Reis | Gay

Yemek

1k olmuşuz çok çok çok teşekkürler. Öptüm sizi ❤️

Kendinize iyi bakın✨
____________________

"Ecrin, hadi bana gel."

Yavuz elini açmış, ona bakan kıza gülerek konuşuyordu.

"Hayır, Ecrin, onu dinleme, bana gel!"

Dinçer'in sesiyle küçük kız başını ona çevirdi.

"Hayır, bana gel."

Yavuz tekrar diretti. Dinçer, konuşan adamla kaşlarını çattı ve ufaklığa tekrar döndü. Yüzüne en güzel gülümsemesini takındı ve kızı tekrar çağırdı.

Emrah kapattığı telefonunu koltuğa bıraktı ve çocukla çocuk olan ikiliye göz devirdi. Yerinde dikleşti ve Ecrin'e baktı.

"Ecrin!"

Ecrin ismini duymasıyla bu sefer Emrah'a döndü. Hafif gülen adamı görünce paytak adımlarla ona doğru koştu ve kendini kollarına attı. Emrah küçük kızı kucağına aldı ve ona şaşkınca bakan ikiliye döndü.

Yavuz ve Dinçer bu görüntüyle şaşırdı. İkili sabahtan beri Ecrin'in yanlarına gelmesi için dil döküyorlardı; Emrah ise sadece adını söyleyerek küçük kızı ikna etmişti.

"Ben varken kız sizi mi seçseydi?"

Emrah kendini beğenmiş bir şekilde konuştu ve kucağındaki kızı sevmeye başladı.

Yavuz, Emrah'a kötü kötü baktı ve geriye yaslandı.

"Şeytan tüyü var bu çocukta."

Ecrin'in yanına gelmesini çok istemişti, ama küçük hanım inatla onun yanına gelmiyordu. Belki Dinçer'in yanına gelir, severim diye düşünmüştü; ama küçük hanım Emrah'ı seçmişti.

Emrah, yüzü düşen Yavuz'a daha çok gülümsedi. Yavuzu sinirlendirmek hoşuna gidiyordu; tabii sonunda dayak yoksa. Onu uyandırdığı için Yavuz onu dövmemişti, ama sözleriyle içten içe geçmişti.

Dinçer yan gözle Yavuz'a baktı.

"Uyumadın mı sen?"

Yavuz yüzünü ona çevirdi.

"Sence evde iki bebekle yaşıyorum, hiç izin verirler mi? Maşallah, kedi köpek gibiler, sabah akşam didişiyorlar."

Dinçer gülümsedi.

"Hastane seni fazla mı yoruyor?"

Yavuz derin bir nefes verdi.

"Aslında eğer nöbet yoksa veya kalabalık değilse o kadar yormuyor ama dün nöbetteydim ve acil ağzına kadar doluydu. Zincirleme bir kaza olmuş. İki dakika oturamadım."

Sonra aklına gelen şeyle omzunu düşürdü.

"Ve bu akşam yine nöbet var."

Dinçer yanındaki adama fazla üzüldü; çünkü uykusuz olduğu çok belli oluyordu. Kıyamadı ona.

"Çıkışta bana gel."

Yavuz kaşlarını çattı.

"Ne?"

Dinçer güldü.

"Yarın ikisi yine evde değil mi?"

Yavuz başını salladı.

"Tamam işte, bize gel. Ben tek başıma yaşıyorum, sabah evde olmayacağım. Kimse de seni rahatsız etmez. Hem yarın bu iki bebek seni uyutmaz."

Yavuz duyduklarıyla biraz düşündü.