Όταν βλέπω τον μοναχικό ήλιο να μπαίνει από το παραθύρι μου, είναι σαν να μπαίνει ο Θεός να φωτίσει τον μοναχικό και σκοτεινό μου δρόμο και όταν πάλι κρυφτεί μέσα στο σκοτάδι, πάλι ψάχνω μια φλόγα, κάπου να πάω, να έχει έστω μια μικρή σπίθα, να βλέπω λίγο φως.
Φοβάμαι στο σκοτάδι, φοβάμαι και κλαίω σαν ένα μικρό παιδί που ξέρει πως δεν θα το αφήσουν πότε ξανά να παίξεις.... Σαν έναν μεγάλο άνθρωπο, θυμάμαι τα παιδικά χρόνια που δεν έζησα και κλαίω... Δύο κλάματα τόσο ίδια αλλά σε τόσο διαφορετικά ματιά που και τα δύο σε πάνε πίσω.. εκεί, σε μια παιδική χαρά, εκεί στο δωμάτιο με τα παιχνίδια άλλα με την μόνη διαφορά ότι δεν μπορείς να τα αγγίξεις, ούτε να παίξεις και όταν "ξυπνήσεις" όλα θα έχουν γίνει όπως ήταν, σκοτεινά και μοναχικά....
Και το παιδί μέσα σου συνεχίζει να κλαίει με εκείνο το κλάμα....
(7/11/'15)
~Μάρω Jackson~
VOUS LISEZ
~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~
PoésieΣε αυτό το βιβλίο θα βρείτε τη δική μου συλλογή από ποιητικά κείμενα, λίγα ποιήματα και στοίχους που εμπνέομαι.. Όλα μαζί σε ένα βιβλίο για ασταμάτητο ταξίδι χωρίς αναμονή, σε μια ψυχή που δεν γνώρισε κάνεις! Ευχαριστώ πολύ όλους εσάς που αφιερώνετε...
