Verbonden

8. De band

Jeez!
Wat doet hij hier?!
'Wat doe je hier?' Vroeg Rayan. Zijn stem klonk schor, zonder emotie. Zijn grijns was van zijn gezicht en hij keek me aan. Zijn ene oog was blauw en kon hij met moeite open houden. De andere kon hij trouwens ook maar met moeite open houden, hij was te vermoeid. Er zat een snee in zijn lip en zijn neus bloede. Nu ik hem beter bekeek zag ik ook dat hij zijn shirt om zijn linker voet gebonden. Van het wit was weinig meer over. Ik huiverde.
'Ik...'
Wat deed ik hier? Ik weet het ook niet.

'De stem...' zei ik aarzelend. Ik staarde naar grond, ik kon nog maar net mijn voeten onderscheiden van de grond.
'Het riep om hulp, het fluisterde, kamer 209, het bed...' Ik besefte dat ik niet erg duidelijk was en dus stopte ik. Rayan staarde me aan. 'Oh' riep ik verschikt, hij zat nog steeds opgesloten. 'Ik... Ik heb geen idee...' Ik voelde me schuldig.
'Op de grond ligt een oude sleutel' Hij wees naar een plek in het donker. Ik bewoog de fakkel erna toe en zocht de grond af. Ik zag een verroest ding dat op een oude sleutel leek en pakte het op.

'Hou vast' zei ik tegen Rayan, en toen hij zijn hand uit de tralies stak om mijn fakkel over te nemen, kwam zijn hand tegen de mijne aan. Met grote verschrikte ogen keek ik op, hij was zo koud! Het voelde net als Anna toen zei in haar bed lag met haar ogen dicht, dood. Ik wist niet hoe snel ik de sleutel in het slot kon wurmen en de deur open rukte, maar ik geloof dat ik een nieuw record heb.
'Kom eruit!' Riep ik bijna hysterisch.
Ik rukte aan zijn arm, zo koud! Hij moest opstaan, ik sloeg een arm om zijn middel en hielp hem staan. Hij kermde toen hij op zijn gewonde voet leunde.

'Niet doen!' Ik wàs hysterisch. Adem in Terra, sprak ik mezelf toe. Dit is Anna niet, dit is Rayan. En hij is nog springlevend. Hij is nog springlevend. Ik sprak mezelf moed in tegen beter weten in. Oké. 'Leun op mij en probeer te hinkelen.' Ik sprak rustig en articuleerde duidelijk. Als ik kalm wordt gaat het beter. Ik en Rayan verlaten zijn "cel" en klimmen de trap op. Het is zwaar, ik heb één arm om Rayan heen geslagen en ondersteun hem zoveel mogelijk. In de andere hand hou ik de fakkel. We gaan langzaam vooruit, maar we gaan vooruit. We komen bij het luik. De muren zijn hier duidelijker te zien dan elders en toen ik naar boven keek zag ik de omtrek van een gat. Ik zet de fakkel terug in de houder en tuur naar boven.

'Rayan' zeg ik. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Zelf het uitspreken van zijn naam zit vol twijfel en angst. Ik meen een flauwe glimlach op zijn mond te zien, maar dat verbeeld ik me vast.
'Touw, links' zegt hij en hij tast de muur af. Ik kijk verbaasd toe hoe hij twee dikke touwen van de muur haalt. Die had ik gemist op de heen weg, hoewel...
Jeez! Hou je hoofd erbij. We kunnen zo niet naar boven via touwen! Niet in zijn toestand. Ik kijk opzij, zijn ogen zijn naar boven gericht.

'Terra' zegt hij, zijn stem klinkt al minder schor. Zijn ogen zoeken de mijne 'Ik kan dit aan, je moet me vertrouwen' Hoe is hij ineens weer op kracht gekomen? Ik weet het niet, het enige wat ik wil is naar boven. Ik merk dat hij niet meer zo erg op mij steunt.
'Okay' zeg ik voorzichtig, 'Maar jij gaat eerst' Ik hoor een piep in mijn oren en krijg hoofdpijn. Ik wil gillen, maar ik kan het niet. 'Ga dan' mijn stem klinkt paniekerig, ik ben moe. Deze hele situatie slaat nergens op.

'Ik wil naar huis' fluister ik als Rayan halverwege is. Wat doe ik hier? Ik red mijn meest gehate persoon en waarom? Ik merk niet eens dat Rayan verdacht snel boven is, zonder een woord te zeggen. Geen kreten van pijn, niet eens gejammer, niets. Nu is het mijn beurt, maar ik ben niet in de stemming om aan linialen te slingeren. Door de trainingen weet ik hoe ik boven moet komen, maar het duurde veel te lang. We kruipen samen onder het bed vandaan. Geen idee hoe Rayan het doet zonder mijn hulp, het enige wat ik wil is hier weg.

Frisse lucht. Ik hijg als een bezetene, maar het maakt me niks meer uit. Zodra ik onder het bed uitkom, verblind het licht me. Terwijl de kou van de vloer mijn hoofd binnendringt, bedenk ik hoe raar het is dat ik altijd dacht dat zwart het laatste was wat je bewust zag, maar mijn blikveld is wit. Blijkbaar liggen de twee tegenpolen toch dicht bij elkaar