~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Στο κόσμο σε έχασα, στην μοναξιά ζω και στο κενό σε ψάχνω!~

Καθώς ήμουν στο κόσμο σε έχασα..
Έβλεπα παντού το όνομά σου γραμμένο σε αφίσες με μια λέξη από κάτω που με μαχαίρωσε!
Είδα σε ένα τετράγωνο κομμάτι γυαλιού όλοι την ζωή σου να περνάει μπροστά στα μάτια μου και η ίδια λέξη εμφανίστηκε μπροστά μου.
Και βγήκα έξω.., κοίταξα τον ουρανό και ήταν συννεφιασμένος,
έτοιμος να δακρύσει μαζί μου.
Άρχισα να τρέχω με οδηγό την τελευταία σου πνοή και προορισμό εσένα!
Όταν μπήκα στην αυλή σου, ήταν ερημία και το αεράκι
έκανε το μέρος λίγο ζωντανό.. και όταν μπήκα σπίτι σου
ένιωσα τα φτερά σου, μα όταν έφτασα στην κάμαρά σου,
δεν ήταν κάνεις...
Έφυγα, ..και αυτή την φορά δεν είχα οδηγό,
μόνο προορισμό εσένα.. και το απαλό αεράκι με οδήγησε σε ένα μέρος με ψηλά κυπαρίσσια και κομμάτια από πλακάκι παντού,
με διάφορες φωτογραφίες ανθρώπων σκορπισμένες σε κάθε γωνιά... και το μάτι μου έπεσε στην δική σου..
Πλησίασα... και στάθηκα εκεί..
Κοίταξα στην αντανάκλαση της κορνίζας σου την μορφή μου και το μαύρο ήταν παντού επάνω μου..
Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα κόσμο να κλαίει και να φορά ίδιο χρώμα με εμένα.. και όταν ξανακοίταξα εσένα, ψιθύρισα... "γιατί;"
Ένα δάκρυ μου κύλισε και μια σταγόνα βροχής έπεσε στα μαλλιά μου, πολλές ομπρέλες άνοιξαν εκεί την στιγμή και μας πλησίασαν, μια μεγάλη σε ηλικία γυναίκα ήρθε και έκατσε στο προσκεφάλι σου και ένας μεγάλος σε ηλικία άντρας την αγκάλιασε, κάποιοι νεαροί σε ηλικία, πλησίασαν και στιριζόντουσαν ο ένας στον ώμο του άλλου, ύστερα τρεις κοπέλες πλησίασαν και δάκρυσαν κι αυτές.. και στο κεφάλι μου ακουγόντουσαν χιλιάδες κλάματα...
Μια εικόνα χίλιες λέξεις και όμως το μυαλό δεν πίστευε..
Μια κοπέλα από τις τρεις, με πλησίασε και μια ερώτηση μου έκανε, "τον ξέρεις;" και απάντηση της δίνω, "τον ξέρω αλλά εκείνος δεν με ξέρει, πότε δεν μιλήσαμε κι όμως τον ξέρω... και άθελά του, μαζί του, πήρε την καρδιά μου...".
Η κοπέλα με επιάσε από το χέρι και με εφέρε πιο κοντά σου και η δική σου με κοίταξαν απορημένοι..
Πέφτω στο χώμα, πια δύναμη δεν έχω και τα δάκρυα μου σαν κύματα εξαγριωμένα χύνονται..
Όταν οι δικοί σου με πλησίασαν και με αγκάλιασαν.. ξύπνησα απότομα και στο δωμάτιό μου βρέθηκα.., όπου το πρόσωπο σου ήταν παντού, σε γυάλινες κορνίζες και αφίσες,
ένα μπεζ σημείωμα στο κομοδίνο μου ήταν εκεί που έγραφε το όνομά σου και εκείνη την λέξη στο τέλος που ήταν "νεκρός".....

Στην μοναξιά ζω, και σε ψάχνω στο κενό!
Μια ματιά σου, μια αγκαλιά σου να αισθανθώ!
Και σαν το ναρκωτικό, ύστερα να ζητήσω κι άλλο!
Άγγελος είσαι και την καρδιά μου πήρες..
Και άλλο δεν ζω.. απλά σε αγαπώ και αναπνέω!

[Ακούγοντας το τραγούδι της Christina Perri - The Lonely. Αφιερωμένο εξαιρετικά.. Γράφτηκε στις 13/11/'15]   

~Μάρω Jackson~