~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Ανάξια για να αγαπηθεί!~

Όλοι είναι άξιοι για να αγαπούν και να αγαπηθούν!
Όλοι έχουν ένα σώμα και υπάρχουν, χέρια για να αγκαλιάσουν και πόδια για να τρέξουν κοντά στον αγαπημένο τους!   
Όλοι έχουν μάτια για να τον βλέπουν, στόμα για να τον μιλούν και να τον φιλούν αλλά και αφτιά  για να τον ακούν..
Έχουν νου για να τον συλλογιούνται και καρδιά να τον αγαπούν (ίσως) και για πάντα!

Όλοι τα έχουν όλα.. Τίποτα δεν τους λείπει και αν κάτι λείπει, έχουν βρει τρόπο να το αναπληρώσουν, να το καλύψουν, να το διορθώσουν, να το συμπληρώσουν... 

Αλλά, πες μου! Ο φόβος.. τι κάνεις με αυτόν όταν ιδικά έχει λόγο (δίκαιο) που υπάρχει;
Πες μου! Με την δειλία.. τι κάνεις όταν κι αυτή έχει λόγο (δίκαιο) και υπάρχει;
ΠΕΣ ΜΟΥ! Τι κάνεις με μια ΑΝΑΞΙΑ για να αγαπηθεί όταν δεν πληροί τα προαναφερόμενα  και "πανηγυρικά" πληροί ΟΛΕΣ τις προϋποθέσεις για να είναι ΑΝΑΞΙΑ;!

Γιατί.. πολύ απλά είναι και "ΕΧΕΙ" το απόλυτο ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!

Να λοιπόν, πως είναι μια ανάξια για να αγαπηθεί:   

• Δεν έχει σώμα για να υπάρχει!
Αφού είναι κατεστραμμένο από άκρη σε άκρη!
• Δεν έχει χέρια/πόδια να πάει και να αγκαλιάσει κάποιον..!
Αφού φοβάται την ίδια της την σκιά, είναι σχεδόν "ανάπηρη"!
• Δεν έχει μάτια για να δει!
Αφού είναι τυφλή από το βαρύ και αιώνιο δάκρυ που δεν σταμάτησε ποτέ να κυλάει..!
• Δεν έχει στόμα για να μιλάει ή να φιλήσει κάποιον!
Αφού χρόνια τώρα, το "έραψε" με ράμματα 'σιωπής' και λέξεις που δεν είπε, δεν βγήκαν ποτέ, την μάτωσαν, της ξέσκισαν τα χείλη! 
• Δεν έχει αφτιά για να ακούει, καθώς έχει κουφαθεί, ανίκανη να ακούσει το οτιδήποτε!
Αφού οι λέξεις σαν σφαίρες (από τους άλλους), όσο και να προσπάθησε να αδιαφορήσει, τις κατάστρεψαν την ακούει!
• Δεν έχει νου (μυαλό).. θολωμένο πια για να σκεφτεί κάτι..!
Αφού μετά από πολύ καιρό, έπαψε, σταμάτησε, παραιτήθηκε να σκέφτεται.. Μάταιο να "δουλεύει", να αναλύει, μάταια να ψάχνει λύση για να βρει.. τα άλυτα και αιώνια "γιατί" να εξηγήσει, γεγονότα, πόνους, πληγές, δάκρια και θλίψη, σε μια τάξη να τα βάλει...   
Και τέλος..
• Δεν έχει καρδία..!
Αφού χρόνια πριν την θυσίασε, την σκότωσε προκυμμένου να μην πονά πια, να μην αισθάνεται, να μην υποφέρει άλλο πια! 
Σκόρπισε σε τρις εκατομμύρια κομμάτια.. όπως τα αστέρια στον ουρανό, σε ολόκληρο τον γαλαξία.. Μάταιο να τα ψάξει.. είναι παντού και πουθενά.. δεν υπάρχει λόγος να τα βρει, να τα "κολλήσει".. 

 Στο πρόσωπό της, δεν υπάρχει μέρος να κοιτάξεις ή ακόμη και να τολμήσεις, να διανοηθείς να φιλήσεις και να μην σιχαθείς.. Τόσες ουλές, πληγές, σπυριά.. πώς να αγαπήσει κανείς μια τέτοια φρίκη;
 Το σώμα της, από πάνω μέχρι κάτω, προβληματικό ["Αναπνευστικό σύστημα" έτοιμο να σταματήσει να αναπνέει. Ανορεξική, μπουκιά να μην κατεβαίνει. Μια 'θηλυκότητα' κατεστραμμένη, ορμόνες τρελαμένες, έτοιμα να την εγκαταλείψουν, ίσως, και ανίκανη μάνα κάποτε να γίνει... Μια σπονδυλική στήλη έτοιμη να καταρρεύσει σε οποιαδήποτε (λιγοστή) κούραση. Σαν πορσελάνινη κούκλα κατάντησε...]! Μικροσκοπική (κοντή), σε κανέναν δεν θα'ναι αρκετή! Χεριά/πόδια ανίκανα να κουνηθούν, έχουν πια παραιτηθεί.. Ποιος θα αντέξει όλη αυτήν την ταλαιπωρία, την μιζέρια, την απελπισία, την φρίκη τούτης της καταστάσεις; 
(Χέρια μικροκαμωμένα που να χωρέσουν έναν άνθρωπο να αγκαλιά σου; Ποδιά μες τα σημάδια.. μια αηδία, φρίκη..)                        

 Μια ανάπηρη που φοβάται τον ίδιο της τον εαυτό που και σιχαίνεται.. που φοβάται και την ίδια της την σκιά.. Είναι μόνο σάρκα και οστά, ένα μάτσο κόκαλα, κρέας και αμαρτίες! Με φωνές μες το κεφάλι της, να τα "βάζει" με φαντάσματα και δαίμονες! Με ένα χάος, αιώνιο σκοτάδι στην ψυχή της και ίσως γι' αυτό να μπερδεύει το χάδι με μαχαίρι και τρέχει μάταια να σωθεί καθώς, τι κρίμα, είναι ανάπηρη και ανίκανη, τον ίδιο της τον εαυτό να σώσει, να φροντίσει!
Ούτε βλέπει, ούτε ακούει, ούτε αισθάνεται, ούτε μπορεί κα να σκεφτεί..!     
 Μια ζωντανή-νεκρή που το μόνο που κάνει είναι να ζει περιμένοντας να πεθάνει, μόνη, ξεχασμένη, λες και δεν υπήρξε ποτέ! Όντας ζωντανή, ντρέπεται η ζωή με τούτο το πλάσμα και όντας νεκρή, την ξερνά ακόμα και η γη.. την απεχθάνεται ακόμη και ο ίδιο ο χάρος!

Πες μου! Ακόμα επιμένεις πως όλοι είναι άξιοι να αγαπηθούν;
Και αν "ναι", τότε γιατί υπάρχουν άνθρωποι μονάχοι και σχεδόν ξεχασμένοι;
Και αν "όχι", τότε ιδού!

Ιδού η ανάξια για να αγαπηθεί!

Ένα τέρας στην όψη μα, ίσως κάπου πολύ βαθιά μέσα του να έχει μείνει κάτι "ζωντανό", μια μισή, τελευταία πνοή που ποτέ της δεν σταμάτησε με μανία να παρακαλάει για να... 

Συγνώμη που σας το χαλάω.. αλλά ιδού η πικρή αλήθεια...

...παρακαλάει για να.. φύγει!!!

Πες μου! Ακόμα επιμένεις; 

 (2/11/'20)

~Μάρω Jackson~