Βιβλίο Παραπόνων

6

Θυμάστε, πριν κάτι κεφάλαια, που κάτι λέγαμε για το διάολο;

Ε, ώρα να επεκταθούμε.

Η υπέροχη μητέρα μου (που παρεμπιπτόντως έχω ησυχάσει από αυτήν, γιατί κόλλησαν ομαδικώς κορωνοϊό όσο έλειπα και μου είπαν να μείνω για λίγο στο Μικρό -κι εγώ πετάω, μιλάμε, απ' τη χαρά μου), δε θα μπορούσε να μην είχε ανατραφεί από μια εξίσου υπέροχη, καλόκαρδη και καλλονή γυναίκα. Αυτή λοιπόν τη λατρεμένη ύπαρξη, όλη μου την παιδική ηλικία τη θυμάμαι να κλαίει στα ψέματα, να με εκβιάζει ότι αν δεν πλύνω τα χέρια μου μετά το σχολείο θα πεθάνει (αμήν και πότενες), να τρώγεται με τη μάνα μου νύχτα μέρα και να με διαολοστέλνει, παιδί πράμα, επειδή έτρωγα την ψίχα του ψωμιού κι άφηνα το γύρω γύρω. Άσε που, για να κοιμηθώ, αντί να μου λέει παραμύθια, έψελνε. Όπως καταλαβαίνετε, καλά πήγε κι εμένα η παιδική μου ηλικία.

Η γιαγιά μου ονομάζεται Γιαννούλα, αλλά λόγω πρεστίζ το έκοψε και το έκανε Άννα. Ο λόγος που δεν κρύβω το όνομα της πίσω από κάποιο παρατσούκλι ή αρχικό γράμμα, όπως κάνω με όλους πέραν εμού, είναι επειδή αφενός σιγά μην φτάσει στα αυτιά της ότι την κράζω κατάφορα σε ένα βιβλίο στο ίντερνετ, κι αφετέρου επειδή τα χαΐρια της θέλω να τα μάθει όλος ο ντουνιάς να το φχαριστηθώ. Πρέπει όλοι να γνωρίζουν το όνομα αυτής της γυναίκας, για να τρέχουν μακριά όποτε το ακούνε. Όσο ζει, το τομάρι ολωνών μας κινδυνεύει.

Τη Γιαννούλα λοιπόν, μια ζωή τη θυμάμαι, όσο ήμουν μικρή, να κοκορεύεται για το τι γκομενάρα ήταν στα νιάτα της και το πόση ουρά έκαναν οι νεαροί για πάρτη της. Απορούσα βέβαια γιατί δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία στο σπίτι για απόδειξη, αλλά από ευγένεια το κατάπινα. Πάλευα να φανταστώ πώς αυτή η κατσούφικη γομάρα με τις γυαλούμπες και τις κρεατοελιές που αντίκρυζα απέναντι μου, θα μπορούσε να μοιάζει αν ήταν καμία σαρανταριά χρόνια νεότερη. Του κάκου όμως.

Πρόσφατα η μάνα μου βούτηξε στα μουλωχτά ένα πανάρχαιο οικογενειακό άλμπουμ, κι αποδείχθηκε του λόγου το αληθές: Η Γιαννούλα ήταν φτυστή ποντίκι. Ίδια με τώρα, απλά όχι γριά. Τρομακτικό.

Το παρήγορο είναι ότι, τελικά, ίσως μου είχε πει ένα παραμύθι όσο ήμουν παιδί. Το τράβηξε απ' τα μαλλιά βέβαια, αλλά πλέον δεν το' χω κι άχτι.

Εγώ γενικά, κυρίως επειδή βλέπομαι, ασχολούμαι εδώ και κάποια χρόνια με το μόντελινγκ. Βγάζω τα λεφτάκια μου τίμια και ταπεινά ποζάροντας με εσώρουχα (ή και χωρίς), παριστάνοντας τη νεράιδα, τη γοργόνα, το βαμπίρ, ή απλά αναδεικνύοντας κανένα γαμάτο ρουχαλάκι. Για μένα, αυτό το χαρούμενο πάρτι μασκέ επί πληρωμή είναι πανεύκολο, αφού από μικρή μια ψωνάρα και μισή είμαι, όλο πόζα και ύφος. Αλλά επειδή μια περίοδο ήθελα να φύγω από το μπουρδέλο το σπίτι μου που μου μαυρίζει τη ζωή, χρειαζόμουν κάποιο σταθερό μισθό. Οπότε παράλληλα με το μόντελινγκ, έπιασα δουλειά σε ένα μεσιτικό στο κέντρο (ο,τι πιο βαρετό και ξινιώλικο έχω δει σε δουλειά).