~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Σαν ημερολόγιο!~

- 2000 -
Ένα μωρό γεννιέται, μια ύπαρξη αρχίζει να αναπνέει, μια καρδιά ξεκίνα να πρώτο-χτυπά..
Μια ψυχή φεύγει απ' τον Παράδεισό, αποχωρίζετε Τον Θεό Πατέρα, μακριά από Τον Ιησού Χριστό σωτήρα, χωρίς το Άγιο Πνεύμα να το "λούζει" και φως να το ντύνει, χωρίς το χάδι της μητέρας Παναγιάς, χωρίς το νανούρισμα/ύμνο των αγγέλων..

- 2005 -
Το μωρό μεγάλωσε, έγινε ένα μικρό παιδί, ένα μικρό κοριτσάκι με κόκκινο φορεματάκι και καρέ μαλλάκι, με κάρδια από την λάμψη εκείνη του Παραδείσου να παραμένει φωτεινή! Με βλέμμα που όλα τα βλέπει ζεστά και γεμάτο ζωντάνια, χαρά και ευτυχία λες και ήταν ακόμη εκεί.. σπίτι του... λες και ο Χριστός το κράταγε από το χέρι, ίσως γι' αυτό δεν ένιωθε φόβο ή θλίψη.. λες και η Παναγιά ήταν εκεί κοντά του να το φροντίζει στοργικά!

Όμως.. μέσα σε μια νύχτα.. σε μια μέρα.. το παιδάκι/κοριτσάκι σαν αγγελάκι.. έπεσε μια για πάντα από τον ουρανό..

- 2010 -
Πήγε και "έπεσε" μέσα στο πλήθος από άλλα μικρά παιδιά αλλά.. τα φτερά και το στεφάνι ακόμη ήταν επάνω του.. λες και οι άλλοι το έβλεπαν, κανόνισαν να το τυφλώσουν με δάκρυα, την ελπίδα του να χάσει, ποτέ ξανά τον ουρανό να κοιτάξει, ούτε κεφάλι να σηκώσει, την γη να κοιτάει.. άχρηστο, απαίσιο, περίεργο, κακό... τέρας! Πολλά ήταν τα ονόματα που του έκαναν να πιστέψει πως είχε!

"Δεν ανήκεις εδώ!" του είπαν, "γύρνα από εκεί που ήρθες!". Ο κόσμος από μίσος, φθόνο και κακία τυφλωμένος μα, και παραζαλισμένος έβλεπε τα φτερά και το στεφάνι για ουρά και κέρατα.. το καταδίκασαν σε μια αιώνια κόλαση.. ενώ εκείνο ήθελε μόνο καλό να κάνει, ήξερε μονό να αγαπάει αλλά, μάλλον ήταν πολύ αθώο και "μικροσκοπικό" (ένα τίποτα) για τα στάνταρ του κόσμο!

- 2015 -
Πόνος χωρίς σταματημό, μαρτύριο στην "κόλασή" του δίχως τέρμα!
Για μια στιγμή νόμιζε πως θα γλύτωνε αλλά, αυτήν την φορά έζησε μια δεύτερη πτώση,
αυτήν την φορά προς στα βάθη αυτής της κολάσεως.
Έχασε τον εαυτό της, έχασε τα πάντα, μια καρδία σπασμένη σε τρισεκατομμύρια κομμάτια διασκορπισμένα σε ένα γαλαξία χάους μέσα της, πλέον κατοικούσαν μόνο φαντάσματα, τέρατα και δαίμονες, στοίχειωναν μονίμως το παρελθόν, το παρών και το μέλλον της! Αναπολούσε τις καλές ήμερες, κατηγορούσε για όλα τον εαυτό της, για όλα τα λάθη.. μισούσε ολόκληρη την ύπαρξή της, φοβόταν το αύριο.. ζωντανή - νεκρή, ήθελε να φύγει μακριά από αυτόν τον κόσμο, πίσω να γυρίσει, στον ουρανό αλλά... πλέον αισθανόταν μέχρι και για αυτό τόσο ανάξια, τόσο αμαρτωλή, για όλα έφταιγε αυτή... σαν ο πιο χειρότερος "μαύρος άγγελος" στα πιο βαθιά σκοτάδια της κολάσεως... πλέον.. έλεγε πως δεν άξιζε τίποτα, πλέον.. έλεγε πως ίσως και να έχουν δίκαιο.. πως δεν άξιζε να σωθεί..
Και έτσι κλίστηκε - φυλακίστηκε στην πιο σκληρή κόλαση βαθιά μέσα της, σαν ζωντανή - νεκρή, οι ζωντανοί την είχαν σχεδόν ξεχάσει, δεν μπορούσε να τους μιλήσει.. και για τους πεθαμένους ήταν μόνο κόκαλα, κρέας και αμαρτίες..

