TESADÜF

69.Bölüm- Değil mi?

69. bölüm

AYŞE’DEN

Bu adamda bütün dünyamı bırakıp gitmiştim ben. Onun kocaman aşkının içinde kaybolmuştum. Yolumu o olmayınca bulamıyordum. Hayaldi benim için. Olmayacak bir hayaldi.

İsmimin yankılanması ile endişe tüm bedenime dolmuştu. Gözlerimi sesin geldiği yöne çevirdiğim de Özgür ile karşılaştım. Bana şaşkınlıkla bakıyordu. Yerimden hızla kalkıp Özgür’ün yanına gittim.

‘’Bu adam kim?’’ dediğinde ne diyeceğimi bilemiyordum. Susuyordum sadece. Her zaman yaptığım gibi.

‘’Sen ne yapıyorsun? Ha söylesene!’’dediğinde gözlerimi yere indirdim. Hıçkırarak ağlamaya başladığım da Gökhan yanımıza geldi. Özgür’ü itip ‘’Asıl sen kimsin lan?’’diye bağırdı. Her şey benden bağımsız geliyordu.  Özgür Gökhan’ı itip ‘’Ben, Ayşe’nin nişanlısıyım. Asıl sen kimsin?’’dedi. O an Gökhan hiçbir şey demeden bana döndü.

‘’Nişanlın mı?’’dedi. Ağlayarak başımı evet anlamında salladım. O an Gökhan’ın gözlerinde gördüğüm şey hayal kırıklığıydı. Özgür’e acı dolu gözlerini çevirip ‘’Ben onun için hiçbir şeyim.’’deyip yanımızdan ayrıldı. Arabasına bindiğinde direksiyonu tutan elleri gerilmişti. Gözlerinde artık her şeyin tamamen bittiğini görmüştüm.

‘’GÖKHAN’DAN

Ömrümce onu sevmiştim. Karanlıkta ki ruhum hep onsuz boşluktaydı. Ama artık fark etmeden tükenmiştim. Cevapsız sorularım, beni bitirmişti. Aşkımız, bizden hayatımızı çalmıştı. Ve artık bizim için yarınlar yoktu. Artık benim için hiç sabah olmayacaktı. Doğmasını beklediğim güneş tamamen gitmişti. Onun, üzgün gözlerine bakarken arabayı çalıştırdım. Oradan ayrılırken, kafam allak bullaktı.

Düşünüyorum da bizim kaderimiz hep imkânsızlıkları yazmıştı. Bütün gün dolaşmıştım. Sabaha karşı deniz kenarında arabamı durdurup güneşin doğuşunu seyrettim. Ve yine bütün saat orada kalıp batışını da seyrettim. O zaman boyunca hayatımda ki her şeyi yeniden ve yeniden düşündüm.

AYŞE’DEN

Özgür, bana bakıp ‘’Bu o adam mı?’’dedi. Ben yine konuşmayınca ‘’Bu adam uğruna ölmek istediğin o adam mıydı? Ha! Söylesene!’’dediğin de ‘’Evet, o adam. Eski kocam.’’dedim. Özgür hiçbir şey demeden öylece bana baktı.

‘’Şimdi ne yapmayı düşünüyorsun?’’dedi. Kafam karışıktı. Ve ne yapacağımı bilmiyordum.

‘’Onu seviyorsun hala de mi?’’dediğinde gözlerimden yaşlar daha da akmaya başlamıştı. Özgür elimi tutup parmağımda ki yüzüğü çıkardı. Endişe ile ona baktığım da üzgün gözleri içimi sızlatmıştı.

‘’Artık, cezan bitti.  Kalbine verdiğin cezaya bir son ver.’’dediğin de başımı iki yana salladım.

‘’Hayır… Hayır bitmedi. Bitemez.’’dedim. Yüzümü ellerinin arasına aldı.

‘’Bak, benim ikimiz için bir geleceğin olacağına dair umudum çoktan bitmişti. Artık, kendine de, ona da, bana da daha fazla yalan söyleme.’’dedi. Alnıma bir öpücük bırakıp bana sımsıkı sarıldı.

‘’Hoşça kal, yaralı kız.’’dedi. Ona dönüp baktığım da ‘’Seni ait olduğun yerde bırakıyorum.’’dedi. Ben bir şey demeden de yanımdan uzaklaştı. Olduğum yere çöküp kalmıştım. Şimdi ne yapacaktım? Gerçekten bilmiyordum. Güneş doğmuştu. Ve yine bir süre sonra batmıştı.  Sanki karanlık, beni saklamak istiyordu. Kalkıp arabama bindim. Uzun orman yolunda giderken karşımdan Gökhan geliyordu. Arabalarımız yan yana geldiğin de ikimizde durduk. Yine gök gürlemeye başlamıştı. Yağmur yine yağıyordu. Arabadan ikimizde aynı anda çıktık. Yağmur bizi ıslatırken gözyaşlarımızda ona karışıyordu.

