Kaçak

Kendini Kaptırmak

Bayan Morano Jett'le aramızda kaptırılacak bir şey olduğunu düşünmüyorum. Aksi olsa bile Bree her şeyden önce gelir. Kendimi onun dışında hiç kimseye kaptıramam."

Tabii ki bu bir yalandı.

Dünya üzerinde hiçbir kız iki hafta boyunca Jerrett Morano'nun özel ilgisine sahip olduktan sonra kendini kaptırmadan devam edemezdi.

Elimdeki kâğıdı heyecanla çarpan göğsüme bastırdım. "Hazırlıklarla ilgilenmeye gittim. Geri döneceğim."

Onun ortadan kaybolmasından nefret ettiğimi, belki biraz sert bir dille, belirttiğimde bundan sonra nereye kaybolacağını söyleyeceğine söz vermişti. Ancak beni, bıraktığı nota yüzümde aptal bir sırıtışla sarılırken yakaladığından beri bunu kâğıt aracılığıyla yaptığından emin oluyordu.

Söylediğine göre o yokken onun bir parçasına sarıldığım fikri hoşuna gidiyordu.

Anının etkisiyle göğsümde bir ısınma hissettim. Ona âşık olmuştum. Bundan son derece emindim. Eskiden bunu nasıl anlayacağımı merak ederdim. Ama bu his, bu tutkunluk başka hiçbir şeyle karıştırılamazdı.

Jerrett Morano'ya ilk gördüğüm andan beri geri dönülemez bir şekilde tutulmuştum. Ve bunun farkına varmış olmak her şeyi değiştirmişti.

Pencereye yürüyüp koruluğun ağaçları arasında eriyip giden güneşi izledim. Tuhaf bir şekilde her şey aşırı iyi gidiyordu. Belki de tanrı beni unutmuştu ya da başkalarının hayatını tuvalet olarak kullanmayı seçmişti.

Belki de benim hayatım artık kullanamayacak kadar kirlenmiştir, değil mi Tanrım ne dersin?

“Başta kendi kendine konuşuyorsun sanıyordum." Aniden tanıdık gülüşü duyunca sıçrayarak hayal âleminden düşüp bodoslama dünyaya çakıldım. "Ama dua ediyorsun asılında değil mi?"

"Dua?" Has siktir dışımdan mı konuşuyordum? Teşekkürler tanrım anında boşluğu doldurduğun için…

"Dindar biri olduğunu hiç fark etmemiştim." Bana doğru uzun adımlarla yaklaşırken enfes kokusu odayı şimdiden doldurmuştu bile.

"Öyle değilim... Yani...” Durdum ve zihnime o günün anıları dolarken en başından başlamayakarar verdim.

“Küçükken okulla birlikte Noel’de kiliseye giderdik. Herkes birlikte şarkı söyleyip oynarken, ben hep... Yalnızdım.” Bir saniyeliğine o hatıranın ürpertisi vücudumu sarmıştı.

“Kimse çocuğunun bir striptizcinin kızıyla konuşmasına izin vermezdi." Striptizci mi demiştim ben? Kahretsin. İçimi bir huzursuzluk yakarken zorlukla gözlerimi Jett’e kaldırdım. Yüzünde hiçbir merak izi yoktu. Sadece ilgiliydi anlattıklarımı duymak istiyordu.

Onun yanındayken yalan söylememek git gide zorlaşıyordu. Beynim yalan söylemeye enerji harcamaktansa daha zevkli şeylere yöneliyordu.