Reis | Gay

pusula - D

Yavuz kapalı gözleriyle ofladı.

"Dinçer, hava zaten karanlık, neden gözlerimi kapattın ki?"

Dinçer, önündeki Yavuz'un boynuna kafasını koydu ve küçük bir öpücük kondurdu.

"Böyle daha heyecanlı oluyor."

Sonra burnunu boynuna sürttü. Yavuz, hızlandığını hissedince hemen boynunu kapattı.

"Dinçer, huylanıyorum biliyorsun. Zaten bir şey göremiyorum."

Dinçer, Yavuz'u daha fazla bekletmemek için onu götürecekleri yere yöneldi. Kamp alanının biraz yukarısında bir yere vardıklarında, Dinçer Yavuz'un gözündeki bandı çekti. Yavuz kısa süre sonra net bir şekilde görebildi.

Göl kenarında, ağaçlık bir alandı. Birkaç süslü lamba alanı aydınlatıyordu. İki kamp sandalyesi ve küçük bir masa, üzerinde atıştırmalıklarla hazırlanmıştı. Yavuz gördüğü manzarayla şaşırdı ve Dinçer'e döndü.

"Burayı ne ara hazırladın?"

Dinçer elini Yavuz'un beline koydu ve kendine doğru çevirdi.

"O da benim sırrım olsun."

Yavuz gülümsedi.

"Peki, bu güzel manzarayı neye borçluyum?"

Dinçer, Yavuz'un elini tutup sandalyelere doğru götürdü. Ellerini Yavuz'un saçlarına götürüp hafifçe okşadı.

"Sen böyle şeylere zaten hep layıksın, ama ben aşka geldim."

Yavuz gülümsedi, ellerini Dinçer'in omzuna koydu.

"O zaman sen hep aşka gel."

Kısa bir süre sonra dudaklarını Dinçer'in dudaklarına bastırdı. Dinçer, Yavuz'un belindeki ellerini sıkılaştırdı ve öpüşlerini derinleştirdi.

Ayrıldıklarında Dinçer, ellerini Yavuz'un yüzüne koydu ve ona gülümseyerek baktı.

"Teşekkür ederim, Yavuz."

Yavuz kaşlarını çattı.

"Ne için?"

Dinçer derin bir nefes aldı.

"Benimle olduğun için... yalnızlığıma ortak olduğun için."

"Dinçer..."

Yavuz tam bir şey söyleyecekti ki Dinçer başparmağını onun dudağına koydu ve engelledi.

"Şhhh! Önce ben, diyeceğimi diyeyim."

Elini Yavuz'un dudaklarından çekti, derin bir nefes aldı ve konuşmaya başladı:

"Ailem gittikten sonra çok yalnızdım. Tabii arkadaşlarım vardı. Esma'nın, Musa'nın ve Ali Rıza'nın hakkını yiyemem. Ama insan yine de kendini yalnız hissediyor. İçimde bir burukluk oluyordu."

Dinçer biraz daha Yavuz'a yaklaştı.

"Ama şimdi çok farklı. İlk evime geldiğin zaman mı başladı, yoksa sonradan mı... bilmiyorum. Ama içimdeki yalnızlık gitti. Bana aile oldun. Belki sana göre bunları söylemem erken ama benim için tam zamanı."

Yavuz duyduklarıyla gülümsedi. Dinçer'in böyle hissettiğini hiç düşünmemişti.

"Dinçer, ben..."

Duraksadı.

"Ben teşekkür ederim. Benimle olduğun için, yanımda olduğun için... anladığında bana bir omuz olduğun için."

Dinçer gülümsedi, sonra iç cebinden bir kutu çıkardı. İçinden bir kolye çıkardı; ucunda pusula vardı.

"Takabilir miyim?"