𝑺𝒆𝒓𝒆𝒏𝒅𝒊𝒑𝒊𝒕𝒚 | ʏɪʟᴋᴇʀ

3.7

"Yıldız abla sen Kerim abiye aşık mısın?"

"Ne?" başımı hızla Sevim'e çevirdim.
"Nereden çıktı şimdi bu?"

"Televizyondaki dizide gördüm. Oradaki kız da çocuğa, senin Kerim abiye baktığın gibi bakıyordu. Sonra arkadaşı ona sen ona aşıksın dedi. Sen de Kerim abiye aşıksın o zaman."
Hayatımda duyduğum en saçma sebepti bu. Hem ben Kerim'e nasıl bakmışım ki? Minik bir kızın bunu söylemesi de ayrı bir saçmalıktı.

"Hayır canım benim. Sen televizyonda söylenen her şeye inanma. Ben aşık falan değilim."

"Ama Kerim abi de sana öyle bakıyor. Beni ziyarete geldiğinde hep senden bahsediyor, senden bahsettiğinde hep gülümsüyor. Bu aşk değil mi?"

Yutkundum. Bilmiyorum Sevim, bilmiyorum...

"Bunları anlamak için önce büyümen gerekiyor. Şimdilik başka şeylerden bahsedelim. Örneğin... Hah! Bizim sana aldığımız papatyalardan!"

**

"Bir şey mi oldu? Çok sessizsin."

Kerim'in konuşması ile başımı ona çevirdim. Sevim'in sözleri başta saçma gelse de kendimi sorgulamaya başlamıştım. Kerim'e nasıl bakıyordum ki?

"Yok, iyiyim. Sevim için endişeleniyorum sadece."

Bakışlarımı hastane koridorunun sonuna doğru çevirdim. Doktor Sevim'in kontrollerini yapmaya gelmişti. Kalabalık yapmamak için koridora çıkıp beklemeye başlamıştık.

Kısa süre sonra doktor odadan çıktı. Hızla yanına gittik.
"Sevim'in durumu nasıl? Tedavi işe yarıyor mu?"

"Yıldız hanım siz Sevim'in tüm tedavilerini üstlendiğiniz için sizinle açık konuşacağım. Tedaviye ilk başladığımıza gayet güzel bir şekilde ilerliyordu. Fakat son bir haftadır anormal bir şekilde tedavi yanıt vermemeye başladı."

"Ne? Şimdi ne olacak peki?" dedim endişeli bir şekilde.

"Farklı bir tedavi uygulamaya başlayacağız. Bu tedavi öncekinden çok daha iyi etkili ama çok pahalı."

"Artık paradan bahsetmeyi bırakın lütfen. Elinizden gelenin en iyisini yapmaya çalışın. En iyi tedavileri uygulayın. Yeter ki Sevim iyileşsin." sinirlerime hakim olamıyordum artık. Sevim'in ailesinin maddi durumu iyi değildi. Fakat tüm tedaviyi benim karşılayacağımı söylememe rağmen hala paradan konuşmaya devam ediyordu.

"Peki. Yarın yeni tedaviye geçiyoruz. İyi günler."
Gözlerimi devirerek kollarımı birbirine bağladım. Bu doktora sinir olmaya başlamıştım artık.

Kerim'in bana baktığını fark ettiğimde ne bakıyorsun? dercesine başımı iki yana salladım.
Tebessüm edip belimden tutup kendisine çekti ve sıkıca sarıldı. Şaşırmamla beraber bağladığım kollarım açıldı.

"Sana neden aşık olduğumu bir daha hatırlattığın için teşekkür ederim..."

Dolan gözlerimi umursamadan sarılışına karşılık verdim. Bana aşık olduğunu söylediğinde, kendimi garip hissetmemi sağlıyordu. Hâlâ anlam veremiyorum bu hislere...

**

"Benimle geldiğin için teşekkür ederim."

"Rica ederim. Benim için zevkti."
Arabadan çıkacak iken Kerim tekrar konuştu.
"Ha bu arada, sana bilinmeyen olarak mesaj attığım numara gerçek numaram. Diğerini silebilirsin."

"Peki." deyip gülümsedim.

Arabadan çıkıp eve doğru ilerledim. Çantamın içindeki anahtarı bulmaya çalışırken çok zaman kaybedeceğim şimdiden belliydi. Keşke arabada bulsaydım!