~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Τα σημάδια του σώματος σου η ιστορία σου!~

Κοιτάς το πρόσωπό σου στον καθρέπτη..
Και;
Τι βλέπεις;
Ίσως να βλέπεις σημάδια, ουλές, σπυράκια.. μεγάλα, μικρά...
 Έχεις βάλει τα πάντα, έχεις κάνει τα πάντα και παρόλα αυτά είναι εκεί.. κοιτάς μέσα στα μάτια σου, ίσια κάτω στα βάθη της ψυχής σου και βλέπεις συντρίμμια, στάχτες, χαλάσματα, γκρεμισμένα όνειρα, ελπίδες χαμένες στο καινό, μια σπασμένη καρδιά σε τρις εκατομμύρια κομμάτια, μάταιο να προσπαθήσεις έστω να τα μαζέψεις, ένα τοπίο καμένο που μέσα του δεν ζει τίποτα, μόνο νεκρά, μόνο θύματα, νεκρούς, η δύναμη σου, η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση σου δεν υπάρχουν καν λες και δεν υπήρχαν ποτέ.. Με λίγα λόγια "Η προσωποποίηση του νοήματος τις κολάσεως", με μία λέξη "κόλαση" που το μόνο που λύπη είναι η φωτιά αλλά, πώς γίνετε να "ζητάμε" να υπάρχει ένα στοιχείο ζωής σε τόπο τόσο νεκρό;..
 Και απότομα "βγαίνεις" από τα βάθη σου και σαν να ξυπνάς από εφιάλτη, ξανά κοιτάς το πρόσωπό σου με όλα αυτά που τώρα μπορείς να καταλάβεις πως είσαι στοιχειωμένος από όλο αυτό το κακό που σου έχει συμβεί εκεί μέσα.. Και τότε καταλάβεις πόσο τρομακτικά δυνατό είναι για να νικά κάθε φάρμακο κυριολεκτικά και μεταφορικά!
 Έχεις πειστεί πια πως δεν θα γλυτώσεις ποτέ από όλα αυτά και όσο 'cool' κι αν γίνεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου θα υπάρχει η σκέψη με εκείνη την χαμηλή φωνή να σου λέει: «Κοίτα τα πρόσωπα όλων εκεί έξω.. Είναι λες και βγήκαν από κινηματογραφικό όνειρο του σινεμά, εσύ τι πρόσωπο βγάζεις προς τα έξω, με τι μούτρα θα το κυκλοφορήσεις αυτό το χάλι, αυτό τον τρόμο προσωποποιημένο εσύ..;». 
 Λένε πώς τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής αλλά ξεχνούν πως και το πρόσωπό είναι ο τοίχος του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος που με κόκκινα σημάδια, ουλές και σπυριά αντί για γράμματα, θα μαρτυρούν από το 'παρελθόν' την ιστορία σου, το τι πόλεμο έζησες και έμεινες ζωντανός και δεν γκρεμίστηκες ολοσχερώς, στο 'παρόν' θα δείχνει πάντα τα χαλάσματα που έμειναν και για το 'μέλλον' πως τελικά σε τοίχο ήδη γραμμένο δύσκολα να γράψεις από πάνω! Άρα για φαντάσου τι μήνυμα δίνεις στον άλλον χωρίς καν να το καταλάβεις κι εσύ.. πρέπει να προσέξει πολύ καλά ο άγνωστος 'Χ' το τι θα γράψει και το πώς θα το γράψει..! 

 Να θυμάσαι πως όσο εύκολα κι αν ξεχάσεις εσύ, το παρελθόν άλλο τόσο δύσκολα το σβήνεις από πάνω σου και κυρίως από μέσα σου, πάντα θα υπάρχει κάτι να στο θυμίζει όμως όχι για κακό, μπορεί να πονάει, το ξέρω αλλά να ξες, έρχονται αυτές οι φριχτές αναμνήσεις μπροστά σου για να σου θυμίζουν και να σου λεν' πόσο δυνατός ήσουνα και είσαι! Και να θυμάσαι, όπως λέει ένα ρητό: «Λαός που ξεχνά την ιστορία του (αν και τα πάντα την θυμίζουν), είναι καταδικασμένος να την ξανά ζήσει από την αρχή!», έτσι και για εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους που ξεχνάμε το παρελθόν μας (και το ό,τι έμαθε και πέρασε από αυτό), είμαστε καταδικασμένοι να το ζήσουμε από την αρχή!
 Μην φοβάσαι, τα σπυριά, τις ούλες, τα σημάδια (και ό,τι άλλο).. είναι οι τρανταχτές αποδείξεις από την μάχη σου με την ίδια την ζωή όταν εκείνη θέλησε να σε σκοτώσει αλλά, μην ανησυχείς, ΕΣΥ την νίκησες! 

Μπορείς ανά πάσα στιγμή να την ξανά νικήσεις!

Υ.Γ.: Μην απορήσεις τον λόγο που μένεις αόρατη-ος, μην δίνεις σημασία στις κοροϊδίες, στην πραγματικότητα σε φοβούνται!!!

(29/7/'20)

~Μάρω Jackson~