Ο κόσμος προχωράει τριγύρω, προχωράει ασταμάτητα χωρίς να τους καταλαβαίνω...
Πού πάνε, τι κάνουν;..
Κάθομαι απλώς σε μια γωνία και τους κοιτάω..
Κάποιοι σταματάνε και μου μιλάνε.. με κρίνουν για τα πάντα χωρίς να ξέρουν οι ίδιοι τι κάνουν και ενώ δεν έχουν καν καταλάβει εμένα με ρωτάνε: «γιατί κάθεσαι και κοιτάς, προχώρα!.. Γιατί δε κάνεις κάτι, γιατί δεν προσπαθείς, γιατί τεμπελιάζεις;...».
Μόνο ερωτήσεις ανακρίσεως ακούω τόσο καιρό!
Ούτε ένα λόγο, ούτε μια ερώτηση για να μάθει κανείς τι μου συμβαίνει..
Ξέρετε κάτι.. Φοβάμαι να προχωρήσω στην κατεύθυνση που πάτε.. δεν μπορώ!
Δεν με νοιάζει αν κι εσείς φοβάστε, αν είναι σταματήστε κι εσείς, δεν με νοιάζει αν είναι υποχρέωση και αναγκαστικό να το κάνετε..
ΦΟΒΑΜΑΙ! ΔΕΝ ΘΕΛΩ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΠΟΥ ΠΑΤΕ!
Τι έχει εκεί;
Μήπως κρύβετε η ευτυχία εκεί;
Και γιατί δεν άκουσα ποτέ κανέναν να επιστρέφει ευτυχισμένος;...
Μήπως κρύβετε η αγάπη;
Και γιατί δεν άκουσα ποτέ και κανέναν να επιστρέφει γεμάτος αγάπη;..
Μήπως κρύβετε η χαρά;
Και γιατί δεν είδα ποτέ κάποιον να επιστρέφει χαρούμενος;..
Μήπως τελικά εκεί κρύβετε το ΧΑΟΣ και γι'αυτό όποιος επέστρεψε δεν μίλησε;
Μήπως τελικά κρύβετε το ΣΚΟΤΟΣ και γι'αυτό όποιος επέστρεψε δεν ξανά είδε ποτέ το "φως";
Ή μήπως τελικά κρύβετε ο ΘΑΝΑΤΟΣ και γι'αυτό όποιοι επέστρεψαν γύρισαν χωρίς τον εαυτό τους;....
Δεν μου έμεινε τίποτα! Χαρά, ευτυχία, χαμόγελο, ΟΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΠΗΡΑΝΕ, μου έκοψαν τα φτερά, με βάρεσαν και με άφησαν αναίσθητη πεσμένη στον πάτο.. με τόσες πληγές, τόσο βαθιές που φτάσανε μέχρι την καρδιά, έγιναν πια ουλές... Κάθε φορά κανονίζουν όμως να μου τις ξανά ανοίξουν.. Με μια καρδιά με τόσες πληγές, ούλες, γραντζουνιές.. που υπολειτουργεί, είναι έτοιμη να σταματήσει!..
Χωρίς δύναμη, χωρίς φτερά, χωρίς θέληση, χωρίς τίποτα να έχω.., με τόσο πόνο, με μια θλίψη που πηγάζει από τα θάβει της ψυχής μου....
Πώς να σηκωθώ; Πως να ακούσω; Πως να δω; Τόσα χτυπήματα, τόσες λέξεις-σφαίρες, τόσα δάκρυα.. έμεινα παράλυτη, κουφή και τυφλή...
ΑΦΙΣΤΕ ΜΕ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΤΕΝΤΙΣΑ!
ΑΦΙΣΤΕ ΜΕ ΣΤΟ ΑΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ!
ΑΦΙΣΤΕ ΜΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΙΤΕ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΦΩΣ!
ΑΦΙΣΤΕ ΜΕ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΝΑ ΣΙΚΟΘΩ!
Αν τα καταφέρω ποτέ..
Απλώς αφήστε με μονή μου!
Φτάνει, κουράστηκα!
Δεν θέλω κανέναν!
Σας φοβάμαι όλους σας!
Το μόνο που θέλω είναι αυτό που δεν υπαρχή πλέον σε αυτόν τον κόσμο..
Και γι'αυτό δεν ζητάω τίποτα παρά μόνο την μοναξιά μου!
Συνεχίστε την ζωή σας και συνεχίστε να αδιαφορείτε!
Απλώς ξεχάστε πως ζω..
Πώς να με καταλάβουν οι νεκροί; Πώς να με καταλάβουν οι ζωντανοί;
Αφού είμαι ζωντανή για τους πεθαμένους και νεκρή για τους ζωντανούς!
(23/10/'17)
~Μάρω Jackson~
ESTÁS LEYENDO
~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~
PoesíaΣε αυτό το βιβλίο θα βρείτε τη δική μου συλλογή από ποιητικά κείμενα, λίγα ποιήματα και στοίχους που εμπνέομαι.. Όλα μαζί σε ένα βιβλίο για ασταμάτητο ταξίδι χωρίς αναμονή, σε μια ψυχή που δεν γνώρισε κάνεις! Ευχαριστώ πολύ όλους εσάς που αφιερώνετε...
