~Η ψυχή που δεν γνώρισε κανείς!~

~Το σπίτι των παιδικών μου χρόνων!~

Μαύρη συννεφιά κάλυψε το σπίτι των ονείρων μου
και ο άνεμος πήρε μακρυά τα παιδικά χρόνια που δεν πρόλαβα να ζήσω!..
Στην κούνια κάθομαι, σε εκείνη που κάποτε με κούναγε και με έκανε να πετάω στα σύννεφα που τώρα είναι μαυρισμένα από την μαύρη μου καρδία που σε λίγο θα ξεσπάσει σε αστραπές και βροντές.. και με την βροχή ίσως να ποτίσω τις μαραμένες μου ελπίδες!
Οι σκέψεις με τυραννάν και οι αναμνήσεις με πνίγουν..
Η δύναμή μου έχει εξαντληθεί και τώρα πια είμαι παράλυτη, τυφλή και κουφή.....
Γιατί όταν περπατούσα ακόμη, ήταν πολλοί εκείνη που με ήθελαν παράλυτη για να με ξεφορτωθούν..
Γιατί όταν έβλεπα ακόμη, πολλοί με ήθελαν τυφλή προκειμένου να μπορούν άνετα να μου κάνουν κακό...
...γιατί όταν ακόμη άκουγα, πολλοί ήθελαν να κουφαθώ για να μην ακούω τις προσβολές και τις κοροϊδίες που θα μου λέγανε...
Και όχι! δεν τελείωσαν εδώ..!
Θέλησαν να ανταλλάξουν τις πληγωμένες (κατά βάθος) καρδιές τους με την δικιά μου... Μα σε καλό δεν τους βγήκε, γιατί τώρα είναι που με το μικρό κομμάτι από τη καρδιά που μοιραστήκανε, δεν νιώθουν απολυτούς τίποτα, και εγώ με τις πολλές καρδιές που μου έδωσαν, αισθάνομαι "εκατό" φορές ένα συναίσθημα..
Τώρα το συναίσθημα που με καταβάλει είναι η θλίψη..

Αυτό που με κρατάει στην ζωή, δεν είναι τίποτε άλλο από τη στιγμή που θα νιώσω λίγη ευτυχία.. γιατί φαντάσου, με τόσες καρδιές τι θα έχει να γίνει...

Μέχρι τότε......
Αφήστε με να κάνω κούνια στην αυλή των ονείρων μου!   

(30/3/'16)

~Μάρω Jackson~