Περνούν τα λεπτά, οι ώρες, περνούν οι μέρες, οι εβδομάδες...
..οι μήνες...
Είναι τελικά πολύ δύσκολο να βλέπεις όσα αγαπάς μέσα από μια οθόνη, να μην μπορείς να τα νιώσεις στο χώρο, κοντά σου, να τα ακουμπήσεις, να τα πιστέψεις πως υπάρχουν, να είναι κοντά σου, μαζί σου, να τα νιώθεις.. και αν είναι πρόσωπο να μπορείς να το ακουμπήσεις, να το αγκαλιάσεις.. δεν χρειάζεται και πολλά ακόμα... να βλέπεις το χαμόγελό του χωρίς να σε χωρίζει ένα γυαλί μιας οθόνης, τόσο σκληρό που σπάει την καρδιά σου.. και αν είναι τα όνειρα σου, να μπορείς να τα ζεις, να τα νιώσεις να συμβαίνουν... αν πάλι έχεις και τα δύο, όνειρο σου να είναι αυτό το πρόσωπο (πέρα από τα πιθανά όνειρα), τότε κουβαλάς τον δυσβάσταχτο πόνο και των δύο περιπτώσεων!
Είναι τελικά δυσβάσταχτο να βλέπεις όσα αγαπάς από μακριά.. και τελικά η τεχνολογία είναι εντελώς άχρηστη, μικρή και τιποτένια, αφού αντί να παλεύει για την ευτυχία και να έχει τους ανθρώπους κοντά, ενωμένους.. τους χωρίζει, τους αρρωστένει, τους σκοτώνει.. δεν χρειάζεται κάποια αρρώστια για να το πέτυχει, υπάρχει και πιο εύκολος τρόπος για να σκοτώσεις από έναν ιό.. και αυτό είναι η δυστυχία, η θλίψη, ο πόνος (ο ψυχικός)... για όλες τις αρρώστιες υπάρχει το φάρμακο (είτε το κυκλοφορήσαν, είτε όχι) αλλά για αυτήν την αρρώστια δεν βγήκε ποτέ κανένα φάρμακο γιατί στην πραγματικότητα δεν χρειάστηκε ποτέ, ο ίδιος ο Θεός (ο Χριστός) φρόντισε να βγάλει ένα πανίσχυρο φάρμακο που γιατρεύει στην τελική τα πάντα και αυτό είναι η αγάπη (και ό,τι συμπεριλαμβάνετε σε αυτήν), δεν την εξαφάνισαν ακριβώς, απλώς υπάρχει χωρίς να μπορεί να την έχει κανείς...
Τελικά... είναι παντελώς αδύνατων να βλέπεις τα πάντα γύρο να γκρεμίζονται όλο και περισσότερο.. να βλέπεις τα πάντα από μακριά.. χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι γιατί... γιατί......
Είναι σκέτος θάνατος να....
Είναι μια κόλαση να βλέπεις τον παράδεισο μέσα από μια οθόνη... όπως οι κολασμένοι στην κόλαση, μόνο αυτοί βλέπουν τον Παράδεισο από μακριά...
Τα κατάφεραν! Όλος ο κόσμος ζει στην επίγεια κόλαση όπου και στην τελική.. εμείς φταίμε...
Και έτσι... μάλλον.. για τις αμαρτίες μου.. Θεία δική... να βλέπω το παράδεισο από μια οθόνη...
Βλέποντας τον παράδεισο από μια οθόνη... ξέρω... πως... νιώθω... μακριά από εσένα...
(Γράφτηκε στις 20/4/'21, ακούγοντας Evanescence - Far From Heaven)
~Μάρω Jackson~
VOCÊ ESTÁ LENDO
~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~
PoesiaΣε αυτό το βιβλίο θα βρείτε τη δική μου συλλογή από ποιητικά κείμενα, λίγα ποιήματα και στοίχους που εμπνέομαι.. Όλα μαζί σε ένα βιβλίο για ασταμάτητο ταξίδι χωρίς αναμονή, σε μια ψυχή που δεν γνώρισε κάνεις! Ευχαριστώ πολύ όλους εσάς που αφιερώνετε...
