Evin her santimetresinde onun kokusunu hissediyordum. İçime huzur katan ve beni kendine âşık eden gül kokusu her yeri sarmıştı. Sağ elim kalbimin üstüne getirirken ağlamaktan kızaran gözlerim yeniden doldu. Onsuzluğa nasıl alışacaktım hiç bilmiyorum. Kalbim göğüs kafesimi delecek kadar acılar içinde kıvranıyordu. Onsuz çok güçsüzüm. Çok bitkinim. Bu zalim hayattan bıktım artık. Çünkü kaç kez ayağa kalksam her seferinde bana diz çöktürdü.

Başımı acılardan ve düşüncelerden kurtarmak istercesine birkaç kez duvara vurdum. Ne yaparsam yapayım Masal bedenimde ve ruhumda kazındığı hiçbir yerden çıkmıyordu. Bu aşk ölüm sebebim olmak üzereydi. Onu nasıl unuturum bilmiyorum. Neden benim aşklarım aynı hikâye oluyor. Daha önce sevdiğim kız başkasını seçti. Onu korumak için kardeşim dedim. Ki kardeşim gibi sevmeye başladım da. Mina benim âşık olduğum ilk kızdı. O beni bırakıp bir yabancıyı seçti. Mutlu olsun istedim. Ama olmadı. Emre öldü. Mina ise kendini dört duvarın arasına gizledi. Başlarda iyi olsun diye çok uğraşmıştım ama olmadı. Ben yine de her zaman onun mutlu olması için çabaladım. Ondan sonra Masal’a âşık oldum. Ömrümü istese Masal’a verirdim. Şimdi onun için kurduğum her hayal yarım kaldı. Eski soluk bir defter parçasına dönüştü. Yan tarafıma uzanıp uyukladım. Bir uyanıyordum bir uyuyordum. Bilinçaltım bütün korkularımı göz kapaklarıma indiriyordu.

MASAL’DAN

Gökyüzünde ki yıldızlarda dolaşan bakışlarımdan yine gözyaşları süzüldü. Onu özlüyordum çok özlüyordum. Onsuz nefes almak o kadar güç ki bunu anlatmaya kelimeler yetmiyor. En acısı da aldığım kararın doğru olduğunu bilmek. Gözlerimi kapatırken yanağımı yakan damlaları silemedim. Dudaklarımdan ‘’Koray affet beni aşkım’’kelimeleri döküldü.  Kapının açılma sesi ile gözlerimi aralayıp sağ tarafıma döndüm. Ufuk ‘u görünce başımı eğdim. Boynuma sarılan güçlü kollara sığınırken hıçkırarak ağlamama devam ettim.

‘’Canım, ağlama ağlama ne olur’’diyen abime başımı kaldırıp baktım. O da ağlıyordu. Çaresizliğimi en çok anlayan oydu çünkü.

‘’yarın akşam sana bir sürprizim var’’ deyince merakla ona bakıp ‘’Ne sürprizi abi’’ dedim. Gülümseyip ‘’Söylemem adı üstünde sürpriz küçük prenses.’’deyip odamdan çıktı. Hafiften gülümseyip yatağıma uzandım. Artık onun yanında gülümsemeliyim. Son günlerimde benim mutlu olduğumu bilmeli.

KORAY’DAN

Şirketten aranınca uyandım. Akşam Labien lokantasında önemli bir toplantım varmış. Eve gidip bir duş aldıktan sonra hazırlandım. Akşam saat yedi olunca beyaz sport arabama atlayıp lokantanın yolunu tuttum. Lokantaya geldiğimde benim için özel hazırlanan masaya oturup müşterinin gelmesini beklemeye koyuldum. Zaman geçtikçe dalgın bakışlarım çoğalmıştı.  Müşterim olan Hakan Bey gelince ayağa kalkıp el tokalaştım. Oturup iş konuşması yaparken siparişi vermiştik.