TESADÜF

71.Bölüm-Bensiz Yıllar...

71.BÖLÜM

AYŞE’DEN

İçime huzur dolmuştu. Sanki bir anda yılların yorgunluğu üzerimden kalkmıştı. Gökhan banyodayken bende üzerime pike alıp bahçeye çıktım. Deniz kenarında ki kumların üstüne oturup ay ışığının aydınlattığı derin denize dalıp gittim.

Beynimde eski anılar dönüp dolaşıyordu. Hatalıydım, hem de çok hatalıydım. Gökhan’ı bırakıp gitmemeliydim. O kadar pişmanım ki kelimelerle anlatamam bile. Ne olacaktık artık? Bilmiyorum. Acaba yeniden evlenir miyiz? Ki ben bunu çok istiyorum. Ama Gökhan bu konuda ne düşünüyor merak ediyorum. Evlenmem derse anlarım. E sonuçta boşanma davası açan bendim. Aptalım cidden!

Birden biri omzuma dokununca yerimde sıçradım.

‘’Allahhh!’’ diye ben bağırırken Gökhan kahkaha atıyordu.

‘’Hay Allah’ım ya! Kızım yine neye daldın gittin. Birde bağırıyor ya! Hahaaaaa’’ diye o konuşurken pardon kahkahaları arasında konuşmaya çalışırken ben kaşlarımı çatmış gözlerim seğirerek ona bakıyordum.

‘’Hayatım, öyle bakma vallahi komikti ya. Hahahaa: D’’ yok benden günah gitti. Bunu o istedi. Yerim den ‘’Ben şimdi sana gösteririm’’deyip ayağa kalktım.  Ayağımdan ayakkabımı çıkarıp on u kovalamaya başladım. Bir ayakkabı attığımda eğilerek kurtuldu.

‘’Aşkım, bebeğim, dur ya lütfen!’’ diye o bağırırken diğer ayakkabımı da çıkarıp ona fırlattım. Yine kurtuldu. Pis züppe!

‘’Seni bir yakalayayım Gökhan, başına gelecekleri tahmin bile edemezsin.’’ Deyip peşinden koştum. Korkudan denize girip kendini kurtarmaya çalışırken en sonunda tişörtüne yapışıp yakaladım. Bana öyle bir bakışı vardı ki gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

‘’Ö…özür dilerim. Vallahi korkutmak istemedim şirine.’’deyince gülümseyip başımı göğsüne yasladım. Derin bir nefes alırken Gökhan’da kollarına bedenime sardı. Öylece denizde duruyorduk.

‘’Boşuna ayrı kaldık. Değil mi?’’dediğinde sustum hiçbir şey demedim. Denizden çıkıp kayaların kenarına oturduk. Gökhan kayaya yaslanırken ayaklarımızı uzattık. Bende Gökhan’ın göğsüne yaslandım. Belimde ki ellerine tutup başımı omzuna yasladım.  Bu an dünyada yaşadığım en güzel andı.

‘’Ayşe, sana bir şey sormam lazım.’’dediğinde ‘’Sor’’dedim. Belimde ki elleri gerilirken merakım artmıştı.

‘’Sekiz yıl boyunca ne yaptın merak ediyorum. Her anını merak ediyorum.’’dediğinde bu kez gerilen bendim.

‘’Öyle işte. Her günüm aynıydı. Ruhsuz, yorgun, mutsuzdum. Ayakta dolanan bir bitki gibiydim.’’

‘’Hiç beni düşündün mü?’’

‘’Seni düşünmediğim bir anın olup olmadığını sorsana. Seni düşünmediğim bir saniyem bile yok.’’

‘’Neden hiç gelmedin?’’dediğin de derin bir iç çektim.

‘’Annem birkaç kez yanıma geldi. Ama ben…’’

‘’Ama sen?’’

‘’Ben de birkaç kez geldim. Sana uzaktan baktım. Her seferin de gelip sana sımsıkı sarılmak istedim. Ama yapamadım. Nefretim daha önde geliyordu. Kendimle bile baş edemiyordum.’’

‘’Keşke seni görebilseydim. O zaman yeniden gitmene izin vermezdim.’’

‘’Beni gördün ki.’’

‘’Ne gördüm mü?’’

‘’evet, peşimden koştun. Sonra ara sokaklardan birinde yere çöküp ağladın. Ben sana uzaktan baktım. Ama yine gelemedim. Sonra Amerika’ya döndüm. Bir daha da geri gelmedim.’’