~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Ασημένιο Κουτί: 1~

Σαν μια κούκλα από πορσελάνη, σε ένα ράφι καθισμένη, εδώ και χρόνια σκονισμένη, παλιά, με σπασμένη καρδία, άψυχη, δίχως αισθήματα και συναισθήματα, χρόνια ολόκληρα εκεί πάνω, ξεχασμένη από κάποια άλλη εποχή, με ένα βλέμμα μονίμως θλιμμένο, με πρόσωπο συνεχώς υγρό, λες και πριν από λύγο έριξε το τελευταίο δάκρυ της για ακόμα μια φόρα! 
Και όμως αυτή η κούκλα από πορσελάνη έχει παρελθόν, κάποτε ήταν ζωντανή, με αναπνοή, ήταν άνθρωπος! Κάποτε ζούσε, ήταν ένα παιδί, ένα μικρό και άκακο κοριτσάκι, δίχως μίσος, κακία ή φθόνο, δεν τα γνώριζε αυτά, τα έτρεμε κατά βάθος.. ήξερε πολύ καλά από αγάπη και συγχώρεση, ήξερε από γέλιο και χαρά, στο ουρανό πολλές φορές έβλεπε τον Παράδεισο να ξεδιπλώνετε μπροστά στα μάτια της, η ευτυχία ήταν το λευκό φως που έπεφτε επάνω της και την περιέλουζε γλυκά και ζεστά, είχε μια καρδιά που δεν κρύωνε ποτέ, μια ψυχή που δεν φοβόταν τίποτα αφού πάντα από το ένα χέρι την κρατούσε ο Χριστός, στο άλλο η Παναγιά και μπροστά άνοιγε δρόμο ο φύλακας άγγελος με το υπέρλαμπρο σπαθί του! 

Ένα βλέμμα σαν Παράδεισος, μια ψυχή σαν λευκό χιόνι, με καρδία σαν περιβόλι, με ανεμελιά, γέλια και μια φωνή αγγελική/παιδική, γλυκύτατη... σαν να είχε και αυτή φτερά, σαν να είχε κι αυτή φωτοστέφανο, σαν να ήταν πάντα στο κήπο της Εδέμ, λες και δεν έφυγε ποτέ από το παλάτι του Παραδείσου, μια πριγκίπισσά με λευκό φορεματάκι και κορόνα το λαμπρό στεφάνι αλλά...    

Ένας πλανήτης που είχε αρχίσει να μεταμορφώνετε σε κόλαση, ο κόσμος που είχε αρχίσει να μοιάζει με φαντάσματα, τέρατα και δαίμονες, με βλέμμα γεμάτο μισός και φθόνο, με καρδία μολυσμένη, με ψυχή από σταχτή.. είδανε το κοριτσάκι και το λιμπίστηκαν όπως ο λύκος την κοκκινοσκουφίτσα, έπεσαν επάνω του να το κατασπαράξουν, ξαφνικά 0 προστασία, ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε, ξαφνικά το φως χάθηκε, ξαφνικά κάνεις δεν ήταν κοντά στο κοριτσάκι να το σώσει από τα δόντια των διαμονών και το τεράτων, ξαφνικά το λευκό της φόρεμα έγινε κόκκινο και μαύρο, κόκκινο από το αίμα της κάθε πληγής και μαύρο από τα σημάδια που άφηναν τα θηρία επάνω της, ξαφνικά το βλέμμα της σκοτείνιασε, η καρδία της πάγωσε και η ψυχή της έτρεμε όπως το ψάρι έξω από το νερό!
Τα θηρία δεν την άφηναν λεπτό μέχρι να την νεκρώσουν, μέχρι να την σκοτώσουν, ώσπου να μην αναπνέει άλλο, ώσπου να εξαφανιστεί κάθε στοιχείο που θα θύμιζε έστω και λίγο τον Παράδεισο, θέλανε να την στιγματίσουν με όλη την κόλαση επάνω στην ψυχή της, να χαράξουν την καρδία της και να πληγώσουν το σώμα της.. τίποτε ποια να μην θυμίζει εκείνο το κοριτσάκι που ήταν, να είναι λες και ήταν από πάντα κορίτσι της κολάσεως, μαύρη σαν αυτούς, λες και προήλθε από τα τάρταρα της πιο βαθιά κόλασης! 
Το κορίτσι δεν άντεξε και υπέκυψε στα βασανιστήριά τους, η ψυχή της μόλις που είχε ξεψυχήσει, η καρδία της πάγωσε και μαύρισε ολόκληρη έως μέσα, το βλέμμα της ήταν σαν νεκρό - τρομαγμένο - τρομοκρατημένο χωρίς στάλα ζωής και ελπίδας! Τα θηρία, αφότου σιγουρευτήκαν ότι πια δεν κινείτε, δεν ανάπνεε, δεν ζούσε, σταμάτησαν και μαζεμένα καθώς ήταν γύρο της, της δώσανε μια κατάρα για να είναι σίγουροι πως δεν θα υπήρχε πότε περίπτωση να σωθεί και μόνο μια καρδία που θα την αγαπήσει θα μπορούσε να την λύσει μα, στ' αλήθεια, ποιος θα την αγάπαγε έτσι;!

