~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Κράτα γερά το όνειρο σου!~

Νιώθεις μόνος σε ένα απέραντο κόσμο και το κενό μέσα σου σε καταπίνει όλο και περισσότερο. Δεν ξέρεις που να πας ή τι να κάνεις για να ξεδιαλύνεις αυτό το χάος που σήμερα ονομάζουν εφηβεία, θολούρα, φάση κλ.
Θες να μιλήσεις σε κάποιο και δεν μπορείς, δεν έχεις και αν έχεις δεν είναι σίγουρο ότι θα καταλάβει...
Κάτι διαφορετικό κυλάει και "ζει" μέσα σου, κάνεις όνειρα και σκέψεις που διαπιστώνεις στο τέλος πως δεν τις κάνει κανείς από τον κοντινό σου περίγυρο (τουλάχιστον), είναι φρέσκες, πρωτότυπες και γεμάτο αγάπη (και προς εσένα αλλά προπάντων απέναντι στο κόσμο γύρο σου), όσο πιο πολύ τις σκέφτεσαι τόσο σε κάνουν να θες όλο και περισσότερο να γίνουν πραγματικότητα και όσο πιο πολύ οι μέρες περνούν, τόσο πιο πολύ σου βγαίνει η "μανία" να τα έκανες πραγματικότιτα όλα εχθές ή προχθές και άλλα τόσα χιλιάδες πράγματα...
Και όμως, να θες να τα μοιραστείς με κάποιον και να μην μπορείς γιατί δεν βρίσκεις ή δεν ξέρεις κάποιον για να του τα πεις όλα αυτά.. να θες να μοιραστείς τον παράδεισο των ονείρων που κρύβεις μέσα σου και να μην μπορείς!
Τελικά ποιο είναι το πρόβλημα στο κόσμο σήμερα, το να μην έχεις «παράδεισο ονείρων μέσα σου» για να πεις ή να έχεις και να μην μπορείς να πεις;
Μια χαρά μας κάνανε.. να μην μπορούμε να ονειρευτούμε και να είμαστε άδειοι ή να μπορούμε και να μην μπορούμε να τα εκφράσουμε..
Όσο για την πραγματοποίηση τους, τα κανόνισαν έτσι ούτως ώστε να μοιάζουν όνειρα απατηλά, χαζά και ανούσια, δίχως νόημα και απολύτως αδύνατα να συμβούν με αποτέλεσμα οι άλλοι να μας κάνουν να πιστέψουμε πως είναι παιδικά, ανώριμα όνειρα και πως θα μας κάνουν να χάσουμε το μέλλον, ενώ στην πραγματικότιτα ισχύει το εντελώς το αντίθετο!
Πώς όμως να τα βάλεις με μία οικογένεια (την δική σου) που νοιάζεται και ανησυχεί για εσένα, με μια κοινωνία που δεν πιστεύει σε τίποτα, με ένα κράτος που δεν στηρίζει κανέναν, με τους συνομήλικους σου που ίσως σε θεωρούν παράξενο (κ.λ.π.) προκείμενου να πετύχεις και να κάνεις όλα τα όνειρα πραγματικότιτα;
Όταν λοιπόν το κράτος (ή αν θες το μεγάλο σύστημα) έχει καταστρέψει αυτούς τους ανθρώπους που έχουν διοριστεί για να στηρίξουν τα οποιαδήποτε όνειρα των παιδιών από "μέσα" (δηλαδή τους δασκάλους, καθηγητές κ.λ.) και αν δεν έχεις έστω και έναν να σε πιστέψει, να σε εμπιστευτεί και να σε οδηγήσει κάπου τότε δυστυχώς... Έτσι χάνονται τα όνειρά των παιδιών!
Για σκέψου όμως την ειρωνεία.. ενώ τα παιδιά (τα αληθινά παιδιά) έχουν την ποιο αγαθή, αληθινοί και γεμάτο αγάπη καρδιά, τα όνειρα τους άρα είναι τα πιο κατάλληλα για αυτόν τον κόσμο κι όμως εμείς δεν τα εμπιστευόμαστε και τα 'σνομπάρουμε', τα θεωρούμε ανώριμα και επικίνδυνα για αυτά και ανούσια για τη ζωή τους.. ενώ μπορεί ένα τέτοιο όνειρο να είναι η σωτηρία όλων..
Και ναι.. Πρέπει να ήμαστε παρόντες στη ζωή των παιδιών.. και για αυτόν τον λόγο, γιατί αν κάποιο από αυτά τα όνειρα είναι ίσως το όνειρο όλων, εμείς πρέπει να είμαστε εκεί, κοντά τους και με ανοιχτή την καρδιά μας να ακούσουμε το οποιοδήποτε ακατέργαστο όνειρό τους που στα δικά μας αφτιά, λόγο αυτού, θα ακουστεί ανώριμο και χαζό... Όμως γι'αυτό θα είμαστε εκεί, για να κρίνουμε αυτά τους τα όνειρα (και όχι να τα καταδικάσουμε), και να δούμε λίγο ποιο πέρα από αυτά....

Κράτα γερά το όνειρο σου!!!
Ίσως να είναι το όνειρο όλων!
Ίσως αύριο αυτό το παιδικό, ανώριμου, απατηλό, χαζό και ανούσιο όνειρο σου, να καλυτερέψει τον κόσμο!

(31/7/'17)

~Μάρω Jackson~