Kiss me,Baby (Completed)

~14~

👀uni & zaw👀

ညခင်းအချိန်အခါ တဖျက်ဖျက်လင်းလက်နေသည့် ရန်ကုန်မြို့၏ အလှအပဟာ ခေတ်ဆန်ဆန်နဲ့ လှပနေသည်။ ကားလမ်းကျယ်ကြီးထက်လည်း ကားများမှာ တဝှီဝှီဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။

ရန်ကုန်မြို့၏နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်များအနက် တစ်ခုဖြစ်သည့် royal garden restaurant၌ အထက်တန်းလွှာလူများမှာ ဟိုတစ်စုဒီတစ်စု စားကြသောက်ကြဖြင့်။ ညဘက်မို့ဆိုင်ကလှပနေသည်။ ထို့အတူ ဆိုင်၏အလုပ်သမားများမှာလည်း service အပြည့်ပေးကြသေးသည်။

ထိုဆိုင်၏ခမ်းနားမှုကို မျက်လုံးလေးကလယ်ကလယ်ဖြင့် ကြည့်နေသူက လရောင်ပျို့ဘဲဖြစ်၏။ သူ ထိုသို့ဆိုင်မျိုး အရင်ကသာ မရောက်ဖူးပေမယ့် ဦးထွဋ် ခေါ်ခေါ်သွားလို့သာ ရောက်ဖြစ်တာ ၄ ၅ခါလောက်တောင်ရှိတော့မည်။ သို့ပေသိ ဤဆိုင်ကတော့ပထမဆုံးလို့ပြောရမည်။ ဦးထွဋ်က လရောင်အား ထိုသို့နေရာမျိုးတွေကို ခေါ်သွားပေးတတ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်ဘဲလား မဟုတ်ပါ။ တခြားသော အပန်းဖြေစခန်း၊ လရောင်မရောက်ဖူးသည့်နေရာတချို့ကို သူအချိန်ရတိုင်းလိုက်ပို့ပါသည်။ ဦးထွဋ်ဟာ ထိုကဲ့သို့ ဂရုစိုက်တတ်သူရယ်ပါ။ ဒါကိုများ ဘာလို့ မိမိက စိုးရိမ်မှုတွေများနေရသလဲလေ။

"ကလေး ဘာတွေစဥ်းစားနေတာလဲ"

အတွေးတွေများနေသော လရောင်ပျို့အား ဂုဏ်ရည် ခေါ်လိုက်တော့မှ လရောင်အတွေးပျက်တော့၏။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ခပ်ပြုံးပြုံးလေးဆိုလာတော့ ဂုဏ်ရည်ဆက်မပြောဖြစ်။ သိပ်မကြာ ဝိတ်တာတစ်ယောက်က မှာထားသည့်အစာအစားများကို လာချပေးသည်။ စုံလင်လှသော အစားအသောက်များက စားပွဲပေါ်တွင် အစီအရီ။ လရောင်ပျို့မှာ ထိုအစားစာများကိုမြင်ပြီး မျက်လုံးအရောင်တို့တောက်လို့ပင်။ ဤအစာစားများကသေချာပေါက်စျေးကြီးမည်ဆိုတာလည်း သူသိသည်။

"ဦး မှာထားတာတွေက အရမ်းများမနေဘူးလားဟင် ကျွန်တော်တို့မကုန်ရင် နှမြောစရာကြီး"

အစားစာတွေကိုကြည့်ပြီး နှမြောတသပြောနေပုံမှာတကယ့်ကိုအူးယားစရာလေးပင်။