Όταν πέρασε λίγο ο καιρός, όταν η καταστροφή είχε σχεδόν τελειώσει, πλέον ήταν με αλυσίδες δεμένη, ήταν στην αιώνια φυλακή της... ήταν πια ένα πλάσμα που κάνεις δεν ήξερε τι ήταν.. κορίτσι πια δεν ήταν, αγόρι δεν είναι, για γυναίκα δεν μοιάζει και σαν άντρας (σκληρή, άδεια) κάνει!

- 2020 -
Όλα κατεστραμμένα, όλα καμένα, στάχτες και σκόνες.. αυτό ήταν πλέον μέσα της, ένα καταστροφικό χάος... και παιδί, και κορίτσι, και αγόρι, και γυναίκα, και άντρας, όλα και τίποτα ταυτόχρονα.. απαρνιόταν την θηλυκότητα της, δεν υπήρξε ποτέ και για να προστατεύσει την ήδη μισό πεθαμένη καρδιά της, πλέον φερόταν σαν αγόρι/άντρας.. σκληρή σαν ατσάλι απέξω και πεθαμένη από μέσα.. πλέον δεν ζούσε, έπαιζε με τον θάνατο, απλώς περίμενε να χάσει... καμιά θέληση για τίποτα.. όλα στο 0, αυτό είχε καταφέρει να κάνει, από το μείον να τα φέρει όλα στο 0, ίσα-ίσα να μην νιώθει τίποτα, αυτή ήταν η ισορροπία της, ενώ άλλοι ήταν σε άλλο level.. εκείνη κοιτούσε από το υπόγειο, στο 0 να βρεθεί, στο πάτο..

"Μακάρι να μπορούσα να ήμουν σαν κορίτσι.. μακάρι να μπορούσα να γίνω γυναίκα αλλά.. τι λέω... δεν είμαι τίποτα από αυτά! Το κοριτσάκι το σκοτώσανε και η γυναικά δεν πρόκειται να την αφήσω να "γεννηθεί" ποτέ, δεν υπάρχει λόγος... αυτά τα δύο είναι καλά θαμμένα μέσα μου, ας πεθάνουν για πάντα!!!" Αυτές ήταν οι σκέψεις της..

- Σήμερα.. -
Καθώς "ζούσε" περιμένοντας να πεθάνει.. το βλέμμα Του Χριστού έπεσε επάνω της και τα "ψιθυριστά" δάκρυά της εισακούστηκαν ενώ τα Άκουγε όλον αυτόν τον καιρό να κυλούν από τα μάτια της τα οποία έχουν καιρό να δουν φως και Είπε: "Θα στείλω έναν επίγειο άγγελο κοντά της σαν μια λάμψη να της φωτίσει την πονεμένη της καρδία! Πονεμένος και πληγωμένος κι αυτός κατά βάθος, όμως ψάχνει κάποιον, αγάπη να δώσει.. έτσι θα μπορεί να την καταλάβει με την καρδία του, έτσι θα την γιατρέψει και Μ.Α.Ζ.Ι. αλλά και Κ.Ο.Ν.Τ.Α. θα της γιατρέψει τις πληγές της! Ας τους δώσω μια ευκαιρία να "αναστήσουν" ο ένας τον άλλον!"

Υ.Γ: Τώρα είναι στην αγκαλιά ενός αγγέλου εδώ και 1 χρόνο περίπου..
Ακόμα δεν μπορεί να το πιστέψει, ακόμη νιώθει ευγνώμον για αυτό το θεόσταλτο δώρο που επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια είδε το φως του παραδείσου, που τόσο της είχε λείψει, στα μάτια αυτού του επίγειου αγγέλου!!!
Μέρα με την μέρα της φωτίζει την ζωή και γιατρεύει την καρδιά της!
Μέρα με την μέρα τον φροντίζει και του έχει μια ζεστή αγκαλιά για να μπει η καρδούλα του που τόσο θέλει να την αγαπά!!!!

(2/2/'22)

~Μάρω Jackson~