Βιβλίο Παραπόνων

24

Όταν ήμουν 21, ερωτεύτηκα κάποιον τέσσερα ολόκληρα χρόνια μικρότερο μου. Να μη σας ντραπώ, ο τύπος πήγαινε ακόμα σχολείο. Την ίδια στιγμή που εγώ ήμουν στο τρίτο έτος, χρώσταγα τριάντα μαθήματα και κουβάλαγα ένα κάρο άλυτα ψυχολογικά στην πλάτη μου. Μάλλον εκεί τα βρίσκαμε, γιατί ήταν, όπως κάθε έφηβο πιτσιρίκι, εντελώς χαωμένος. Ασχέτως που έμοιαζε με γκλαμ θεό των 80ς, με πυκνή μαλλούρα βαμμένη ξανθή και στενά παντελόνια. Όταν με έφτυσε κι εξαφανίστηκε, έκλαιγα δυο βδομάδες. Ακόμα τη θυμάμαι εκείνη την εξεταστική, που την είχα παρατήσει στη μέση κι έπινα και χτυπιόμουν για το σκατό. Πομπηία.

Το κόλλημα μου με τους μικρούς όμως, δεν πρωτοξεκίνησε εκεί. Από παιδάκι με θυμάμαι να παθαίνω την πλάκα μου ή με μικρότερα, ή με συνομήλικα, παρ' όλα αυτά υποανάπτυκτα αγοράκια. Κάτι με γοήτευε στους τσιλιβίθρες (θα το θυμάστε κι από το προηγούμενο κεφάλαιο, στην αείμνηστη μάχη με την τριχοφοβική κοντή). Δεν ξέρω αν έφταιγε βέβαια που εγώ ήμουν ασυνήθιστα γομάρα για την ηλικία μου. Ποιος ξέρει. Ίσως όλα αυτά τα κοκαλιάρικα εντεκάχρονα να αντιπροσώπευαν τη δίψα μου για το φυσιολογικό (κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ήμουν).

Η πρώτη μου σχέση με μικρότερο, ήταν φυσικά ο Ψείρας. Του έριχνα δύο ολόκληρα χρόνια! Είχα τρελαθεί απ' την καύλα και νόμιζα ότι ζω τη Λολίτα του Ναμπόκοφ απ' την αντίστροφη. Αυτή η τοξική ρομαντικοποίηση των (ακραίων) άνισων ηλικιακά σχέσεων σε ταινίες και βιβλία, μου είχε κάνει το μυαλό γκοργκοντζόλα, κι έπρεπε να φτάσω στα mid 20s μου για να καταλάβω πόσο σαχλή είχα γίνει. Σιγά την ωριμότητα που είχες στα 19, μωρή μποχλάδω, που νόμιζες ότι το να τα έχεις με δεκαεφτάρη σε κάνει τεκνατζού. Που πλέον σε πλησιάζει δεκαοχτάχρονο να στην πέσει, και του λες "τράβα στη μάνα σου να σου δέσει τα κορδόνια μη σκοντάψεις".

Τολμώ να πω πως η μούρλα μου για τα μικρά δεν καταλάγιασε παρά τον τελευταίο χρόνο. Κάπου στα μισά της τελευταίας σχέσης μου συνειδητοποίησα ότι παραείμαι καλή για να αντιμετωπίζω την ανωριμότητα και τα εφηβικά κολλήματα του μέσου εικοσάρη, κι ότι είναι κρίμα, μετά από τέσσερα χρόνια ψυχανάλυση, να πάω άκλαυτη επειδή τα βλαμμένα δεν ξέρουν ούτε να φέρονται. Καλά τα mommy issues στο σεξ, αλλά το όλο πράγμα στο τέλος κατέληγε μη ειρωνικά σα σκηνή απ' "Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο", όπου η Θέκλα λέει στον αδέκαστο Μπάρα "Στέφανε, δεν είμαι η μάνα σου", κι αυτός παθαίνει τσότσο κι αναρωτιέται τι του είναι η κυρία με το ριχτό. Έτσι και γινόταν σε κάθε σχέση μου με μικρό. Η θέση μου στη ζωή τους, υποσυνείδητα δεν ήταν άλλη από τη θέση της μαμάς. Η οποία μαμά συνήθως, είτε ήταν απούσα, είτε ήταν του γιατρού.

