~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Περί έρωτος~

 Και κάτι που ακούω συχνά να ρωτούν οι άνθρωποι είναι: "..και αν δεν "ενωθώ", πώς θα καταλάβω ότι αυτός είναι ο εκλεκτός;...". Ερώτημα που δεν κατανόησα ποτέ, που δεν ένιωσα ποτέ.. Και όσες φορές έκατσα να πίεσω τον εαυτό μου να σκεφτεί και να αναρωτηθεί μήπως τελικά κάνει λάθος και να μπει στο σύνολο απλώς δεν τα κατάφερα... Όταν η λογική των ανθρώπων συναντηθεί με την δική μου "παλαβομάρα", πάντα γίνετε μια έκρηξη μέσα μου που με καταστρέφει! Με θεωρούν υπερβολική, τρελή, οπισθοδρομική με παρωπίδες, φοβική με τον έρωτα, θεότρελη, παλαβή, ότι έχω το ακαταλόγιστο με αυτά που λέω κ.λ.π... Όμως ποτέ τους δεν άκουσαν τις θεωρίες μου, τα δικά μου "love story" που επινοώ και θεωρώ πιο μαγικά από τα πραγματικά...
 Βαρέθηκα τον σημερινό έρωτα, τον σιχάθηκα.. Ας πάμε τον έρωτα σε άλλη διάσταση, πιο βάθη και ουσιώδες, γιατί δηλαδή πρέπει να εξαρτάται μια σχέση από την "ποιότητα" της συνουσία και γιατί πια τόση φασαρία για την "δέσμευση" του άλλου;... (Λες και το να είσαι μόνος ή παρθένος ή και τα δύο είναι το χειρότερο πράγμα...)

Αν στ'αλήθεια αναρωτιέσαι και θες να μάθεις που το πάω (τι θέλει να πει ο "ποιητής"), τότε συνέχισε και κάνε εικόνα αυτά που θα πω... 

Ποτέ μου δεν έκατσα να σκεφτώ (φανταστώ) τον εαυτό μου με όλα αυτά λέγοντας: «Αχ, και να βρω ένα καλό παιδί, να ζήσω αυτό το θαυμάσιο συναίσθημα που λέγεται έρωτας.. μετά να παντρευτώ, να ανοίξω σπίτι, να κάνω 2-3 παιδάκια και όλα "μέλι γάλα"»... Μόνο 3-4 φορές να τα σκέφτηκα με αγωνία όμως όλα αυτά και προτίμησα να μην τα ξανά σκεφτώ ποτέ!.. Και πες πως "βγάζω τις παρωπίδες" και "μπαίνω στο παιχνίδι" και βρίσκω κάποιον, θα είναι αληθινός ή θα περνάει την ώρα του, θα νιώθει κάτι για εμένα ή με δουλεύει, με κοιτάει στα σοβαρά ή παίζει, θα θέλει μόνο να με χρησιμοποιήσει και μετά να με πετάξει, θα με σεβαστεί αν του πω πως δεν θέλω ή θα είμαι καταδικασμένη να τρώω τα Χ σαν βροχή και όλοι θα νευριάζουν μαζί μου και αν πάει τελικά στο επόμενο επίπεδο η κατάσταση και παντρευτώ και αποδειχτεί κακός και ψεύτικος τι θα γίνει, και αν μεταμορφωθεί σε τέρας και με βαράει ή αν μετά δεν θα με αγαπάει και ο έρωτας ξεθωριάσει.. και αν κάνω τα πάντα για να μην καταστραφεί ο γάμος μας και τελικά αποδειχθεί λίγο, αν στην τελική κάνουμε παιδιά θα είμαι καλή μάνα και αν δεν είμαι, θα είμαι καλή σύζυγος ή όχι και αν τελικά εγώ δεν αξίζω το "love story";;;.....

Μα, γιατί να τυραννάω έτσι τον εαυτό μου, αφού ξέρω τι είμαι(!), δεν έχω την απαίτηση να με αγαπήσει κάνεις και στην τελική μπορεί ο άγνωστος Χ που θα τύχει να είναι το άλλο μου μισό, αυτός να είναι ο άγγελος και εγώ ο δαίμονας.. γιατί να γίνω η αιτία να δυστυχήσει ο άλλος δίπλα μου και να νευριάζει με τις φοβίες μου, τις ανασφάλειες μου, τις πληγές, τις στάχτες και τα φαντάσματα μου, που αντί σαν κανονικό ζευγάρι, να χαίρεται τον ερωτά του, να υπομένει εμένα που (ίσως) μπορεί κάθε βράδυ να με πνίγουν τα κλάματα γιατί φοβάμαι και σαν στοιχειωμένη η ύπαρξη μου θα τον πνίγει.. Γι'αυτό τα "love story" δεν μου ανήκουν.. μπορεί να τα φανταστικά έτσι δήλα-δήλα βεβαία, πως θα μπορούσα να βρω κάποιον που θα με αγαπούσε μόνο με την ψυχή του, να ήταν δηλαδή μόνο αγάπη και θα περιτριγυρίζονταν μόνο από αθώες στιγμές χωρίς ίχνος έρωτος μέσα, μόνο αγάπη, να κοιτιόμασταν με τις ώρες και να ήταν ακόμα πιο δυνατό από την συνουσία.. Μια "πνευματική" αγάπη με λίγα λόγια αλλά..., τις σας λέω κι εσάς;..
Για τον κόσμο θα είμαι πάντα μια υπερβολική, τρελή, οπισθοδρομική με παρωπίδες, φοβική με τον έρωτα, θεότρελη, παλαβή και που έχει το ακαταλόγιστο με όλα αυτά που λέει..

Γι'αυτό και τα παράτησα, για εμένα ο έρωτας δεν υπάρχει, είναι ψεύτης πονηρός και στιγμιαίος, λέει πολλά και μεγάλα κομπλιμέντα, λατρεύει την ωραία εικόνα και αν αλλοιωθεί τότε παύει να υπάρχει, αντίθετος η αγάπη είναι αληθινή, αθώα και αιώνια, λέει πάντα την αλήθεια χωρίς να υπερβάλει, αγαπάει την ψυχή και το "μέσα" και όσο κι αν ο χρόνος περάσει και τα πάντα αλλάξουν, αυτή πάντα υπάρχει!!! Περνώ λοιπόν την αγάπη και παρατάω τους έρωτες και τα λουλουδάκια, εξάλλου είναι φυλακή ο έρωτας, η ευτυχία σου εξαρτάται μόνιμος από κάποιον.. εγώ διαλέγω την μοναξιά και βρήκα ένα δρόμο που είναι πιο συναρπαστικός από τον έρωτα, δεν σε χρειάζομαι έρωτα! Κοίτα! Κοίτα εκεί έξω πόσα πράγματα πέρα από εσένα υπάρχουν, σιγά μην κάτσω να μου βάλεις τις δικές σου παρωπίδες, έχω τα μάτια μου ανοιχτά και ανυπομονώ να ταξιδέψω στο άγνωστο, σε μέρη που κανείς δεν τα ξέρει, με συντροφιά την αγάπη!!!

Και όχι, δεν είμαι θαρραλέα.. είμαι μία δειλή ενήλικας που κρύβεται πίσω από το θαρραλέο παιδί που κρύβει μέσα της!

(16/1/2019)

~Μάρω Jackson~