Βιβλίο Παραπόνων

8

"Γαμάω", είναι γραμμένο σ' ένα τζάμι ενός εγκαταλελειμμένου ταχυδρομείου ακριβώς απέναντι μου. Και δίπλα ζωγραφισμένο όπως όπως, ένα μαλαπέρδι. Όποιος και να το έγραψε, σίγουρα γαμάει λιγότερο απ' όλους.

Φανταστείτε λίγο πόσο περίεργη κι αστεία θα ήταν η κοινωνία μας, αν τριγύριζαν στους δρόμους έφηβα κοριτσάκια με σπρέι και ζωγράφιζαν μουνιά σε ο,τι τοίχο κι επιφάνεια έβρισκαν. Αν και, ακόμη κι ανατομικά να το δεις, παίζει να είναι πολύ δυσκολότερο να ζωγραφίσεις ένα μουνί. Θα' ταν σαφώς πιο ωραίο το θέαμα βέβαια. Η πούτσα μια καρικατούρα σκέτη είναι. Η ντροπή όλων των ανθρώπινων οργάνων.

Σήμερα πήγα με τη μάνα μου για φαγητό, αν και ξέρω πως όποτε μου το προτείνει, πρέπει να ακονίσω τα νεύρα μου μπας κι αντέξουν. Κάθε φορά θα μαλώσουμε για διαφορετικό θέμα, κι εμένα το μεξικάνικο θα μου βγει ξινό. Μετά θα πιάσει το τηλέφωνο και θα συζητάει με έτερες κλώσες για καμιά ώρα τα καυτά κουτσομπολιά της βδομάδας (ο καθένας με το δικό του personal therapy, υποθέτω), μετά θα γκρινιάξει λίγο για τη σχολή μου, και θα καταντήσουμε να γυρνάμε σπίτι χώρια.

Σήμερα, το θέμα μας ήταν ο άντρας (λέμε τώρα) που θα πάρω. Πρέπει λέει να βρω έναν να με συντηρεί οικονομικά (κοινώς, να βρω έναν sugar daddy, όπως έκανε κι αυτή). Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Μικρός της ξινίζει. Όχι λόγω οικονομικής κατάστασης, αλλά επειδή είναι πενήντα κιλά, βάφει τα νύχια του και στερείται βαρβατίλας. Συν τοις άλλοις, τον ιδανικό σύζυγο, εκτός από ματσωμένο, τον θέλει κι αρκούδα. Αρρενωπό, με τρίχα να δεσπόζει απ' το πουκάμισο, και μια χερούκλα ίσαμε μπιτόνι για βενζίνη. Της έχω ξεκαθαρίσει πως όσο γι' αυτό, μπορεί να βρει παρηγοριά στην άλλη της κόρη, που πάει και βρίσκει κάτι πρώτης τάξεως γορίλες που μοσχομυρίζουν Ελλάδα και ορθόδοξο παλικαρίσιο ιδρώτα. Εγώ δε θέλω να' μαι με έναν που θα μου ανοίξει το πορτοφόλι του, αλλά τον κώλο του. (Αν είσαι ο παραπάνω στρέιτ ματσό άντρας, αυτό εδώ είναι το σημείο που φρικάρεις και παρατάς αυτό το βιβλίο).

Κανένας πρώην μου δεν άρεσε ποτέ στη μάνα μου. Ο μόνος που της άρεσε ήταν ο Γκαστόν, ο πιο χειριστικός και βίαιος απ' όλους. Όχι επειδή ήταν γομάρι, αλλά επειδή ήταν σαν τα μούτρα της στο χαρακτήρα. Αν είχα παντρευτεί έναν σαν το Γκαστόν, τώρα θα ήμουν σε άσυλο για κακοποιημένες γυναίκες, ή σε κανένα φρενοκομείο, ή θα κοίταζα τα κυπαρίσσια ανάποδα. Έχει πλάκα να σου δίνει συμβουλές για γάμους μια τύπισσα που ο δικός της δε μοιάζει καν με γάμος.

