Everything I Need [Book 2]

Chapter 2

ARKHE

SABI KO SA sarili ko, hindi na ako magpapakita kila Amanda para hindi na ako masaktan.

Pero nung tinawagan niya ulit ako nung nakaraang linggo para ipaalam na nandito na sila sa Pinas, ang bilis kong bumyahe papuntang Maynila. Pagdating talaga kay Sab, rumurupok ako.

Wala naman akong inaasahan. Sa totoo lang, hinanda ko na nga rin ang sarili ko kung sakaling ipagtabuyan niya ulit ako katulad ng ginawa niya sa 'kin sa Amerika. Gusto ko lang talaga siyang makita, kung kumusta na siya. Ang tagal na rin kasi mula nung umalis ako sa New York. Wala na akong balita sa mga nangyari.

Pinapunta ako ni Amanda sa isa sa mga opisina nila para mag-usap. Para nga akong i-interview-hin dito. Nasa loob ako ng parang meeting room, tapos may mahabang mesa at maraming upuan.

Ilang saglit lang, dumating na rin si Amanda. Napatuwid agad ako ng upo.

Ang tamis ng ngiti niya habang palapit sa 'kin. "Hi! I'm sorry ang tagal namin."

"Okay lang. Medyo kararating ko pa lang din naman." Tumayo ako para makipag-kamay kasi nasanay ako na ganito kami kapag nagkakaharap. Pero nalipat agad ang tingin ko sa kasunod niyang pumasok.

Si Isabela. Kasama nito si Morris.

Napabagsak ako ng mga balikat at napatulala lang kay Sab. Tumingin din siya saglit sa 'kin. Namukhaan niya siguro ako. Ang ganda-ganda niya pa rin. Bigla tuloy akong nabuhayan kahit na dapat malungkot pa rin ako ngayon. Iba pa rin talaga ang epekto niya sa 'kin.

Umupo sila ni Morris sa kabilang dulo ng mesa. Malayo sa 'kin, pero ayos lang. Makita ko lang ulit ang mala-anghel na mukha niya, ayos na sa 'kin. Ang korni pakinggan pero kulang na lang talaga, tumalon ang puso ko sa saya kasi nakita ko na siya ulit.

Hindi ko na nga maalis ang tingin ko sa kanya. Medyo nangangayayat pa rin siya, hindi pa yata siya nakakabawi. Maiksi pa rin ang buhok niya ngayon. Parang magkapantay na nga yata kami ng buhok kasi hindi pa rin ako nagpapagupit. Nakatali lang ang buhok ko.

"How are you, Arkhe?" tanong ni Amanda kaya napabalik na ulit ako ng atensyon sa kanya. Nakaupo na siya sa tapat ko.

Umupo na rin ulit ako bago sumagot. "Ito, buhay pa naman. Ikaw, kamusta ka?"

"Super stressed out. Sorry pala, dito pa kita sa office pinapunta. I really wanted to invite you out for lunch, but I got too busy. Hindi ako makalabas. Do you want anything? Coffee? Magpapatimpla ako para sa 'yo."

"Hindi na, saglit lang din naman ako. Gusto lang din kitang makita, at tsaka siya." Tiningnan ko ulit si Sab. Tutok siya sa pagsusulat sa dala niyang notebook. Si Morris, nakatayo na sa kanto kasi may kausap na sa cellphone.

Tumingin din si Amanda sa kapatid niya. "Did you miss her?"

Ngumisi ako. "Tinatanong pa ba 'yan?"

"My sister has changed a lot, but I think she's getting better little by little. She's calmer now than before."

"Halata nga. Medyo maaliwalas na ulit ang mukha niya ngayon. Pero hindi niya pa rin naman ako naaalala."

"We're still hoping and praying she gets all her memories back. At nakiki-cooperate na rin naman siya, hindi katulad dati na hindi talaga siya nag-eeffort."

"Anong sabi ng doktor?"

"Ayun, tuloy lang sa therapy at sa pag-guide sa kanya. What she needs is a strong support system. May nagbago kasi talaga sa personality at behavior niya. Ang tagal ng recovery niya honestly, pero nakakakita kami ng improvements kahit papaano kaya hindi kami bumibitiw. Lagi na siyang may dalang notebook kasi sinusulat niya ang mga natututunan at naaalala niya para hindi na niya ulit makalimutan. We could see that she's really trying."