«Καταραμένη να είσαι! Σαν μια πορσελάνινη κούκλα, παρατημένη, ξεχασμένη σε ένα ράφι, άψυχη, χωρίς καρδία, χωρίς αισθήματα, χωρίς να μπορεί να κουνηθεί, ανίκανη να γλυτώσει, ραγισμένη από άκρη σε άκρη, έτοιμη από στιγμή σε στιγμή να σπάσει! Αν κουνηθείς, θα ΣΠΑΣΕΙΣ! Σαν πορσελάνινη κούκλα της πιο σκοτεινής κολάσεως!»

Τα θηρία έφυγαν αφού την τοποθέτησαν σε ένα ράφι στο πιο βαθύ υπόγειο έτσι που να μην μπορεί κανείς να την βρει, όπως στο πιο τρομακτικό θρίλερ που έχει δει! Μα! Κάτι τους ξέφυγε θαρρώ.. δεν παρατήρησαν το δάκρυ που άρχισε να κυλλά στο πορσελάνινο μάγουλο της κούκλας! Άρα υπήρχε ακόμη κάτι μέσα της, υπήρχε μια τελευταία αναπνοή στα στήθη της πριν ξεψυχήσει για πάντα, στην καρδία της ακόμη υπήρχε ένας ακόμη χτύπος πριν σταματήσει οριστικά και σαν κόκκος άμμου, ένα μικρό κομμάτι πίστης που ακόμη πιστεύει εκείνο τον Παράδεισο πως κάπου μακριά, κάπου πολύ πιο ψηλά από εκεί που ήταν, υπάρχει! Υπάρχει φως.. αλλά όχι πια για εκείνη.. ένας κόκκος πίστης που κινδυνεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή να μαυρίσει! 

Σαν μια κούκλα από πορσελάνη, σε ένα ράφι καθισμένη, εδώ και χρόνια σκονισμένη, παλιά, με σπασμένη καρδία, άψυχη, δίχως αισθήματα και συναισθήματα, χρόνια ολόκληρα εκεί πάνω, ξεχασμένη από κάποια άλλη εποχή, με ένα βλέμμα μονίμως θλιμμένο, με πρόσωπο συνεχώς υγρό, λες και πριν από λύγο έριξε το τελευταίο δάκρυ της για ακόμα μια φόρα!
Που τώρα όμως, ξέρεις την αλήθεια, ξέρεις την ιστορία πίσω από την πορσελάνινη κούκλα, που δεν μεγαλώνει ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν, που ακόμη παραμένει ξεχασμένη σε εκείνο το υπόγειο, έτοιμη να πεθάνει..! 

Συνεχίζετε..

(Ακούγοντας το Boite En Argent της Indila, 10/2/'22)

~Μάρω Jackson!~