Everything I Need [Book 2]

Chapter 21

ISABELA

MAKALIPAS ANG ILANG araw, pinagpatuloy ko ang paghahanap kay Arkhe.

Pumunta na ako rito sa hideout namin sa Tagaytay. Ang dami na talagang tanong sa utak ko kung ano na bang nangyayari kay Ark. Mas lalo akong hindi natahimik.

Pagbaba ko ng kotse, umihip agad ang malamig na simoy ng hangin. Napayakap tuloy ako sa sarili ko gamit ang suot kong knitted cardigan. Foggy, cold weather like this makes me miss Arkhe even more.

Pinagmasdan ko ang hideout at kusa na lang akong napangiti. It hasn't changed a bit. It's still the same small brick house carrying many of our special memories.

Pinihit ko na ang door knob ng bahay. It's locked. Sumilip ako sa bintana, walang tao.

Magse-stay na lang muna ako sa loob. I remember the last time we came here, Arkhe told me I could come anytime I wanted. Ang alam ko, nag-iwan din siya ng susi sa ilalim ng halaman para sa 'kin.

Ginamit ko 'yon para makapasok.

As soon as I walked in, I was taken aback. Nae-expect kasi ako ng magulo at maruming bahay dahil nga walang nakatira dito, pero kabaliktaran. It's neat and organized. Parang may nagme-maintain pa rin.

I proceeded to go inside and closed the door. I couldn't help myself but be emotional. Kapapasok ko pa lang pero ang dami na agad masasayang alaala ang pumasok sa isip ko. It was Christmas the last time Arkhe and I were here. Nagbakasyon kami rito bago pumunta sa New York para sa surgery. Sobrang saya namin noong mga araw na 'yon na halos nakalimutan ko ng may brain tumor ako.

Umakyat ako sa itaas.

The bed is tidy, too. Umupo ako sa paanan ng kama at hinaplos ang puting bed sheet. Natatandaan ko, dito kami unang nangakong dalawa na kahit kailan ay hindi kami maghihiwalay.

Humiga ako sa kama at pumikit. Ang sarap ding alalahanin ang pagbabakasyon namin dati rito noong Pasko. That was the first time we celebrated Christmas together. Biglang nag-flashback sa 'kin ang lahat.

***FLASHBACK***

"Sab, gising na. Pasko na," biglang sabi sa 'kin ni Arkhe habang magkatabi kaming nakahiga sa kama.

Taranta akong napabangon sabay tingin sa relos ko. "What? I-is it 12 o'clock already?"

Natawa siya sa 'kin. "Biro lang, hindi pa. Inadvance ko lang."

I chuckled. "Akala ko twelve na. Hindi pa ako nakakapag-ayos." Humikab ako at bumalik sa pagkakahiga. Then I hugged him and buried my face on his chest.

Kaso nag-alala agad siya sa 'kin at bahagya akong pinalayo. "'Yong sugat mo sa balikat, baka matamaan."

"No, don't worry. Pagaling naman na ito." He's talking about my gunshot wound.

Muli akong yumakap sa kanya. He's so warm. Wala kasi siyang suot na shirt. Ang sarap sa pakiramdam kapag magkayakap kami.

"Matagal ba akong nakatulog?" tanong ko.

Pinagpahinga niya kasi ako kanina pagkatapos naming magluto ng handa para sa Christmas Eve. Pahinga lang dapat, pero hindi ko namalayan na nakatulog na ako.

"Saglit pa nga lang," sagot niya. "Dapat matulog ka pa para makabawi ka ng lakas at tuluyan nang gumaling."

"But I feel better already. Ayokong matulog nang matulog. I want to spend a lot of time here with you."

Hinaplos niya ang buhok ko at mariin akong hinalikan sa ulo. "E 'di dapat bumaba na tayo sa kusina. Ayusin na natin ang handa natin, sobrang dami pa naman no'n."