KÖRDÜĞÜM

OYUN

Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.Araf çıkacakken odaya birden 5 takım elbiseli adam girmişti.Korkuyla onlara bakarken arkasından gelenleri görünce daha çok gerildim.

Odanın içindekilere baktım.

Güvendiğim kimse yoktu.

Hepsi kendi kafasında oyunlar oynuyorlardı.

Herkes şaşkınlıkla Arap Ferhat'a bakarken Doruk ne olduğunu anlamamıştı.

Doruk'un bu işlerle bir alakası yoktu.

Arap Ferhat da ilk bana bakıp sonra diğerlerine 'Bize müsaade verin çocuklar.Dışarıda bekleyin siz.'dedi ağır ağır sandalyeye oturarak.

Doruk tam ağzını açıp 'Bu kim lan?'diyemeden cümlesinin yarısında Ender ağzını kapatarak sürükleyerek dışarı çıkarttı.

Emir arkalarından tip tip baksa da onlar da takmamıştı.

Emir ve Arap Ferhat da takım elbise giyinmişti.

Bu ciddiyet nedendi bilmiyorum.

Araf'ın üzerimde olan bakışını hissedip ona doğru döndüm.İyi olup olmadığımı kafasında ölçüyor gibiydi.

Araf kapıdan çıkacakken ona seslendim.

'Sen kalsan olur mu?'dedim tatlı bir şekilde sorarak.

Araf'ı bu meseleden saf dışı bırakmak istesem de Arap Ferhat'ın ne hakkında konuşacağını bilmiyordum.Bu konuları konuşurken Araf'ın tepkilerini de ölçmek istiyordum.

Tek kaşımı kaldırıp baktım.

Araf inanmaz bir şekilde bakıp kendi kendine gülerek açtığı kapıyı kapattı.

'Hatun ilk boğuyor sonra gitme diyor.Çok bile dayandı galiba o da kafayı yedi.'diye kendi kendine konuşarak yanıma geldi.

Gözlerimi minnettar bir şekilde kırpıp karşımdaki adamlara baktım.

Gram inanmıyordum.

Bizi oyalıyor olabilirlerdi.Ya da her şey kendi oyunlarıydı.Taner'i buldular ve kaçırdılar.Beni de kaybolduğuna ikna olmam için bilerek çağırdılar.

Emir bana bakıp yanıma doğru ilerledi.

'Orda olanları öğrendik.İstanbul'a birinin cenazesine gelmiştik,yanına uğramak istedik.İyi misin?'dedi yanıbaşımda durarak.

Fırsat bu fırsattı Neva.

Kafamı öne eğerek acınası bir şekilde olmak istedim.

'İyi değilim.Sanırım travmam oluştu.'dedim sessizce.

Dolu gözlerimle Emir'e baktım.Emir de üzgün bir şekilde bana bakıyordu.Kollarımı kaldırıp onun bana sarılmasını bekledim.

Emir şaşırmış gibi görünse de hafifçe eğilerek sarıldı.

Araf diğer tarafımda öksürerek 'Yanında kalmasam da olurmuş.'diye tısladı.

Emir tam geri çekilecekken aradığım şeyi bulmuştum.

Belinin arka tarafında hissettiğim tabancayı hızlı bir hareketle aldım ve Arap Ferhat'a doğrulttum.

Oda beş dakika içinde 1.dünya savaşına dönmüştü.

Emir elini bana doğru uzatsa da çoktan Araf onu attığı yumrukla geriye doğru yalpalamasını sağlamıştı.

Emir'i onların bulunduğu tarafa doğru itip kolunu beni korumak istermiş gibi siper etti.