~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Σαν προσωποποίηση του νοήματος της κολάσεως~

Αν κανείς κοιτάξει στα βάθη της ψυχής μου θα δει το απόλυτο σκότος, το απόλυτο χάος, στάχτες, σκόνες του παρελθόντος, φαντάσματα του παρόντος και δαίμονες του μέλλοντος, λες και το φως δεν υπήρξε ποτέ, λες και το δάκρυ δεν σταμάτησε ποτέ και γι'αυτό είναι όλα ξερά, νεκρά, συναισθήματα πεθαμένα που μόνο το άρωμα τους έχει μείνει στον αέρα, σαν ένα τοπίο χωρίς χρώμα, έδαφος από μαύρη πίσσα, δέντρα ξερά χωρίς ίχνος ζωής πουθενά, ένας τόπος νεκρός, τόπος νεκροταφείο, τίποτα δεν ζει εκεί, δεν αναπνέει, μόνο σωπαίνει.. και αν αυτό δεν είναι ένα κομμάτι από την κόλαση, τότε τι είναι;

Σαν προσωποποίηση του νοήματος της κολάσεως πλέον η ψυχή μου και παρόλα αυτά επιμένω να κοιτάω ψηλά.. εκεί ψηλά στον ουρανό ψάχνω να δω το παράδεισο με μάτια που πλέον δεν βλέπουν, ψάχνω να ακούσω τις αγγελικές φωνές με αφτιά που δεν μπορούν να ακούσουν, ψάχνω.. ψάχνω.. ψάχνω..

Τώρα εδώ πεσμένη στο κενό..

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κοιτώ ψηλά με ανάσα δίχως οξυγόνο, μια ανάσα που σβήνει, έτοιμοι να σωπάσει, να πεθάνει..

Εδώ στο κενό που όλα είναι νεκρά, προσωποποιημένα στο νόημα της κολάσεως, με μάτια μισάνοιχτα κοιτάω ψηλά και ψάχνω.. ψάχνω μα, δεν βρίσκω, δεν βρίσκω μα, ψάχνω..

Και είμαι σχεδόν σίγουρη πως αν μπορούσε να διαπεράσει όλο αυτό το χάος μια αχτίδα σαν λεπτή κλωστή από το φως του παραδείσου, τότε θα με τρυπούσε σαν λόγχη και θα με σκότωνε...

Γιατί σε τόπο νεκρό όπου τίποτα δεν ζει, δεν αναπνέει, ακόμα και λίγο αεράκι αν περνούσε τυχαία, θα μπορούσε να με παρασύρει αλλά, τι δουλειά έχουν τα στοιχεία της ζωής μέσα στο "νόημα της κολάσεως";

Τι δουλειά έχει η ζωή μέσα στην κόλαση; Γι' αυτό και καμιά αχτίδα δεν πρόκειται να έρθει, γι' αυτό και δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν βρίσκω πουθενά ζωή μέσα στο θάνατο. Δύο έννοιες που δεν ανακατεύθηκαν ποτέ μεταξύ τους, δύο έννοιες που μισούν η μία την άλλη, γι'αυτό σε τούτο τον "θάνατο της ψυχής", η ζωή δεν τολμά να εισέλθει μα, και ούτε τούτος ο θάνατος μπορεί να εισβάλει στη ζωή..

Αν κάνεις πεθάνει σωματικά είναι για μια στιγμή ενώ αν κάνεις πεθάνει ψυχικά είναι για πάντα με αποτέλεσμα να μην πεθαίνει ποτέ.. πάντα με την τελευταία ανάσα στο στόμα, να μην φύγει, πάντα τα μάτια να κλείνουν.., πάντα η καρδιά και το μυαλό να θέλουν απεγνωσμένα να σταματήσουν, πάντα με μια ψυχή που θέλει να φύγει αλλά να μένει για πάντα φυλακισμένη εδώ...

Και αν αυτό δεν είναι η ουσία και το νόημα της κολάσεως τότε.. τι είναι;

Και αν υπάρχει ζωή τότε πού είναι;

Και αν υπάρχει ένας λόγος της τότε ποιος είναι;

Και αν τριγύρω όλα καταστρέφονται και ο λόγος της είναι ο Θεός, τότε "ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης"!

(13/2/'20)

~Μάρω Jackson~