When The Rain Falls (COMPLETED)

PART 1 OF 34

PART 1 OF 34

Nakatayo ako sa ilalim ng napakalakas na ulan habang umiiyak. Hindi ko alam kung paano tanggapin ang lahat ng nangyari. Masyado nang mabigat ang pakiramdam ko at hindi ko na kaya ang mga ito.

Galit, sakit at poot 'yan ang mga nararamdaman ko ngayon.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero dinala ako ng aking mga paa sa gitna ng isang tahimik na kalsada. Walang mga sasakyan at wala ring mga tao maliban saakin.

Tanging ang ingay lang din ng aking mga hikbi na sinasabayan ng ulan ang iyong maririnig. Nakakuyom ang mga kamay ko habang nanginginig ang aking mga tuhod. I feel so weak! Nanghihina ako! Hindi ko pa tuluyang na po-proseso ang lahat.

At dahil sa panginginig at panghihina ay napaluhod na ako sa daang semento. Naramdaman ko kaagad ang sakit at hapdi ng aking tuhod dahil sa biglaang pagkaluhod.

Calyx is dead. His body, his soul and his heart. He's dead.

Humawak ako saaking magkabilang hita habang nakaluhod at nakayuko. Pinakiramdaman ko ang ulan na tumutulo saaking katawan. Napahikbi ako ng malakas at mas lalong bumigat ang nararamdaman.

Nawala ang lahat. Nawala ang lahat sa isang iglap lang.

Bakit ba ako pinaparusahan ng ganito? Ano bang kasalanan ko?

Kasalanan ba ang magmahal ng totoo?

Hindi ko matanggap ang lahat at kahit anong gawin ko, ay hindi ko maialis saaking puso't-isipan ang mga bagay na hindi naman dapat nangyari.

Everything is fine not until I came into Calyx life. Am I a curse?

Hindi ko inaasahan na 'yon na ang huli naming pagkikita at pagsasama.

Hindi ko inaasahan na sa masakit na paraan niya ako binitawan.

"Alexandra," a familiar voice suddenly called my name.

Bigla akong napahinto sa pag-iyak dahil sa gulat. Nagdadalawang isip akong lumingon dahil baka guni-guni ko lang iyon.

I let out a heavy sigh after I decided to turn my direction where the voice came from.

I slowly stood up and wiped my tears.

I turn around.

Nanginig ako sa kinatatayuan dahil sa pigura ng lalaki saaking harapan.

He looked fine. He looked really fine!

He's here! He's in front of me!

"Ca- Calyx?" paninigurado kong tanong at tawag sa kanya.

He's not dead! He's here!

My heart suddenly skipped a beat because of his presence. I also felt a sudden goosebumps. This is real! Calyx is alive!

"Alexa," medyo may na pait sa kanyang boses habang humahakbang papalapit saakin.

He's the same guy that I've met months ago. He's the fine version of Calyx before I came into his life.

He's now in front of me but he didn't look happy. Why?

"Calyx, you're not dead." medyo maligaya kong sambit pero hindi siya natinag at nakasimangot parin ang mga mukha.

"Alexa, I'm sorry." nagulat ako sa kanyang biglaang pag-iyak kaya napatakbo ako sa kanya upang yakapin siya.

I closed my eyes and let him feel my hug.

The rain falls harder kaya mas lalo kaming nabasa.

But what surprised me the most was his sudden disappearance.

The Calyx that I just saw and hugged right now suddenly disappeared like a bubble.

I look around and scan the place. Where is he? Nasaan siya? Bakit siya nawala?

"Calyx! Nasaan ka?!" naiiyak ko na namang sigaw habang hinahanap siya.

No, he's alive. I saw him! It's him! Bakit siya nawala? Bakit?

"Calyx naman oh, 'wag mo 'kong paglaruan. Nasaan ka?" pumaos ang aking boses pagkatapos kong sabihin iyon.

"Calyx please, please tell me that you're alive!" I cried out loud. Napasabunot ako saaking buhok dahil sa katangahan.

Ang tanga! Napakatanga!

"Please come back to me. I promise, I'll protect you. I promise to pay you for the sacrifices you did! Babawi ako Calyx! Babawi ako. Basta bumalik ka lang," pagmamakaawa ko sa kawalan.

The rain falls harder and harder again. It feels like it's talking to me. It feels like the rain is responding to my words. It feels like I heard Calyx voice through the rain.

And I realized that Calyx is not here anymore. Calyx is not around.

He's dead.