Φεύγοντας, περάσαμε δίπλα από έναν μαλλιαρό, θηριώδη τύπο που είχε μόλις παρκάρει το μηχανάκι του, και τιναζόταν τόσο αρχοντικά, που η κοιλιά του εξείχε από το μπλουζάκι του σα μπαλόνι γυμναστικής. "Να, δες τι ωραίο παιδί. Έναν τέτοιο φέρε", λέει η μάνα μου, χωρίς να τη νοιάζει καν ότι αυτός την άκουγε πεντακάθαρα. Μιλώντας όσο πιο σιγά μπορώ για να μην τον προσβάλω (τι φταίει κι αυτός που έγινε το wet dream της μάνας μου μέρα μεσημέρι), απάντησα "Ιησούς Χριστός νικά". Η θρησκεία είναι πολύ χρήσιμη όταν θες να βρίσεις χωρίς να βρίσεις.

Ο ασχημότερος πρώην μου, σύμφωνα με τη μάνα μου, ήταν ο Χλέμπουρας. Την πρώτη και τελευταία φορά που τον είχε δει, μου πρότεινε να μου πάρει καλύτερα κάνα σκύλο ή καμία γάτα. Συν τοις άλλοις, της κακοφάνηκε που δεν μιλούσε και την κοίταζε απλά φρικαρισμένος. Αυτό που η μάνα μου δεν ήξερε (κι ούτε θα μάθει ποτέ) ήταν ότι ο Χλέμπουρας ήταν τρανς, κι αν της μιλούσε θα τον πρόδιδε η φωνή του. Μάλλον τον θεωρούσε τόσο τέρας, επειδή ήταν πάνω στη μετάβαση κι είχε πάνω του στοιχεία κι απ' τα δύο φύλα. Ήταν ένας ακαθόριστος κοντός τύπος, με μεγάλο κώλο, λεπτά φρύδια, αραιό μουστάκι και ντεκαπαρισμένο κοντό μαλλί. Τέρας δεν τον έλεγες, αλλά σίγουρα μπορούσα και καλύτερα.

Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τα γούστα μου, αλλά εγώ με έχω ψυχολογήσει εις βάθος. Ακριβώς επειδή μέσα μου αισθάνομαι αφενός μια επιβλητική, σέξι γυναικάρα με γόβα στιλέτο που θέλει να τους πατήσει όλους χάμω, αφετέρου ένας genderfluid 80'ς πιτσιρικάς που φοράει μέικαπ κι όταν ερωτεύεται γίνεται υποτακτικός, υποσυνείδητα με ελκύουν οι δυο αυτοί τύποι ανθρώπων. Η ερωτική μου ζωή είναι ένα ατελείωτο roleplay που δε θέλω να τελειώσει ποτέ. Ο Μικρός με κάνει να θέλω να τον σύρω στα τέσσερα με ένα λουράκι, τη στιγμή που μια γυναίκα που μου αρέσει θα με κάνει αυτόματα να θέλω να γίνω σκλάβα της και να με λιώσει με καμία τριαξονική δερμάτινη μπότα.

Όπως καταλάβατε, οι έμφυλες ταυτότητες, οι ρόλοι κι οι σεξουαλικότητες είναι τόσο ρευστά στο δικό μου το κεφάλι, που είναι τουλάχιστον αστείο να συζητά κάποιος μαζί μου για το τι θα έπρεπε να μου αρέσει. Πόσω μάλλον η μάνα μου, που πήγε και παντρεύτηκε τον πατέρα μου, ο,τι πιο ντεκαυλέ και βαρετό υπάρχει. Αυτός ο άνθρωπος (μιας κι έχω μπει και σε κλίμα εξετάσεων), αν ήταν μάθημα, θα ήταν η στατιστική. Τόσο χάλια.

Αυτές τις χλιαρές μέρες του Σεπτεμβρίου, έχω γαμηθεί να περνάω μαθήματα, να τρώω γιαούρτια και να χαζεύω αρνητικές βαθμολογίες στο efood, περιμένοντας πώς και πώς να' ρθει το Halloween. Πάλι θα ντυθώ κάτι σε κινηματογραφική γυναίκα δολοφόνο. Tiffany Valentine, ίσως.

Ευκαιρία και για τη μάνα μου να με καμαρώσει για μοναδική φορά νυφούλα.