~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Καταραμένη~

 Και όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ πιστεύω πως είμαι καταραμένη, καμιά αγάπη δεν με περιμένει και το μέλλον μοιάζει σκοτεινό, τουλάχιστον να ήξερα πως κάτι σπουδαίο θα συμβεί αλλά δεν βλέπω φως...
Πάνω στην απελπισία μου βλέπω τα αστέρια και το φεγγάρι ως φως, δυνατό και ικανό να φωτίσει την παγωμένη μου καρδιά που τίποτα δεν νιώθει πια αλλά, μου αρέσει τελικά που μέσα μου επικρατή ένας γλυκός, ξάστερος χειμώνας με αστέρια και φεγγάρι από ασήμι και που το φως τους ίσα-ίσα φωτίζει τριγύρω, ίσα-ίσα να ξέρω πως ακόμα ζω, αναπνέω και βλέπω!
 Και έτσι πεσμένη στο χώμα, βλέπω τα δέντρα, τον ουρανό με τα κατά χιλιάδες αστέρια και ταξιδεύω με την φαντασία σε μέρη που εκεί είμαι καλά.. και για μια στιγμή τα γέλια και τα ρομαντικά ζευγαράκια που περνούν από δίπλα μου μού αποσπούν την προσοχή και όσο τα κοιτώ, τόσο πιο σίγουρη νιώθω πως όλο αυτό δεν μου ανήκει, δεν είμαι εγώ.., δεν μου ταιριάζει, δεν μπορώ να με φανταστώ σε όλο αυτό, πνίγομαι και μόνο που το βλέπω.., όσο τρελό κι αν "ακούγεται" ναι, με πνίγει ο ερωτάς, προτιμώ την ελεύθερη μοναξιά που δεν μπορεί τίποτα σε "πνίξει" με δάκρυα ή χαρά.., που δεν εξαρτάται η ευτυχία σου από κανέναν..       
 Αν κάτι πρέπει να με πνίξει, αυτό θα ήθελα να ήταν ο κόσμος της φαντασίας μου και τίποτε άλλο!

Κι αν ο έρωτας όπως λένε, ήταν ζωή, ανάσα, μαγεία, θαύμα ή οτιδήποτε άλλο, θα προτιμούσα να ζήσω λιγότερο, να έχω μια ανάσα λιγότερη, να μην έχω ούτε την μαγεία του, ούτε τα θαύματα του αλλά θα είμαι ελεύθερη, χωρίς να πνίγομαι!
Δεν ξέρω γιατί πνίγομαι στην ιδέα και μόνο. Ίσως να είναι φοβία, ίσως μια χαζομάρα ή να είμαι δειλή και γελοία αλλά ένα ξέρω. Στο τέλος τελικά το μόνο που έχει σημασία είναι.. είναι...

Σημασία έχει πως εσύ που το διαβάζεις δεν πρόκειται ποτέ να με καταλάβεις και ευτυχώς!!!
Γιατί αυτό σημαίνει πως δεν το έζησες ποτέ! Δόξα το Θεό!!!        

Υ.Γ.: Εύχομαι να μην με καταλάβεις ποτέ!!! 

(10/5/'20)

~Μάρω Jackson~