~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Αληθινή ιστορία~

Κάποτε ήταν 4 φίλες σε ένα γυμνάσιο που κάνανε παρέα, η μία όμως ήταν διαφορετική από τις άλλες τρις.. οι τρις φίλες της, της κάνανε συνέχεια σχόλια και παρατηρήσεις για να καλυτερέψει (τάχα!).. δεν ήταν κακιά, καμία σχέση, απλώς φοβόταν τον "έξω κόσμο", κάποια διαστήματα ήταν λυπημένη και απαισιόδοξη για την ζωή της αλλά και για τον εαυτό της.. οι τρις φίλες της συνέχεια την λέγανε να σταματήσει να είναι έτσι, να ερωτευτεί, να κάνει όνειρα, να ντυθεί ωραία κλπ. Μια μέρα οι τρις φίλες της άρχισαν να σχολιάζουν και να κακολογούν η μία την άλλην με αποτέλεσμα να μαλώνουν συνέχεια μεταξύ τους, το "φοβισμένο" κορίτσι επειδή δεν ήταν "ίδια" με αυτές και δεν μιλούσε πολύ, δεν εμπλεκόταν στους τσακωμούς τους.. οι τρις φίλες της ξέρανε πως είναι καλόψυχη και πρόθυμη να βοηθάει τους άλλους έτσι το εκμεταλλεύτηκαν και την βάλανε στην "μέση", όποτε λοιπόν μαλώνανε αυτές, πηγαίνανε σε εκείνη και κατηγορούσαν η μία την άλλην.. (και λέγανε και τον πόνο τους). Αυτό επικράτησε πολύ καιρό με αποτέλεσμα το "φοβισμένο" κορίτσι να βρει χρόνο, χορό και προπάντων λόγο για να κλειστεί στον εαυτό της χωρίς να το καταλάβει κάνεις..
Μετά από λίγο καιρό, η μία από αυτές άρχισε να μην την φέρετε και πολύ καλά, άρχισε δηλαδή να της λέει (πλαγίως βεβαία) το πόσο άσχημη είναι (π.χ. "ϊου", "είναι απαίσια τα σπυράκια στο πρόσωπό σου, να αγοράσεις την τάδε κρέμα.., για το καλό σου στο λέω!"), ύστερα έθιγε το στυλ και το πόσο χάλια και παλιομοδίτικο είναι, ακόμη και για την μουσική που άκουγε είχε κάτι να πει (γενικώς για όλα!), δεν έχανε στιγμή για να "πετάξει" κάποια σπόντα.... με αποτέλεσμα οι άλλες δύο να νομίζουν ότι έκανα πλάκα ή κάτι τέτοιο (όχι όμως κάτι κακό), έτσι το "φοβισμένο" κορίτσι δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί ήξερε πως σίγουρα θα έχανε το δίκιο της...

Ο καιρός περνούσε και γινόντουσαν όλο και περισσότερα.., το "φοβισμένο" κορίτσι όμως δεν έκανε καμία κινήσει ούτε για να υπερασπιστή τον εαυτό της, ούτε να "ξεφύγει", ούτε για να πάρει εκδίκηση (οφθαλμών αντί οφθαλμού, που λένε).. ήξερε πολλά και μπορούσε να τις κάνει άνω κάτω (αν ήθελε) άλλα, δεν το έκανε(!), κατά βάθος τις αγαπούσε πολύ (παρόλο που την πλήγωνε όλο αυτό), γενικά δεν ήθελε να κάνει κάποιον να στεναχωριέται, ήθελε μόνο το χαμόγελό του άλλου και ας μην είχε εκείνη το δικό της! Στο τέλος, μια φόρα που ήταν και οι τέσσερις μαζί έγινε ένα ακόμα περιστατικό που για μια ακόμα φορά το "φοβισμένο" κορίτσι κατηγορήθηκε από την συνηθισμένη πλέον "φίλη της" για την συμπεριφορά της πως είναι ψεύτρα, όμως αυτή την φορά δεν άντεξε.., σηκώθηκε και με μεγάλη φωνή, χωρίς να δώσει σημασία στο αν την μισήσουν οι άλλες δύο και αν γίνει 'ρεζίλι' πάρα έξω, είπε κάτι που η "φίλη της" από τότε δεν την ενόχλησε πότε..!

Το σκεφτόταν από καιρό να φύγει από την παρέα και έψαχνε την κατάλληλη στιγμή για να τις ξεφορτωθεί (έπρεπε να φύγει, αφού πλέον δεν είχε άλλη δυναμική για να αντέξει κάτι άλλο)... όταν έγινε το όλο συμβάν ήταν η στιγμή που ζητούσε, νόμιζε πως θα τελείωνε το "βάσανο" της αλλά δυστυχώς η μία από τις τρις φίλες της (παρόλα αυτά) συνέχισε να κάνει παρέα μαζί της, αυτή όμως, ήταν χειρότερη από την προηγούμενη.., ήταν πιο απότομη και δεν έκανε καμία προσπάθεια να "κρύψει" αυτά που έλεγε.., και για μια ακόμα φόρα, το κορίτσι δεν μπορούσε να μιλήσει(!), όμως δεν κράτησε για πολύ, μπόρεσε να ξεφορτωθεί και αυτήν, με έναν παρόμοιο τρόπο όπως έκανε και με την άλλην αλλά, με την μόνη διαφορά πως αυτήν την φόρα έφυγε διακριτικά, χωρίς να μπορεί κάποιος να την κατηγορήσει ή να την πληγώσει.... δεν υπήρξε καυγάς, τίποτα, το μόνο που έκανε είναι να της πει να σταματήσει να κάνει ό,τι κάνει ή θα την αποδεχόταν έτσι όπως είναι ή ας έφευγε... και με την σιωπή χάθηκε μέσα στο κενό της μοναξιάς της!... Από τότε όσοι την βλέπουν νομίζουν ότι είναι ένα παιδί απλώς, κανένας και πότε δεν θα μάθει τι κρύβει μέσα του αυτό το κορίτσι γιατί σήμερα "αυτό" πλέον το εκμεταλλεύονται όλοι.. και είναι η "Αγάπη"...

~Τέλος~

[Σύμφωνα με πληροφορίες αυτή είναι μια αληθινή ιστορία και συνέβη το Σεπτέμβριο του 2012 μέχρι το Μάιο του 2015, το κορίτσι αυτό ζει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη, τέτοιο παρόμοιο περιστατικό βίωσε και απ' το 2006 μέχρι και το 2011 με '12... Σήμερα δηλώνει ότι είναι καλά και πως πλέον (χάρις με κάποια ακόμα μικρό περιστατικά που της συνέβησαν το 2015 με '16) έχει "θάψει" (ξεχάσει) πολλά πράγματα μέσα της με αποτέλεσμα σήμερα να γίνει αγνώριστη, σκληρή, ίσως και λίγο τσαμπουκάς σε μερικές γραμμές (και προπάντων εκεί που παίρνει) και κανείς θα την έλεγε "αγοροκόριτσο".]

Συγγραφέας: Μάρω Jackson

(Πρώτο γράφτηκε στις 28/5/'15)