~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Τώρα είναι αργά για βοήθεια!~

Είναι μάταιο τώρα! Πίστεψέ με...
Είναι ανώφελο να βοηθήσεις τώρα!
Πάει..., ό,τι ήταν να περάσει.. το πέρασε!
Δεν έχε ανάγκη κανένα χέρι... καμία αγκαλιά!
Πλέον έμαθε να ζει μόνος, αποκομμένος από όλους!
Το κλάμα για αυτόν, του είναι πλέον σημαντικό όπως για εμάς είναι το χαμόγελο!
Η μοναξιά για αυτόν είναι ο κήπος της ησυχίας και της "ανάπαυσης" όπως για εμάς είναι τα μέρη αναψυχής...
Ο καιρός που έπρεπε όλοι να του απλώσουν το χέρι ήταν όταν οι σκιές και τα φαντάσματα τον πολεμούσαν...
Τώρα δεν χρειάζεται βοήθα.. είναι περιττό!
Ξέρεις γιατί;
Γιατί έκανε αυτό που έπρεπε να είχαν κάνει εκείνοι που θα τον βοηθούσαν!... Βρήκε δύναμη από τις στάχτες που προήλθαν από τις φωτιές των "φαντασμάτων" και βρήκε στήριγμα από τις σκέψεις που πριν τον είχα ρίξει στον πάτο! (Έγινε ένα με όλα αυτά!)

Πλέον εσείς πρέπει να ζητάτε βοήθεια από αυτούς τους ανθρώπους γιατί θυμήσου! Στον κόσμο της μοναξιάς, τους νίκησαν του εχθρούς και έγιναν κυρίαρχοι.. Δεν πρόκειται να την ξανά πατήσουν και αν ξανά δεχτούν επίθεση, ξέρουν πως να νικήσουν ξανά... Εσείς που ακόμα δεν πάθατε τίποτα... Και ακόμα δεν είδατε το μέρος εκείνο, προσέξετε! Θέλει μεγάλη βουτιά για να φτάσεις εκεί! Γι' αυτό μην πάρετε μεγάλο ύψος!
Εκείνοι δεν πρόκειται να πονέσουν πότε ξανά όπως θα πονέσετε εσείς αν θα κάνετε την (πρώτη) βουτιά...

Τώρα το γιατί επέλεξαν να μείνουν εκεί;...
Απλώς σκέψου! Πού κινδυνεύουν περισσότερο;
Στον κόσμος μας που τους έσπρωξε στον κρεμώ...;
Ή στο κόσμος που κατάφεραν να νικήσουν τον κάθε "δαίμονα" και τώρα κυριαρχούν;

Για σκέψου το λίγο και πριν κοροϊδέψει κάποιον μοναχικό, απλώς κανόνισε μην κάποτε χρειαστείς βοήθεια εξαιτίας της (μελλοντικής) βουτιάς!!!

Βοήθα τον άλλον να βγει από εκεί μέσα!... 

Όσο να 'ναι, είναι δύσκολή δουλειά να ζεις περιμένοντας να πεθάνεις... μόνος...

(14/9/'16)

~Μάρω Jackson~