~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Ο εαυτός μου.. το σύμπαν μέσα μου...~

Εαυτός ε;.... Χμ...
Μία έννοια τόσο συγκεκριμένη, με όρους για να ισχύει κι όμως.. τόσο χαοτική σαν λέξη, σαν διαδικασία να τον δημιουργήσεις.. τόσο ακατανόητο να καταλάβει κανείς ποιος είναι αυτός ο "Εαυτός" τελικά.. και.. για φαντάσου ειρωνεία.. αυτός ο "Εαυτός" βρίσκετε μέσα μας και δεν το γνωρίζουμε καθόλου.. ή να πω καλύτερα.. δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον ξέρει, απλώς κάνουμε σαν να μην τον ξέρουμε που στην τελική πειθόμαστε πως όντως δεν το γνωρίζομε αυτόν τον "ξένο" και δεν του μιλάμε, δεν τον ακούμε, εκείνος το βράδια μας "ενοχλεί" με σκέψεις που στην  πραγματικότητα μας μιλά κι εμείς του φερόμαστε σαν να είναι ο χειρότερος γείτονας στο επάνω διαμέρισμα που κάνει φασαρία και μας ενοχλεί, και εκείνος προσπαθεί μέρα νύχτα να μας πλησιάσει κι εμείς τον αποφύγουμε, γινόμαστε πολυάσχολοι, χωρίς χρόνο για κανέναν.., μέχρι που διαφεύγουμε στην προσωρινή λύση του να καλέσουμε την "αστυνομία" (ηρεμιστικά, υπνωτικά κ.λπ.) και για λίγο να γλυτώσουμε από αυτόν αλλά, δεν υπολογίζουμε σε ένα πράγμα(!), πως δεν πρόκειται να μείνει για πολύ στο "κρατητήριο της αστυνομίας" (υποταγμένος και αναίσθητος στην επήρεια των χαπιών) που ή θα πρέπει να καλέσεις ενισχύσεις ή που θα πρέπει.. τελικά.. όταν γυρίσει το επόμενο βράδυ και θα σε ξανά ενοχλήσει, να βρεις το κουράγιο να  του μιλήσεις και θα καταλάβεις ότι είναι γελοίο να θες να γλυτώσεις από τον "Εαυτό" σου αφού στην πραγματικότητα είσαι εσύ, ξεχασμένος στο χθες.. (Μα, κατά τα άλλα δεν λες να απομακρυνθείς από καταστάσεις και ανθρώπους που όντως σου κάνουν κακό!)

Μην τον φοβάσαι.. να σε πλησιάσει θέλει.. Εντάξει και να σε συνετίσει για όλα τα λάθη σου και τις χαζομάρες που έχεις κάνει, να σου πει την αλήθεια, έτσι, σκληρή και ολόκληρη που τόσο πολύ πονάει, γιατί προτιμά να μην σου πει το πιο γλυκό ψέμα όπως θα έκαναν άλλοι (ή να σου χρυσώσει το χάπι), διότι.. το ξες πολύ καλά πως κάνεις δεν πήγε μπροστά με υπεκφυγές και άρνηση! Σε όλα για να πας μπροστά λένε πρέπει να δεις την σκληρή πραγματικότητα και να παλέψεις μαζί της και......

Ώπα.. στάκα.. μισό λεπτό!!!
Τι λέω ρε 'σείς;;;
Τι 'παραλήρημα του σοφού'  πήγε να με πιάσει μόλις τώρα.. τι σοφιστικές κλασικούρες ξεστόμισα μόλις.. αφού δεν είμαι.. δεν μιλάω έτσι... 
Ήμαστε με τα καλά μας;! Είμαι το πιο ακατάλληλο άτομο που μπορεί να μιλά για αυτό το θέμα! 
Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη που θα μπορούσε να μιλήσει για κάτι τέτοιο..!
Δεν είμαι εγώ αυτό.. του να "μαθαίνω" στους άλλους το πως να παλεύουν.. εγώ.. ο πιο χαμένος, ο πιο απαισιόδοξος, ο πιο.. ο πιο τιποτένιος άνθρωπος..  που δεν έχω κάνει τίποτα σε αυτή την ζωή.. που δεν τολμάω ούτε για τα βασικά, ούτε ένα βήμα προς στο φως, μην τυχών και καώ.. που δεν κατάφερα τίποτα, που τα βράδια ακόμη επιμένω να πολεμάω με τον εαυτό μου.. ναι.. κι εγώ.. όχι.. δεν είναι ότι δεν τον θέλω.. δεν είναι ότι δεν τον ξέρω.. απλώς πολεμάω τώρα τελευταία να μην τον δω.. από ντροπή.. να μην δει πόσο άχρηστη είμαι...
Πώς να τον αντικρίσω και να του πω πως ότι ονειρεύτηκε.. δεν θα μπορέσει ποτέ να τα δει.. ποτέ να τα καταφέρω...
Πώς.. πώς να τον κοιτάξω πια; Που κάθε βράδυ μαζί κλαίγαμε και ελπίζαμε από μικρά.. πως στο τέλος θα δικαιωθούμε και όλα θα γίνουν πραγματικότητα, ό,τι φανταστήκαμε..