‘’Ben bir karar verdim.’’dedi Gökhan. Merakla ona baktım. Sözlerine devam etti.

‘’Bu kadar çabuk beni bırakıp gittiğine göre sen çoktan beni unutmuşsun de mi.’’dedi. Gözlerim onun yeşil gözlerine odaklanmıştı. Gözleri gerçekleri söylemem için bana yalvarıyordu.

‘’Evet, unuttum.’’ Dedim.

‘’O adamla evlenecek misin?’’

‘’Evet.’’dediğim de öfke ile bana bakıyordu.

‘’Onu seviyor musun?’’ dediğin de ‘’evet seviyorum’’seni çok seviyorum. Ama devamını içimden söylemiştim. Gök gürlerken Gökhan ‘’Yalan söylüyorsun!’’diye bağırdı. Artık ben de hem ağlıyordum hem de bağırıyordum. Kalbim ne diyorsa tersini söylüyordum.

‘’Yalan söylemiyorum! O adamı seviyorum! Senden nefret ediyorum! Sen bebeğimin katilisin!’’dediğim de son sözü söylediğime pişman olmuştum. Gökhan yıkılmıştı. Ayakta bile zor duruyordu.’’Aptal kadın! Aptal kadın! İnatçı keçi! Keşke ben ölseydim! Keşke ölseydim de bu kadar ağır bir acıyı yaşamasaydım! Sen çok bencilsin! Hiçbir defa bile düşünmedin! Bu adam da her şeyini kaybetti! Bu adam da çok acı çekiyor! Demedin! Benim nasıl canımın yandığını görmedin! Keşke… Keşke ben ölseydim’’ dedikten sonra beni dinlemeden arabasına binip ıslak asfaltı ağlatarak gitti. Arkamı ona dönüp ağlamaya başladım. Ama o kadar şiddetli bir ses geldi ki. Korku ile arkama dönüp baktığım da Gökhan’ın arabası ağaca çarpmıştı. Önden havaya yükselen dumanı da görmemle bağırarak ona koşmaya başladım.

‘’Gökhan! Gökhannnnnnnnnnnnn!’’ diye her bağırdığım da endişeden ölmek üzereydim. Arabaya yaklaştığım da titreyen ellerimle kapıyı açtım. Gökhan koltuğa yaslanmış gözlerini kapatmıştı. Alnından da kan damlıyordu. Korkudan neredeyse delirecektim. Onu kaybetmeye dayanamazdım. Gerçekleri söylemediğim için kendimden nefret ediyordum. Endişe ile’’Gökhan! Gökhan! Ölme ne olur!’’diye bağırıyordum. Onu biraz daha sarsmamla gözlerini açıp bana baktı. Mutlulukla bir oh çektim.

‘’Gökhan, çok korktum.’’dedim. Yanağına dokunurken. Bana şaşkınlıkla bakarken onu kolundan tutup arabadan çıkardım. Ayakta duramadığı için dizleri üstüne çöktü. Bende onunla beraber... Kollarını sımsıkı tutarken ağlayan gözlerimi gözlerine diktim.

‘’Özür dilerim. Sana bu kadar çok haksızlık ettiğim için özür dilerim. Hayalim, ne olur beni affet.’’dedim.

GÖKHAN’DAN

Tek istediğim o sözlerden sonra ölmekti. Gücüm bile kalmamıştı artık yaşamaya. Arabayı ağaca vurdum. Gözlerimi sımsıkı kapattığım da birkaç dakika sonra beni biri sarsarken ismimi haykırıyordu. Gözlerimi açtığım da güzel gözlümü görmek bana huzur vermişti ama acımı bitirmemişti. Arabadan çıktıktan sonra bana söylediği sözler bana şaşkınlık yaşatmıştı. Ben hiçbir şey diyemezken Ayşe ‘’ Seni çok seviyorum züppe. Ömrümce sadece seni sevdim. Sadece seni.’’dediğinde gözlerimden yaşlar süzülürken ona sımsıkı sarıldım. Ve hala inanamıyordum. Gerçekten, bu ayrılık bitmişti değil mi? Artık acı çekmek yoktu. Değil mi?

YORUMLAR GELSİN :D