Βιβλίο Παραπόνων

46

Η μέρα που κατάλαβα ότι δεν είμαι τελικά πριγκίπισσα, ήταν η μέρα που ανακάλυψα ότι φοβάμαι τα βατράχια.

Οχι ότι πριν τα λάτρευα, δηλαδή. Ούτε τα φιλαγα μικρή, όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, μπας και μεταμορφωθουν σε έμορφοι, σκίννυ μαντράχαλοι με τατού και βίλα κάπου στο γραφικό Χόλιγουντ.

Επίσης, το ότι δεν είμαι πριγκίπισσα είναι ευκολως εννοούμενο κι απ το ότι δε με πειράζει ο αρακάς. Δεν πα να μου βάλεις μπιζέλι κάτω απ τα στρώματα. Σαν μοσχάρα θα κοιμηθώ, και θα ξυπνήσω μεθαύριο. Και μετά θα κατεβάσω και μια αρακάδα λαδερή για πρωινό να πάρω δυνάμεις, και δε θα χαμπαριάσω, το δυσκοίλιο μοσχάρι, Χριστό.

Ούτε γοβακι θα μπορούσα να χάσω ποτές. Διότι ποια άλλη χριστιανη εδώ κοντά φοράει 40 νούμερο πλατφόρμα Demonia. Μικρό βασίλειο ο Πειραιάς. Θα με ξετρυπώνανε αμέσως. Πλας, για να σου φύγει αυτό το πράγμα από το πόδι, οριακά θέλει νυστέρι.

Ούτε μήλο θα δάγκωνα, κι ειδικά έτσι και μου το'δινε μια ράντομ γριά της γειτονιάς. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα έπαιρνα το μήλο για να μην την προσβάλω, θα λεγα ευχαριστώ κυράμου, θα το έβαζα στο τσαντί μου, και στον κοντινότερο κάδο θα έτρωγε σούτο, όπως ακριβώς κάνω με τα φυλλάδια. (Είμαι σιχασιάρικος άνθρωπος, κι αν δεν ξέρω τι έχεις πιάσει, δε θα φάω απ τα χεράκια σου, που να χτυπιεσαι. Σχώραμε).

Ούτε φυσικά θα ρίξω τα μαλλιά μου από κάνα πύργο για να έρθουν να με σώσουν. Πρώτον, μένω στον έκτο όροφο (τουτέστιν, όντως μένω στον πιο ψηλό πύργο), δεύτερον, η φυσική τρίχα απ το Περού κοστίζει, αγάπη μου. Και αν είναι να βάζω εγώ εκατόν πενήντα τούφες ετησίως, κι εκατό μαλακτικές και μετάξια, για να μου σπας την τρίχα εσύ με τις χεράκλες σου, δεν παίζω καθόλου. Πάνε κι ανέβα καλύτερα το Έβερεστ, με σχοινιά ορειβασίας, κι άσε να με σώσει εμένα κάνα πετούμενο. (Γεράκια, κουνούπια, ελικόπτερα, η Μαίρη Πόππινς, ο Πίτερ Παν).

  Δε θα καταφέρεις να με ξυπνήσεις με ένα φιλί, έστω κι αν αυτό σημαίνει να με λυτρώσεις από κατάρα. Αν αυτή η κατάρα που μου ρίξανε είναι ο ύπνος, σύρε και γαμησου που έστω το διανοηθηκες. ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ. Ο ύπνος είναι υγεία κι ομορφιά. Το λοιπόν φύγε κι άσε μια δεσποσύνη να θρέψει μάγουλο. Εκτός κι αν έχεις καμιά καλή εσπρεσιέρα. Εκεί το συζηταω το ξύπνημα.

Επίσης, έχω υψοφοβία. Οπότε όπου και να με πας με μαγικό χαλί, θα μ'εχεις με δυσπνοια και ταχυπαλμια, να παραληρώ για το πόσο μισώ τη Δέσποινα Μοιραράκη, και το πόσο σιχαίνομαι τον κόσμο όλο, ειδικά άμα τον βλέπω από ψηλά. Επίσης το πόσο μισώ την Aegean, που στις πτήσεις δε φέρνει ούτε ένα σάντουιτς της προκοπής.

  Τέλος, ακόμη μετανιώνω που έβγαλα πόδια για ένα μαλάκα κάποτε, ενώ είχα ουρά. Ανάθεμα τα λέπια μου και τα ληψά μυαλά μου.

Δεν είμαι ξινούλα μωρε. Ούτε σας μισώ.

Απλώς, οι εμπειρίες μας μας κάνουν λίγο μη πριγκίπισσες ενίοτε.

Και καριόλες.

Κι ενίοτε, λίγο αστείες καριόλες.