Έχω καταντήσει να πιστεύω πως ένας απ' τους λόγους που αγαπάω τόσο τις μαμάδες των πρώην μου, είναι κι η συμπόνια που νιώθω γι' αυτές. Γιατί εγώ μπορεί να ξεμπέρδεψα, αλλά εκείνες είναι για πάντα καταδικασμένες να τους έχουν για γιους. Για φαντάσου λίγο τη δόλια τη γυναίκα, να έχει φάει τη μισή ζωή της να μεγαλώσει τον αχαΐρευτο που εσύ δεν άντεξες δίπλα σου ούτε μερικούς μήνες. Ασύλληπτο.

Στο θέμα μας όμως. Ήταν καιρός για μένα να καταλάβω ότι όλη αυτή η πομφολυγώδης εφηβολαγνεία δεν κάνει διόλου καλό στην ψυχούλα μου. Έφαγα στη μάπα τις συνέπειες των κακών επιλογών μου κι ίσιωσα. (Βέβαια, το καλό είναι ότι πλέον είμαι άρτια εκπαιδευμένη για μάνα. Το κακό είναι ότι θα προτιμούσα να μην ήμουν). Από την άλλη, φαντάζομαι ότι και οι μεγαλύτεροι δε θα διαφέρουν πολύ. Γιατί το να σου βγει μάπα ένα πιτσιρίκι είναι οριακά αναμενόμενο, ενώ το να σου βγει μαλάκας ο τάχα μου ώριμος και κατασταλαγμένος τριαντάρης πρέπει να είναι τέρμα απογοητευτικό. Τώρα που το σκέφτομαι, όλοι οι άντρες είναι πεταμένα μεθύσια. Καλύτερα να κάτσω σπίτι μου να τσατάρω άσκοπα σε γκέι εφαρμογές γνωριμιών και να τρώω σουβλάκια με αλάδωτη πίτα.

Τώρα τελευταία, έχω παρατηρήσει πάνω μου μια έντονη αποστροφή για όσα μέχρι πρότινος μου άρεσαν. Δεν έχω πια καμία όρεξη για ξεφτιλίκια, one night stands, ερωτικά δράματα και ξενύχτια με παρέες αμφιβόλου ποιότητας. Κι ούτε μ' αρέσουν πλέον οι μαλλιαροί άνεργοι μουσικοί της μέταλ κοινότητας, που τρελαινόμουν να τους κυνηγάω όλη μου τη νιότη. Θα έλεγε κανείς ότι ξύπνησα επιτέλους, κατάλαβα τι μου κάνει καλό και τι με κάνει να θέλω ν' αρχίσω τα ζάναξ, και επιλέγω πλέον σοφά και συνετά τι θέλω να έχω γύρω μου. Έπρεπε αυτή την επιφοίτηση να την πάθω αργά ή γρήγορα, γιατί ήδη έχω μαζέψει τόσες ιστορίες τρόμου να λέω στα εγγόνια μου, που φτάνουν για να λέω μέχρι και στα δισέγγονα μου. (Σαν να το ακούω από τώρα: "Παρ' τα, γιαγιά").

Σε κάποια πράγματα βέβαια, όσο και να ωριμάσω, θα μείνω για πάντα μπουμπού. Όπως για παράδειγμα, η αντιμετώπιση μου όταν μπήκε ένα τεράστιο μαμούνι στο δωμάτιο μου χτες το βράδυ. Εννοείται πως, σαν μεγάλη δεσποινίδα που είμαι, φώναξα νυχτιάτικα τον πατέρα μου να το καθαρίσει με την παντόφλα. Μια ώρα με το ρολόι έδινε μάχη να το πιάσει, γιατί πετούσε κιόλας. Γης Μαδιάμ μου το' κανε το δωμάτιο. Ήρθα, τα βρήκα όλα λίμπα, και μου είπε ότι δεν είχα τελικά ένα ιπτάμενο τέρας στο δωμάτιο μου, αλλά τρία. Έντρομη, άρχισα να σκέφτομαι ότι υπάρχει πεταλουδοφωλιά κάπου εδώ μέσα, δε μπορεί. Το σκέφτηκα να πάω να κοιμηθώ στη μπανιέρα, αλλά λέω άσε, θα πέσω πολύ στα μάτια μου. Οπότε κοιμήθηκα σκεπασμένη από την κορυφή ως τα νύχια με την κουβέρτα, μην τυχόν κι έρθει τίποτα μες στη μούρη μου τη νύχτα και με φάει.

Να δω, όταν με το καλό ζήσω μόνη μου, ποιον θα φωνάζω να εκτελεί τους εισβολείς.

Έτσι όπως πάω, μου φαίνεται θα αναγκαστώ, εκ των συνθηκών, να γίνω ο άντρας της ζωής μου.